Tunesië, dag 3

Maandag, 26 januari 2015

Na het ontbijt zaten we al snel in de bus, op het Marokaanse stel na. Die kwamen om 7.25 beneden en wilden nog gaan ontbijten. Half 8 vertrek hè. Lotfi is ze gaan halen.

Maher, onze onverschrokken chauffeur, die de route niet altijd helemaal weet.

Het was de druktste dag van de week en het zou ruim een uur duren om überhaupt uit Groot Tunis te komen. Groot Tunis omvat Tunis en alle voorsteden. Samen goed voor 2 1/2 miljoen inwoners. Het was druk. Officieel zijn er 3 rijbanen, maar creatief als de Tunesiers zijn maken ze er geheel zelfstandig meerdere van. Op een gegeven moment reed er zelfs een vrachtauto op onze weghelft tegen het verkeer in. Eenmaal uit de stad begon het te regenen. Na 2 uur rijden namen we een koffiestop bij een tankstation. Dat was ruimer dan verwacht, lekkere cappuccinno en even uit de bus.

We reden naar Dougga, een ruïnestad uit de oudheid. Er woonden 5000 burgers, dat waren de Romeinen. En in totaal 30.000 mensen. De Berbers, de Puniciers, Germanen etc.

Het is een enorme opgraving, 80 mensen zijn er dagelijks bezig met restaureren, hoewel onze gids vertelde dat hij er nooit meer dan 12 tegelijk zag. Het amphitheater is eigenlijk begonnen door inbreng van de vrouwen, die altijd vele spannende verhalen te vertellen hadden. Maar toen ze werkelijk voor groot publiek gingen uitbeelden en vertellen werd het verboden voor vrouwen en namen mannen hun rol over.

Gezellig met z'n twaalven toiletteren. Mannen en vrouwen door elkaar. Als je klaar was riep je een slaaf die met een stok waaraan een spons, de edele delen kwam schoon vegen. Je  hoopte maar dat je als eerste aan de beurt was, want die spons werd niet telkens uitgespoeld. Jach!

Mooi doorkijkje

De tempel van Zeus en Hera, Jupiter en Juno in het Romeins. Jupiter ging nogal eens vreemd, dus schafte Juno zich een monster aan met 99 koppen en in iedere kop 2 ogen om haar gade in de gaten te houden. Jupiter doodde het monster maar de ogen bleven doorleven. In de veren van de pauwen. Wat een fantasie hadden de Romeinen. Het monster heette Argus. Nu weet je meteen waar " iemand met argusogen in de gaten houden" vandaan komt.

Na de lunch in een shabby hotel, maar met een lekkere warme lunch, reden we door naar Kairouan, een lange, lange rit, langs olijfbomen zover als je kon kijken.

Eindelijk kwamen we om 16.15 aan bij de gevangenis, waar we geheel vrijwillig deze nacht worden opgesloten. Ons hotel is voorheen een gevangenis geweest. 

Door de zware poort liepen we naar binnen waar ons geen cellen, maar comfortabele kamers wachten.

Ik liep de badkamer in en dacht echt dat er grote slakken of torren op de handdoek lagen. Het bleken bloemknoppen te zijn.

We zijn even de Medina ingelopen, waar een zeer hardnekkige jongeman ons in allerlei talen vertelde dat hij ons de Medina wilde laten zien. Wij hebben hem in nog meer talen verzocht op te hoepelen. Zijn laatste antwoord was: ciao. 

Dit is de muur rond de Medina. Binnenin was het heel veel van hetzelfde: tassen en goud. Het begon weer te regenen, dus we zijn weer terug gegaan naar het gevang en hebben nog wat gedronken in de lobby

Tunesië, dag 2

Zondag, 25 januari 2015

Vakantie vieren is in ons geval vroeg opstaan, dus we zagen de zon boven de Middellandse zee opkomen. 

Na een ontbijt met allerlei varianten chocoladebroodjes - en ik wil Kelly en Kitty absoluut niet jaloers maken - vertrokken we naar het Bardo museum in de hoofdstad Tunis. Zoals in alle musea in Tunesie moesten we eerst een fotobon kopen om te mogen fotograferen.

Het was een groot, wit vierkant gebouw, zonder verwarming. Want, dat heb je toch niet nodig in  Tunesië? Tja, tenzij er een koudegolf overkomt (hebben wij weer) dan mis je dat toch wel. Het  eerste wat we tegenkwamen was een groot doopvont, kinderen werden helemaal ondergedompeld in de oude tijd.

