Dag 11, Vicksburg

Onze persoonlijke keuken, er was niemand anders bij het ontbijt. Morgenochtend ergens anders ontbijten,  dat er eens wat fatsoenlijks in komt.

Daarna reden we naar het Vicksburg National Militairy Park. In het bezoekerscentrum werd uitgelegd hoe de oorlog tussen Noord  (de unie) en Zuid  (de confederatie) verliep. 

DE BELEGERING VAN VICKSBURG

Vicksburg is vooral bekend van de belegering tijdens de Amerikaanse burgeroorlog. In een notendop: de zuidelijke staten hebben zich afgescheiden van de Verenigde Staten vanwege onenigheid over het invoeren van slavernij in nieuwe staten, waarop de overgebleven, noordelijke staten (the Union) de zuidelijke (the Confederates) aanvielen. 
Vicksburg was in handen van de zuidelijke staten en door zijn hoge ligging aan de Mississippi waren de zuiderlingen in staat om de handel op de rivier (de slagader van Amerika) te beheren. Reden voor Generaal Grant om in 1863 te proberen om Vicksburgs te veroveren. Nadat diverse pogingen om de stad bij storm in te nemen waren mislukt, besloot Grant om de stad te belegeren. Een grote rol in de belegering speelden de nieuwe oorlogsschepen. Radarboten die met bepantsering waren omgebouwd tot slagschepen en zo via de Mississippi voorraden naar het leger bracht. Een hachelijke onderneming, want ze werden vanaf Vicksburg zwaar onder vuur genomen. Toch is er maar 1 boot gezonken.

USS Cairo

Uiteindelijk moesten de zuiderlingen onder gezag van Pemberton zich overgeven op 4 juli 1863. En tot de Tweede Oorlog werd daarom Independence Day in Vicksburg niet door de blanke bevolking gevierd, alleen door de African-Americans, de (afstammelingen van de) bevrijde slaven.Vrij snel na de burgeroorlog werd het gebied rondom Vicksburg, waar de noorderlingen en de zuiderlingen in loopgraven soms oog in oog met elkaar stonden, uitgeroepen tot een nationaal park. Na een reünie van soldaten uit beide kampen in 1917 werden er in het park monumenten opgericht voor soldaten uit verschillende staten. 

De route besloeg  ongeveer 25 km. Met 15 punten waar je uit de auto kon en wat bezichtigen. Overal langs de route stonden standbeelden, herdenkingsstenen, zuilen, monumentjes om de militairen te gedenken. En dat waren er veel, elke legereenheid had zijn eigen herdenkingssteen. Ook stonden er borden waar, welke slag was geleverd.

Dit huis, het Shirley huis, is gerestaureerd tot zijn oorspronkelijke staat in 1863 en het is het enige huis dat nog is overgebleven uit die oorlogstijd. Het diende als hoofdkwartier voor de 45 Illinois infanterie.

Maar wat een jurken hè?

Het was een uitgestrekte vlakte waar we reden, heel heuvelachtig en veel bomen.

USS Cairo, in 1960 van de bodem gelift en tentoon gesteld.

Er zijn graven van 17.000 militairen, waarvan 13.000 onbekend.

Beneden Loek de Mississippi, de rivier waar het allemaal om te doen was.

Na de route gaan lunchen, waar de serveerster iets uitkraamde wat leek op: duyuneesomelse? No sweetie, we don't need something else.

In Vicksburg bleek een klein Coca Cola museum te zitten.

ter ere van het feit dat hier de eerste cola gebotteld werd door:

Dat was wel leuk om te zien, de eerste flesjes

Een siroop dispenser

De bottle machine, waarbij de bediende veiligheidsbril en handschoenen droeg, want de flesjes hadden nog wel eens de neiging uit elkaar te spatten.

Wat zal het vandaag zijn?

En tot slot een ijskoffie in dit geinige cafeetje.

Vanmiddag onverwachts Thijs en Kim op skype gehad. Leuk!

Gegeten bij Shoney's, daarvoor hoefden we alleen de parkeerplaats over te steken. De serveerster had ondertiteling nodig, het Mississippi accent is onverstaanbaar. We kwamen er wel uit, want wat we bestelden kwam uiteindelijk ook op tafel.

