Dag 6, Apalachicola en Pensacola

Na het ontbijt vertrokken we voor de 385 km lange rit naar Pensacola. We namen de Emerald coast route.

Het eerste gedeelte liep door het bos. Interessante borden langs de kant van de weg.

Volgens mij heeft iemand zijn schiet kunsten erop uitgeprobeerd, dat zijn kogelgaten.

We reden langs plaatsen met namen als: Crawfordville, Sopchoppy, met uiteraard een Sopchoppy shop, Carrabelle, waar we uitgestapt zijn en even het strand zijn opgelopen. Voor ons de Golf van Mexico en verrek, zijn dat nou dolfijnen? Jawel, in de verte zagen we dolfijnen uit het water springen. Uiteraard krijg je die niet op de foto, voordat jij afdrukt, zijn ze alweer verdwenen.

De weg was vrij eentonig, links bos, rechts water en heel weinig verkeer. Alle huizen aan de kust stonden op palen, waarom? Overstroomt het geregeld? Om hun bootje onder te stallen? Geen idee.

In Apalachio zijn we uitgestapt en hebben we koffie gedronken bij de eerste humeurige serveerster die we in het hele zuiden zijn tegengekomen. De rest is allemaal ontzettend hartelijk, y'all come back now is een vaak terug kerende kreet. Maar bij deze kon geen lachie vanaf. Ik bestelde een stukje coconut pie. Zalig, met verse kokosnoot, maar die 2 lepels die ik erbij kreeg verraadde het eigenlijk al. Dat kreeg ik nooit nie weg in mijn eentje, Loek doe ik geen plezier met kokos, dus een doggybag gevraagd en gekregen.

Het dorpje bestond eigenlijk uit de ene giftshop na de andere. 

In een 2e handszaak vond Loek een boek, die nog niet geprijsd was. De winkelier ging de prijs opzoeken op Ebay. "Ja, ze vragen er hier 120 dollar voor". Dat zal wel zo zijn, maar of je dat ervoor krijgt is een tweede. De grapjurk.

Verder maar weer op de US 98. Port Saint Joe, Panama city, Navarre.

Af en toe eruit als we een thrift store zagen.

Tussendoor bij een Mac wat gedronken, meer vanwege het feit dat ze free Wifi hebben en we benieuwd waren naar de belevenissen thuis. We hebben zat te drinken bij ons. Op de 2e dag van ons verblijf hebben we 48 flesjes water ingeslagen, daar kunnen we voorlopig mee vooruit. De vrouw achter de balie vroeg ons wat we in Godsnaam in deze buurt deden. Dat was de tweede al die ons dat vroeg. Ze vinden het onvoorstelbaar dat er hier toeristen komen. 

Aan de overkant lag een supermarkt waar we wat fruit ingeslagen hebben.

Onderweg kwamen we enorm veel kerken tegen, gewoon in the middle of nowhere. Baptist, Katholiek, Zion, Adventisten, Orthodox, Christelijk, noem maar op en we kwamen er langs. 

Bij 1 kerkje stond een bord: Grace is free, but it's never cheap. Maar ik vond deze mooier: God must love stupid people, he made so many of them.

Een aantal keren gingen we via hoge en lange bruggen het water over. Met nog 40 mile te gaan, waren we volgens de klok op de plaats van bestemming aangekomen. Het was 5 uur en volgens frau Helga was dat de tijd waarop we zouden arriveren. Het begon ons te dagen, we waren een tijdzone gepasseerd en opeens was het geen 5 maar 4 uur. Dus nog een uur te gaan. We kwamen deze rit gemiddeld op een goede 39 miles per uur. Dat krijg je als je een toeristische route neemt. 

Bij Starbucks, jaaaa daar is tie weer, een frappuchino gedronken. Ik geef mijn eigen naam niet meer op hoor, ze verstaan me niet, ik moet het spellen en dan nog schrijven ze het verkeerd, ik heet deze vakantie Kitty.

Nog een lange brug over en we zagen Pensacola al liggen. Het hotel was snel gevonden.

en voor het eten zijn we niet verder geweest dan de receptie. Er zat een Creools restaurant naast, daar heb ik Gumbo gegeten. Lekker, maar pittig!! Mijn lippen branden nog steeds.