Lotfi heeft bij de bekenste mozaieken z'n verhaaltje afgedraaid en daarna mochten we nog een uurtje rondkijken.

Prachtige mozaieken verzameld in een museum met de grootste collectie van de hele wereld. Wat een priegelwerk is dat geweest en ja, dan moet je dat toch even aanraken.

Het museum was enorm, maar heel strak, wit en kil, zowel buiten als binnen. Niet echt sfeervol. Kopje koffie bij een automaat gehaald en gewacht totdat iedereen zich weer bij de bus had verzameld. Er bleek een flinke plensbui te zijn gevallen in die anderhalf uur dat we binnen zijn geweest.

Op naar de Medina van Tunis, de oude stad. Medina betekent eigenlijk gezellig, gemutlich, cosy. Ik versta iets anders onder gezellig, het is best wel knus hoor, zo'n smalle straat, maar het blijft spitsroeden lopen langs verkopers die je allemaal wat willen verkopen. Ik heb me wel een potje saffraan aangeschaft, dat is wat anders dan die paar draadjes die je bij onze super koopt. Daarna weer terug langs dezelfde verkopers. "No. Thank you, no. ............. Nein!"

Tijd voor een bakkie bij een aardige ober die in Dortmund had gewoond en vloeiend Duits sprak.

Nog even de weg op en neer gewandeld om te tijd te doden voordat we weer verder zouden gaan. Het viel ons op dat de Franse ambassade helemaal omgeven was door rollen prikkeldraad, wachthuisjes met zandzakken, er stond zelfs een tank en er liepen gewapende soldaten te surveilleren.

Zeker naar aanleiding van de gebeurtenissen in Parijs.

Daarna was het tijd voor de lunch. We kregen een soort filodeeg gevuld met ei, brood en wat rauwkost. Dat was het dacht ik. Maar nee, daarna kwam de rijst met kip en groente en als afsluiting nog citroenijs met mandarijn. En dit in een moordend tempo, de term fastfood is daar uitgevonden.

Voort ging het weer naar Carthago, Tophet, het Sanctuare Punique, waar de as van kinderen lag, begraven onder de stenen.

De Carthagers zeiden dat de kinderen doodgeboren waren, de Romeinen en Grieken die daarna kwamen en alle bewijzen daarvoor vernielden zeiden dat de kinderen werden geofferd om de Goden gunstig te stemmen. En nu weet niemand meer hoe het echte verhaal ging. 

In La Porte Punique stapten we even uit om de kruiken te bekijken die vissers gebruiken om octopussen te vangen. De kleine soort. De kruiken gaan het water in, de octopussen kruipen erin en de vissers halen ze snel weer op. Kat/octopus in het bakkie.

Slim hè? 

Sjok, sjok, achter de gids aan naar de Thermen/badhuis van historisch Carthago. 

Nu een ruïne

 

Eens een enorm complex

We lopen wat af.

Het verhaal van de zieke palmbomen. Kitty, even niet verder lezen, zoooo zielig. Een dame bracht vorig jaar een palmboomje mee van vakantie en plantte deze in haar tuin. Tot zover alles goed, totdat bleek dat de palm ziek was en enpassant alle palmbomen in de omgeving aanstak. Een voor een stierven de bladeren af totdat er maar een stompje overbleef. Sommige bomen konden worden gered door er gaten in te boren en er medicijnen in te gieten, maar heel veel legden het loodje. Bij de weg: een palm is geen boom maar een struik

 

Van de opgravingen in Carthago gingen we naar Sidi Bou Said, het Santorini van Tunesië. Dit dorp waar veel kunstenaars, dilpomaten en elite woont, doet Grieks aan vanwege het wit met blauw beschilderd houtwerk. In de zomer is het hier zo druk dat je amper vooruit komt. Nu was het lekker rustig. 

Sinaasappels in rijping

De deuren zijn ware kunstwerkjes.

We verblijven vannacht in het Phebus Gammarth hotel in Tunis. Zojuist terug van het avondeten en nu deze blog online zetten.

Tunesie, dag 1

Zaterdag, 24 januari 2015, 02.45 Schiphol.