Loek is nu een typisch Amerikaans programma aan het kijken, hardcore pawn, hilarisch, over een pandjeshuis, veel boze klanten, heel veel   "piep, piep, piep"  bij elke vloek en dat waren er af en toe zoveel dat ik alleen maar hoorde piepen. Wat kunnen die mensen tekeer gaan zeg.

Morgen naar Memphis, met misschien een uitstapje naar Arkansas, weer een nieuwe staat op een ansichtkaart.

Dag 10, Natchez en Vicksburg Mississippi

Na het ontbijt de auto in voor 395 km highway. Van New Orleans in Louisiana, via Natchez naar Vicksburg Mississippi. 

Eerst I. 610.  en dan I. 110 richting Baton Rouge. Dat is trouwens de hoofdstad van Louisiana.

New Orleans is omgeven door moerassen, we reden over kilometers lange bruggen over de moerassen heen. Opvallend, tussen beide rijbanen, waar bij ons een vangrail staat, zijn hier meters gras of soms zelfs bos, zodat je je tegenliggers helemaal niet ziet. De laatste brug van Slidell naar New Orleans was kilometers lang en bestaat uit 2 bruggen. Voor heen en terug aparte bruggen.

Om half 10 waren we wel toe aan echte koffie en gelukkig was meneer Starbuck thuis.

Exit now or forever hold your hunger! Leuke uitspraak langs de weg.

Verder op I. 10 west, en in Baton rouge naar I. 110 N  Even verder hield de freeway op en kwamen we op de  US 61. Het grote verschil zijn de stoplichten die veelvuldig op rood staan. En de snelheid ligt een stuk lager en die ligt al laag hier, maar Loek houdt zich, als enige lijkt het wel, er keurig aan. Zelfs grote Macks denderen ons links en rechts voorbij.  Inmiddels zijn we wel gewend aan links en rechts inhalend verkeer. 

Langs de weg stond een bord: Inmates working, niet veel later zagen we een aantal mannen bezig met vuil oprapen. Nuttig werk.

Even dacht ik dat het begon te regenen, tik, tik, tik tegen de ruiten. Maar het zijn allemaal kamikaze insecten  die zich te pletter vliegen tegen de voorruit. De auto ziet er niet uit, maar daarin zijn we niet de enigen.

     

Voordat we naar Stanton Hall gingen aten we een hapje bij Ruby Tuesday. Smokey mountain chicken voor mij en spaghetti voor Loek.

De Ipad bewijst vele diensten, eentje daarvan zijn al de kaarten van alle steden, waarop we Stanton Hall zo hadden gevonden, want Tina wist het niet. We waren op tijd voor de toer. Onze gids was een gepensioneerde vrouw die ons rondleidde. We kregen een privé toer. Ze vertelde ons alles over de geschiedenis van het huis. Frederick Stanton uit Ierland kwam in 1815 met zijn broers als  23 jarige naar Natchez, straatarm, maar is rijk geworden in de katoen, als plantagehouder en als katoen makelaar. Hij liet zijn droomhuis bouwen in 1857 op zijn nieuw verworven grond, een heel huizenblok,  het blok kostte $ 1500,-- het huis meer dan $ 83000,-- Carrera marmer, mahonie deuren van 2 1/2 inch dik, kandelaren uit Frankrijk,  Italiaanse beelden, grote Corintische pilaren en granieten trappen. Ironisch genoeg heeft hij nog maar een maand geleefd nadat zijn droomhuis was gebouwd. Zijn vrouw heeft er wel altijd gewoond en hun nazaten, totdat er een meisjesschool in kwam en in 1938 kocht de Pilgrimage Garden Club het huis.

Toen de gids hoorde dat we uit Nederland kwamen vertelde ze dat ze er ook was geweest. En ja hoor, daar kwamen ze weer, de wooden shoes. Ze had er een paar gekocht.

En het meest historische feit voor ons is toch wel dat hier de binnen opnames voor North and South zijn geschoten. Sjucht.....