Dag 5, Thomasville Georgia

Ik eet te veel, ik eet te veel, ik eet te veel. 

Zo, dat gezegd hebbende kan ik verder met mijn verslag.

Voor het ontbijt was een hoekje afgeschermd bij de receptie, waar koffie, jus d'orange, muffins en bagels lagen. Dat hebben we buiten opgegeten. 

Daarna getracht Frau Helga, zoals we de TomTom hebben omgedoopt zover te krijgen dat ze ons feilloos naar Pebble Hill plantation zou leidden, maar wederom had ze een bad day. We verzandden in allerlei buitenwijken, met afgesloten wegen. Toen maar zelf de kaart erbij gepakt en in een 1 keer naar de plantage gereden.

Bij de receptie zat een vrouw die ons vertelde dat de plantage een melkvee bedrijf was geweest en dat de plek waar de melk gesteriliseerd werd voor haar nu een schuilplaats was als er een tornado aankwam.  Really? Really!

We kregen eerst een film te zien over het ontstaan en welke eigenaren de plantage heeft gehad. Allemaal vrouwen trouwens. De laatste eigenaresse liet de plantage na aan een foundation met de bedoeling het open te stellen voor publiek. Met een treintje werden we naar het grote huis gereden.

We kregen een privé rondleiding door Joycelin, die ons veel wist te vertellen over het gebruik van de verschillende kamers. 16 slaapkamers en 19 badkamers, ik heb me altijd verbaasd over het aantal badkamers in die grote huizen. Daarna konden we nog even rondlopen over het enorme terrein.

Dit was het schoolgebouwtje waar de kinderen les kregen. Een loghouse, gebouwd in 1901.

Terug naar Tallahassee een strijdplan gemaakt voor onze queeste naar een postkantoor. Van de vorige keren Amerika wisten we nog hoe moeilijk het is om postzegels te vinden. Niet in de winkels en als ze er al zijn kostten ze meer dan het dubbele.

Maar eerst lunch. Ik dacht slim te zijn door havermout te bestellen, dat eet ik elke dag en je kunt je er geen buil aan vallen. O h  m y  G o d! Daar kwam weer een teiltje.

Intussen kreeg Loek zijn glas cola niet leeg, want telkens zetten ze weer een nieuw vaasje voor zijn neus, de beroemde refills.

Nog even doorzetten!

Toen op naar een postkantoor en voilà: gevonden. Een heel eind buiten het centrum, we begonnen al te twijfelen toen we zo ver door moesten rijden. Wij zijn gewend dat alles in het centrum ligt, hier ligt alles juist buiten het centrum, de grote malls, superstores,bibliotheken, postkantoor dus, noem maar op. Zonder auto kun je hier echt niks.

Zelf kerken liggen in the middle of nowhere en voor elke stroming is er wel een eigen kerk, de mensen hier zijn erg aardig en erg gelovig.

Na het postkantoor zagen we nog verschillende thrifft stores liggen, kringloopwinkels. Ik heb een heel leuk spel gekocht meiden, dat zal jullie kennis over Amerika wel opvijzelen. Ik ga alvast de vragen uit mijn hoofd leren, winnen zal ik!

Intussen draait de airco op volle kracht, het is hot, hot, hot. Het valt op dat Amerikanen de airco in de auto laten loeien terwijl zij in de winkel zijn. Energiebesparing is een ver van mijn bed show.

Dag 4, Tallahassee

We waren weer heel vroeg wakker en besloten om maar te gaan ontbijten aan de overkant van de weg.   Daar heb ik misschien een beetje te enthousiast van alles besteld, want de ober constateerde al dat m' am heel veel honger had. Ik heb alles op gekregen, maar heb de rest van de dag geen honger meer gehad.

Na het ontbijt pakten we de koffers en vertrokken richting Tallahassee. 450 km rijden. Het was al aardig warm aan het worden, hulde aan degene die de airco heeft uitgevonden.

