Dag 14, Nashville

Gisterenavond nog te maken gehad met een overdosis Elvis, maar gelukkig werd het om 22.00 uur stil.

Vanmorgen voor de laatste keer uit de kuil gekropen. Het matras was zo zacht dat er een grote kuil in kwam als je ging liggen. Ik kon niet op mijn linkerzij liggen, want ik rolde vanzelf weer terug in de kuil. 

Maar toch heb ik wel lekker geslapen. Loek was serieus van plan op een paar dekens op de grond te gaan slapen, maar heeft zich toch maar ingegraven in zijn eigen kuil. Dat is 'm niet echt goed bevallen, veel geslapen heeft hij niet. Dat was het enige wat tegenviel in dit motel, want de rest was prima en op loopafstand van Graceland.

Nog een laatste lekker ontbijtje in ons motel en dan 345 km on the road.

Fans?

Kijk eens wat een schattige wafeltjes. Eentje voor mij en eentje voor mij en eentje voor mij enz.

Via de I. 40 East helemaal naar Nashville

De weg was weer meer van hetzelfde, links bomen, rechts bomen, maar het schoot wel op.

De lunchpauze hebben we bij MacDonalds gehouden, want ze serveren fruit en havermoutpap. Eindelijk weer eens een degelijke hap.

Na de lunch waren we al snel bij The Econolodge in Nashville.

We zijn weer helemaal links in het hoekje geduwd. Maar de bedden zijn hier stukken beter.

Na ingecheckt te hebben zijn we naar een enorme mall gereden waar we een Starbucks wisten. Het moet gezegd, in dit gedeelte van Amerika zijn de Starbucksen dungezaaid. Ik lig vreselijk achter in mijn dagelijkse shots. Dat heb ik wel ruimschoots goedgemaakt met een emmertje frappuccino. Loek hield het bescheiden. Oh, Kitty, je heet nu Ketty?

We kwamen de mall binnen bij:

De mall was geweldig, ik heb de ijsklontjes vormpjes die ik zocht, de puzzel van alle staten. Het plan is om telkens alleen de stukjes in te passen van de staten die we bezocht hebben. Ik hoop ze ooit allemaal te kunnen aanleggen. Bij een winkel met merkbroeken heb ik zacht staan snikken. Dezelfde jeans in Nederland kost 65 euro, hier......12 euro en onze koffers zitten vol. Volgende keer vertrekken we met lege koffers.

Daarna naar heilige grond: The Grand Ole Opry House. Hier hebben alle grote country artiesten opgetreden. 

Dag 13, Graceland en Arkansas

Dit was wel een heel lang Elvis dagje. Allereerst naar het bezoekerscentrum om de vouchers in te wisselen voor tickets.

Dit was de tour die we gingen doen.

Eerst mochten we in de rij gaan staan voor een plaatsje in de minibusjes die af en aan reden. "Helemaal" naar de overkant van de straat, waar we door het hek reden, de oprijlaan op naar Graceland. Het werd geopend voor toeristen en fans in 1982. Gebouwd in 1939 door Dr. Thomas Moore die het huis vernoemde naar de tante van zijn vrouw: Grace. 

Het is een heel mooi huis, maar zoveel kleiner dan ik het verwacht had. Het ligt gewoon in een straat, niet achteraf zoals ik dacht en de buren  wonen best wel dichtbij. Natuurlijk ligt er zat grond rondom het huis, maar het is geen groot landgoed, bij lange na niet.

Als eerste was er rechts de zitkamer

En links de eetkamer

De trap naar boven was verboden gebied, de privevertrekken boven blijven uit respect privé.

De slaapkamer maar van de ouders van Elvis: Vernon en Gladys.

De keuken, van alles voorzien voor de echte zuidelijke cuisine waar Elvis van hield.

De televisiekamer beneden in de kelder

Daarnaast lag de biljartkamer

De junglekamer, met een schilderij van 2 beroemdheden uit Nederland.

Het kantoor van vader Vernon lag apart van het huis.