Maar goed, even naar de Mississippi gereden. Aan de oever gezeten op een ijzeren! Bankje, au, au, heet, heet.

En dan over de 61 richting Vicksburg. Even na drieën kregen we toch een stortbui over ons heen. Het duurde misschien 1 minuut, maar de temperatuur maakte een vrije val van 34 C naar 27 C. De voorruit was er wel een stuk van opgeknapt.

In Vicksburg, vlak voor we bij het motel aankwamen reden we voorbij een Wal* mart, eventjes doorheen gelopen en nog wat t shirts gekocht. De Primark is er niks bij.

De Rodeway inn ligt gelukkig niet in the middle of nowhere, maar vlakbij allerlei restaurantjes en winkels. Dus we steken zo over naar the Wafflehouse.

We hebben zelfs een zwembad voor de deur.

Lekker gegeten in het waffle house. Toen ik nog een 2e pecan wafel met aardbeien en bosbessen bestelde, voeg de serveerster of Loek er ook van mee at. Nou nee, waag het niet! Dat ik 2 wafels at vind ze zo ongewoon dat ik de 2e gratis kreeg. Y'all come back know!

We reden nog lNgs een mall waar we even naar binnen zijn geweest. Ze hadden een enorme boekwinkel en jullie weten, boekwinkels en ik, je moet me eruit dragen. Uiteraard bleef er weer een boek aan mijn handen kleven. Kelly! De character enceclopedia van Dr. Who, met alle 11 doctors en 200 friends and foes. Yeeh, ik ben blij. 

Dag 9, New Orleans

Na een goede nachtrust waren we klaar voor een dagje downtown New Orleans.  Grappig: ik deed gisterenavond het licht uit en had opeens een sterrenhemel met een halve maan boven mijn hoofd. Iemand was heel creatief bezig geweest met lichtgevende stickers. Op de kast ligt een paarse lamp, tegen de muggen, die geeft een soort blacklight effect, de helft van de kleren in de koffer lichtte op.

Ons hotel ligt tamelijk ver van het centrum:

Dus namen we de bus naar Canalstreet.

We waren de enige blanken in de bus. Eerst liepen we naar de oever van de Mississippi, op zoek naar een radarboot. 

De Queen Creole lag langs de kade, maar ik zag geen radarwiel. De boulevard hield daar ook op. Dus een lange wandeling langs het water zat er ook niet in. Op naar Bourbon en Royalstreet dan maar.  

De meest bekende straten in het French Quarter. Eerlijk? Het viel tegen. Smalle straten, allerlei schimmige restaurantjes en winkeltjes,  bedelaars, en alle winkeltjes leken op elkaar, hoeveel t-shirts heeft een mens nodig?

Eigenlijk hadden we meer van New Orleans verwacht. Ik weet niet wat, maar ik vond het er allemaal een beetje verlopen uit zien. Ik miste de zuidelijke sfeer die ik in de voorgaande steden wel voelde. 

De typische cablecars van New Orleans

We hadden een toer kunnen maken die langs alle highlights van de stad zou komen, maar we hadden het ontzettend warm, de luchtvochtigheid  is hier torenhoog, en niet veel zin meer om daar nog naar op zoek te gaan. 

De foldertjes gaven geen adres, alleen een telefoonnummer. We hadden het eigenlijk wel gezien. 's Middags rustig aan gedaan, een salade gaan eten, wat te drinken ingeslagen in een grote supermarkt en gelezen.

's Avonds op zoek naar een restaurant. We kwamen langs een zaak die Panda heette en Chinees, Japans en Amerikaans voedsel beloofde.

Het was een all you can eat buffet, voor 10 dollar kon je zo vaak opscheppen als je wilde. Nou hoeft dat ook weer niet, maar het was een welkome afwisseling. En voldoende keus, ik heb sushi gehad, oesters, en allerlei hapjes waarvan ik de naam echt niet meer weet.

Morgen naar Natchez,  Orry Main, here we come.