We draaiden al snel de Florida turnpike op waar we de helft van de route ook opbleven. Nog even een paar keer tol moeten betalen, maar daarna konden we blijven rijden.  De eerste miles zagen we het ene enorme reclamebord na het andere langs de kant van de weg, maar hoe verder we noordwaarts reden hoe minder er waren totdat we alleen links en rechts bomen hadden.  En een eindeloze 2 baansweg. Ook de food courts kwamen steeds minder vaak in beeld. Omdat Starbucks me zeer teleurstelde door geen enkele keer op te duiken langs de weg, zijn we bij de Mac koffie gaan drinken.

Ergens in Madison, waar het al behoorlijk warm aan het worden was.

Loek  heeft nu trouwens wel door dat deze auto zijn deuren niet vanzelf sluit als je wegloopt:-)

Daarna reden we langs een benzinestation waar we moesten tanken. Iets minder hulde aan de uitvinder van de airco, dat zuipt wel benzine. 

Aan de overkant lag Smiley's market and malls. Een overdekte vlooienmarkt met heel veel " booths".  Hartstikke leuke dingen werden er verkocht, uiteraard bleven er weer een paar boeken in Loek's handen kleven. En Kelly, ik heb 'm hoor, niet in levende lijve, maar toch wel leuk. (Oeh, ga hier maar eens over brainstormen).

Even voor drieën waren we al in Tallahassee, de hoofdstad van Florida. Ook staat Tallahassee aan het hoofd van de county waarin de stad ligt: Leon County. Het ligt op een reeks glooiende heuvels, dat is vrij uitzonderlijk voor steden in Florida, ten zuiden van de stad wordt het land vlakker. Tallahassee is een woord uit de Muskogean taalfamilie en betekend zoiets als old fields.  In de bossen bij Tallahassee in de winter van 1538/39 bracht de ontdekkingsreiziger Hernando de Soto de eerste kerst in de nieuwe wereld door.

De Econolodge was zo gevonden, de I. 10 af en de grote doorgaande weg door Tallahassee: de Monroestraat, was  de straat die we moesten hebben.

Ingecheckt, koffers op de kamer gegooid en weer de auto in richting downtown. Nog geen 100 meter verder: een Starbucks. Frappuccino!

Daarna pas verder. Downtown is een zakenwijk, alleen maar overheidsgebouwen, een mooi oud Capitol building, met daarachter de grote toren van het nieuwe gebouw.

In het park waar we de auto parkeerden waren alle bomen overwoekerd met mos wat wel een mooi plaatje was.

Het stratenplan van Tallahassee is heel simpel, net als in N.Y. Een rasterwerk, met noord- zuid en oost- west straten.

Terug op de kamer legde ik de Ipad aan de oplader en viel de stroom uit. Gewoon toeval hoor, want de hele wijk bleek zonder stroom te zitten. De airco viel ook uit, dus wilden we naar een Mall, op de plattegrond die we van de receptionist hadden gekregen stond ook aangegeven dat er eentje was.

Voor het hotel was er al een agent het verkeer aan het regelen, want ook de stoplichten deden het niet.

We hebben gezocht, heen en weer gereden, de "weer" rit was stapvoets, want het verkeer stond zo'n beetje muurvast.

Nadat we het hadden opgegeven zijn we maar gaan eten, inmiddels was het bijna 7 uur en hadden we vanaf 7 uur 's ochtends niets meer gegeten. Amerikanen weten hoe ze een ontbijt moeten maken, ik had eerlijk gezegd nog niet erg veel honger.

Bij the Longhorn steakhouse zijn we gaan eten. Ik een teiltje salade en Loek een halve koe.

Of we nog desert wilden? Nou, deze keer maar niet.

Zo en nu even naar de receptie, want we hebben geen internet op onze kamer. Vanwege de stroomstoring is de router voor dit gebouw uitgevallen.

Nog even een palmboom voor Kitty

Dag 3, The Everglades, Crime scene investigation

Lekker geslapen, wel ijselijk vroeg wakker, dan maar een vroeg ontbijtje aan de overkant bij

Daar ging mijn voornemen om gezond te eten een beetje de mist in.  Ontbijt waarbij je 4 items uit  30 verschillende gerechten kon bestellen. Ja ja, crepes, pancakes, bacon en vooruit, vers fruit. Een pot koffie erbij die verrassend goed was en we konden er tegenaan.