Dit is een maquette van het geboortehuis van Elvis Presley in Tupelo. Een 2 kamer huis, waar Elvis 8 januari 1935 is geboren. De man was als hij nog geleefd had bijna 80 jaar.

De achterkant van het huis.

En overal in het huis kamers en gangen helemaal volgehangen met zijn gouden platen en andere memorabilia. 

Zoals de bruidsjurk van Priscilla en zijn trouwpak. Ze trouwden op 1 mei 1967 in Las Vegas en het jaar erop op 1 februari 1968 werd Lisa Marie geboren.

Elvis was dol op racquetball, hij liet een zaal bouwen om het te spelen, nu hangen er nog meer gouden platen en staan zijn pakken tentoongesteld.

Dit is het graf van zijn tweelingbroer Jesse, die doodgeboren was.

De graven van Gladys en Vernon, Elvis en zijn oma van vaderskant Minnie Mae die  hun allemaal heeft overleefd en ook op Graceland woonde.

Terug in het busje naar de musea aan de overkant van de Elvis Presley Boulevard.  En tot ziens Graceland.

Maar eerst een colaatje in zo'n typisch jaren 50 diner.

De twee vliegtuigen van Elvis stonden ook op het museum terrein. De Lisa Marie was veruit de grootste, met zitruimtes, ontspanning ruimte, slaapkamer, badkamer. The Hounddog II was beduidend kleiner. Boodschappenvliegtuigje?

In het automobiel museum stonden 22 van zijn auto's, maar deze is veruit de bekendste. Hij gaf ' m aan zijn moeder. The pink Cadillac uit 1955.

Er waren nog 3 musea, welke we doorgewandeld zijn, af en toe een stukje film gekeken, wat interviews met Elvis himself, en toen waren we wel helemaal gaar. The king is dead, long live the king.

Omdat Arkansas hier echt op nog geen steenworp vandaan ligt, zijn we even de brug over de Mississippi afgereden en hoppa: Arkansas, weer een staat op mijn lijstje erbij.

Vandaag nog rock and roll, morgen country en western.

Dag 12, Memphis, Tennessee

405 km naar een andere staat, vandaag wordt het Tennessee, we gaan naar Memphis.

Via de I. 20 naar Jackson, de hoofdstad van Mississippi, de I. 55 helemaal naar Memphis. Weinig restaurants langs de weg, we hebben koffie gedronken bij een Mac, want wifi.

Passeerden dorpjes met de naam Coffeeville. 

Na de lunch waren we al in Memphis. Op naar Days Inn at Graceland aan de Elvis Presley Boulevard

De Days Inn was snel gevonden, het ligt schuin tegenover Graceland. Dit motel is dol op Elvis. Zou de luide Elvis muziek die continue gedraaid word het een beetje verraden? 

Of de grote tekening op de muren?

Misschien het gitaarvormige 

zwembad?

Het bordje op de parkeerplaats zei het misschien ook wel.

De hotelkamer dan?

Alles ademde Elvis Presley.

Nadat we ingecheckt waren, even een kop koffie gedronken op de hotelkamer, waren we weer onderweg naar Bealestreet, de uitgaansstraat van Memphis.

Ja, daar is tie weer, je ontkomt er niet aan. Bealestreet was een luidruchtige straat, elk zichzelf respecterende restaurantje had wel een bandje ingehuurd, die qua volume tegen elkaar op probeerden te spelen.

Van daaruit zijn we even naar de rivier gelopen en zagen daar een mooie paddle wheeler liggen. Misschien morgen een tochtje als we tijd over hebben?

Het werd tijd voor het avondeten, op zoek naar een restaurant. Ik had echt gehoopt dat hoe noordelijker we kwamen, hoe makkelijker de mensen te verstaan waren. Het tegendeel is waar, vooral de jeugd spreekt een soort slang, daar lustten de honden geen brood van. Wij verstaan hun niet, en zij verstaan ons niet. Een gesprek: 

" huh?"

" Ma'am?"

"Huh? "

"Ma'am?"

"Never mind",

Einde gesprek.