Dag 8, Mobile Alabama, via Mississippi naar New Orleans Louisiana

Van slapen is weinig gekomen de vorige nacht. De ijsmachine die pal naast onze kamer stond was in trek bij de hotelgasten, dus constant kletterden er ijsblokjes in bekers. Mensen hebben ook koelboxen bij ter grootte van een koffer, met wieltjes eronder en een handvat en die storten ze vol ijs. Dan reed er vlakbij ook nog eens een luid toeterende trein voorbij. Dan onze airco, je had twee  keuzes of de airco uit en niet slapen door de hitte, of airco aan en niet slapen door de herrie. De uitkomst bleef hetzelfde.

De eerste nacht hebben we de airco uitgehad en zijn zowat het bed uitgedreven.

De 2e nacht met de airco aan was al niet beter, herrie en toen werd het wel erg koud. Een middenweg was er niet.

Het bed was erg klein, ook voor Europese begrippen. Loek en ik moesten tegelijkertijd draaien wilden we elkaar niet het bed uit stompen.

Ook schijnt er ook nog een hevige ruzie gaande geweest te zijn op het terrein, zo eentje waarbij op crime series doden vallen. Al met al hopen we op een betere nachtrust vanavond. We hebben 2 

kingsize bedden.

Ja, we slepen onze eigen kussens mee.

Vanmorgen na het ontbijt, wafels! Vertrokken voor de 325 km naar New Orleans

Ik moet zo'n ijzer ook voor thuis hebben.

We namen de I. 10 naar Mobile  in Alabama, waar we het slagschip USS Alabama bezochten.

Dit schip heeft gevaren tijdens de 2e wereldoorlog en heeft 22 vijandige vliegtuigen neergehaald. Ze had een bemanning van ong. 2500 zielen. Op 16 augustus 1942 is ze uit de vaart genomen.

Er waren drie tours door het schip, welke we allemaal hebben gedaan. Ze is enorm, je raakt er zo verdwaald, maar gelukkig waren er overal pijlen met de route.

We zagen bemanning verblijven, eetzalen, officiersverblijven, kapper, tandarts, ziekenboeg, winkel, wasserij, bakker, slager, gevangenis, torpedoruimtes, de brug, de machinekamer, de communicatiekamer, noem maar op, het was er, een  dorp op zich.

W.c.'s, gezellig op een rijtje met een lange goot eronder.

Ik neem aan dat alles lekker slaapt als je moe bent.

Een van de keukens

Machinekamer was een flinke afdaling naar het binnenste van het schip.

Zelf een kerk ontbrak niet

Feitje: under siege is hier opgenomen

Voor de toeristen hebben ze een handige deur in de wand gezaagd, de torpedoruimte is doorgaans alleen via manholes te bereiken.

I'm the queen of the world, ahum.

En daar is the king ook.

Daarna liepen we door een grote hal met allemaal vliegtuigen naar de andere kade.

The USS Drumm, een onderzeeër, uit de vaart genomen op 1 november 1941, heeft ook een plekje gekregen aan de kade.

Dive, dive, dive.

Een lange smalle doorgang van de boeg naar de achtersteven van het schip.

Kiekeboe.

We waren toch al gauw de hele ochtend zoet op het terrein, na een koel drankje weer de auto in waar we de route vervolgden.  De 1. 10 naar Ocean spring, even iets gedronken bij de Mac, vlug de mail gecheckt en  verder via de I. 110 naar Biloxi, en daar de US 90 W op richting New Orleans. We reden weer langs de kust met links de Golf van Mexico en rechts de huizen, meestal op palen en sommige waren juweeltjes van koloniale huizen. 

Er ligt veel roadkill langs de weg, meestal knaagdieren in alle soorten en maten, maar die dode zwarte beer hadden we niet verwacht. 

In Pass Christian reden we nog langs de kust, maar in de buurt van Bay St. Louis, zijn we de I.  10 weer opgedraaid.  En om 5 uur 's middags arriveerden we bij the Red Carpet Inn in New Orleans. Het valt niet tegen, helemaal niet. Het ligt wel een enorm end van het centrum af, maar daar zijn bussen voor.

Onze eerste queeste is een restaurant vinden in deze uithoek. Oh ja en werkend internet, want op onze kamer doet de wifi het niet.