Op naar the spirit of the swamp in Kissimmee. Tina had een beetje haar day off, want we reden rondjes.  Het is tussen ons gezegd en gezwegen een bitch, waar onze Tina vriendelijk suggereert welke kant je eventueel op zou kunnen, commandeert deze dame alleen maar. En elke keer als  ze de route moet herberekenen hoor je haar zuchten. Maar uiteindelijk waren we toch ruim op tijd op de Neptune road voor "the real deal, not a toerist trap"  zoals de folder zo juichend vertelde.

We werden opgewacht door een dame die ons vertelde hoe laat en met wie we mee voeren en hoe de captain heette: Harold. Met een vet zuidelijk accent (I just love it) legde hij ons uit hoe het in z'n werk ging. We kregen een headset op en stipt op tijd vertrokken we. We waren de enige passagiers.

Op het rechte stuk gaf Harold vol gas en daarna doken we het 2200 acres grote gebied in. 

Eerst dacht ik nog dat het zonde was dat hij over de waterlelies voer, maar het is een en al lelie zover als je kunt kijken. 

Door door de headset konden we met elkaar praten en vertelde de captain allerlei wetenswaardigheden over de natuur en zijn bewoners. Uiteraard kwamen we voor de alligators, we hebben geen grote van dichtbij gezien, wel van afstand een koppie boven water. 

See you later alligator

Wel heel veel kleintjes.

Niks aan zo'n air boat besturen:-)

Hele typische cederbomen, de wortels komen weer omhoog naast de boom.

Hij is nog even naar een gebied gevaren waar Suzy huisde, daar was die morgen deze alligator nog gezien, ze was tamelijk humeurig. Helaas liet ze zich niet zien toen wij langs voeren. Maar de boottrip was onvergetelijk. 

Dank je wel captain Harold.

Vanuit de Glades ging het weer terug naar downtown Orlando, waar we een outlet bezocht hebben, cappuccino gedronken bij the world of coffee. Lekker bakkie. En even gewacht tot de stortbui met onweer voorbij was. Dat doet niks af aan de warmte, 32 graden en klam.

En passant hebben we bij de CSI experience ook nog even een misdaad opgelost. 

Mag ik voorstellen: onze crime scene investigators:

We hebben vingerafdrukken, bloedsporen en voetprints verzameld en laten analyseren door het crime lab. Iemand had zijn auto door de muur van zijn  huis gereden en zat dood achter het stuur, maar wij kwamen erachter dat het zijn broer was geweest.  Knap staaltje rechercheerwerk, al zeg ik het zelf.

Nou, Gil  Grissom feliciteerde ons met deze doorbraak en merkte nog op dat " he aint heavy, he's my brother" nu wel in een heel ander daglicht kwam te staan.

Deze spoedcursus forensisch rechercheren leverde een mooi diploma op, ik kan zo aan de slag op een crimelab.

Op weg terug naar het hotel zagen we dit huis, op z'n kop staan. Rare jongens die Amerikanen.

Dag 2, Orlando Florida

Na een redelijke nachtrust voor mij en een belabberde voor Loek, maar die slaapt nooit goed op vakantie en komt altijd als een zombie terug, stonden we op de airport shuttle te wachten. Met een man of 14. In de shuttle pasten maar 8 personen en toen bleek dat ik er al in zat en Loek nog buiten stond, propte de passagier naast mij zich op de laatste bank, zodat Loek er nog bij kon. De rest bleef achter. Het bleek wel dat reserveren vooraf  totaal geen zin had.

We waren als eerste bij de balie van Arke en konden elektronisch inchecken en daarna moesten we wachten tot de bagage afgifte open ging.

Koffer ingecheckt en naar de vertrekhal gelopen. Wat leesvoer gekocht en een cappuccino met een stuk appeltaart als ontbijt gegeten.

Daarna op naar gate D08. Daar was het druk, geen zitplaatsen, maar geen nood, want: tadaaaa, daar is tie toch:

De eerste van velen Starbucksen denk ik zomaar.

Met deze Boeing 767steken we de Atlantische oceaan over. 

 

Om kwart voor 2 zaten we in de lucht, ik heb meteen mijn horloge op de plaatselijke tijd gezet, 6 uur eerder. Het is ong. 9 en half uur vliegen.

Om even na vijven landden we op Sandfort airport. Na ons hele doopceel te hebben laten doorlichten bij de douane en 10 vingerafdrukken en mug shot achter te hebben gelaten, kregen we de stempels en mochten we van de opvallend vrolijke douane beambte Amerika in.

Een hostess van Holland International enterde ons bij de uitgang en wees ons de weg naar Alamo. Daar mochten we een middenklasser uitzoeken. En wat doe je dan als je in Amerika bent, het land van groot, groter en grootst, je pakt een degelijke Duitser. Mmmm, die foto doen we morgen even over. Het wordt hier zonder waarschuwing van het ene op het andere moment donker. Je hoort de duisternis als het ware vallen. 

Met onze vertrouwde Tina als gids reden we zonder mankeren naar het Double Tree hotel. Een enorm terrein met allemaal kleinere en grotere gebouwen met hotelkamers, restaurants, zwembaden, golfbanen etc. 

Kitty! Palmbomen! Ik zal er morgen eentje knuffelen voor jou.

Onze kamer is sjiek de friemel.

Hoewel we al 2 keer in het vliegtuig hadden gegeten had ik best wel weer honger, je dag is tenslotte  verlengd met 6 uur.

We staken over naar het Family restaurant waar een serveerster met een heerlijk sappig zuidelijk accent ons aan soep en een salade hielp. We proberen toch een beetje gezond te eten, hoewel dat wel een opgave gaat worden.

En nu douchen en onder de wol, nou ja, lakentje, het is 32 graden hier. De airco doet z'n stinkende best.

Dag 1, Hoofddorp

Mijn koffer staat nog boven, die moet Loek de trap afdragen, #lood.

Maar om 16.00 uur stipt vertrokken we naar het Bastionhotel Schiphol, uitgezwaaid door Kelly en met Kitty op de achterbank, zij mocht de auto weer mee terug naar huis nemen.

Na 2 uur rijden arriveerden we zonder oponthoud bij het hotel, checkten in en reserveerden meteen de shuttle voor morgenochtend kwart over 9. Geen ontbijt, dat doen we op Schiphol.

Er is weinig te beleven in de buurt van het hotel, aan de ene kant snelweg, aan de andere kant tennisbanen en het Haarlemmerbos. Dus dat wordt een beetje t.v. Kijken en lezen.

------------------------

En dat werd het niet. Om een uur of 7 ging de telefoon, we keken elkaar al aan, wie belt ons nu op het hoteltoestel? Het was de receptie, er stond een pakketje voor ons klaar, uit Amerika. Loek zei nog: weet u dat wel zeker? Ja hoor, voor Loek Penders. Dus Loek naar voren toe. Ik dodelijk nieuwsgierig. Even later komt hij terug: kom eens even helpen, het is een groot pakket.

Waren het Ton en Annemiek (mijn broer en zijn vrouw) ze wonen vlakbij en ze hadden in een "een tweetje" met de receptioniste deze verrassing bedacht. En het werd nog heel gezellig! Bedankt voor jullie bezoek!

De voorbereidingen

Sinds deze week hebben we de tickets in huis en hebben we ook maar meteen online het visum aangevraagd. En ja hoor, we hebben toestemming gekregen om Amerika te betreden.

Meteen maar even wat klein geld gehaald en een wegenkaart van de omgeving. We hebben dan wel een TomTom, maar het is wel aardig als je ongeveer weet waar je zit.

Ik heb me gestort op een reisplan, dat wil zeggen. De route van stad naar stad, de bezienswaardigheden tussen en in beide steden, adressen van hotels en restaurants, waar je redelijk normaal kunt eten, hoewel je in Amerika toch niet ontkomt aan de abnormaal grote porties. Eens zien of ze ook kinderporties serveren.

De tour in Graceland is ook al geboekt en Loek wilde heel graag een vaartocht door de moerassen maken. Ik heb vanmiddag een mail gestuurd naar Spirit of the swamp airboat rides om 2 plaatsen te reserveren.

De rest van de bezienswaardigheden doen we ter plekke. Ik heb al wel gezien dat sommige musea gesloten zijn, dat is jammer, maar er is nog zoveel te zien, dat komt wel goed.