Idioot vroeg arriveerden we op Schiphol in de nacht van vrijdag op zaterdag. Idioot vroeg omdat er een weeralarm was afgegeven voor ijzel, code oranje. Kelly bracht ons en we wilden graag dat ze voor het slechte weer zou losbarsten weer thuis zou zijn. Dat gaat wel lukken, er valt momenteel nog niks. Wij zitten nu op een uitgestorven luchthaven, met hier en daar wat mensen die op dezelfde vlucht als wij zitten. Snik.

Winkels en restaurantjes zijn  gesloten, die gaan pas anderhalf uur voor de eerste vlucht open. Onze vlucht. 1 koffiebar was wel open en daarom zitten we maar aan een veel te dure cappuccino in een klein kartonnetje.

Wachten en wat doe je dan? De vogeltjes voeren maar. 

En wachten op het sms'je van Kelly dat ze thuis was. Dat kwam dan ook. Welterusten.

De tijd vloog sneller om dan verwacht en om 04.00 melden we ons bij gate D4. Het sneeuwde en ijzelde inmiddels en jawel, het de-icen wat voor 20 minuten vertraging zorgde. Maar al snel taxieden we naar de startbaan en zaten even later in de lucht. Niet lang daarna lieten mijn reispilletjes weten dat ze dit keer dienst weigerden, werd ik misselijk en was ik even van de wereld. Gelukkig duurde dat niet de hele vlucht en heb ik zowaar nog korte stukjes kunnen slapen.

08.20

Tussenlanding op Djerbe, wat een eiland is en volgens mijn buurvrouw die uitstapte was dat een zeer romantische stad. Jammer dan, wij moeten door naar Enfidha. De passagiers worden geteld, handbagage moest getoond worden en het wachten was op de andere passagiers die weer terug vlogen naar:

De zon schijnt door de ruitjes naar binnen en warmt het toestel behoorlijk op, hoewel het nogmaar 12 graden buiten is. Na 45 minuten vetrekken we weer en na nog eens 45 minuten landen we op Endfidha.

Onze gids is een Tunesische man Lotfi genaamd, die zijn 27 schaapjes snel bij elkaar heeft. Allemaal de bus in die door Maher wordt gerden en op naar de eerste stop. Onderweg kwamen we langs een enrgiemaatschappij die op de electriciteitsmasten plateaus hebben gemaakt, waar ooievaars hun nesten in maken. Zo kwamen we langs verschillende bewoonde nesten. Erg apart. 

Voor het hotel was het te vroeg, dus meteen maar een moskee bezichtigen. De grootste in Tunesië, die van Kairouan. Opgebouwd met oude bouwmaterialen die ze uit diverse ruïnes van oude Romeinse bouwwerken hebben gehaald. Om het lengteverschil van de diverse pilaren op te heffen, gooiden ze er hier en daar een blok beton onder.

Vrouwen, allemaal een hoofddoek op! Geweldige combi met die harde (koude) wind die er stond.

Kleed wel af, toch? Niet dan?

Onze gids Lotfi, heeft 8 jaar in de  in Leiden gewoond.

Daarna de bus weer in en door naar ons eerste hotel: Hannibal Palace in Port El Kantaoui.

We zitten op de vijfde verdieping met mooi uitzicht op de Middellandse zee.

We hadden vanaf een uurtje of 5 niks meer gegeten en het was nu half 2 dus snel op zoek naar een eettentje en een kop koffie. Ja, ik ben een junk, de afkickverschijnselen staken de kop op.

Tentje en koffie waren snel gevonden en weer en wind trotserend hebben we buiten op een terrasje gegeten. Het bestek waaide nog net niet weg.

We zaten aan de haven, waar voor tig miljoen aan jachten lagen. 

Kitty, mijn eerste palmboomknuffel.

En jammer, jammer, jammer, je ziet het in alle Afrikaanse landen. Alle afval wordt op straat gegooid.

Op de weg vanaf het vliegveld stonden prachtige, grote cactussen langs de weg, behangen met afval en plastic.

Malta, dag 8, 24 september 2014

Het zit er weer op. Om 5 uur uit de veren want om half 6 stond onze shuttle naar het vliegveld klaar.

Niets vergeten?

Precies om half 6 was de bus er, wij waren de laatste klantjes. Een half uur later stonden we in de vertrekhal. Inchecken ging vlot, tijd voor koffie.

Op naar het vliegtuig

We vertrokken te laat vanwege omstandigheden op Dusseldorf. Loek zat niet op zijn gemak, want: vrouwelijke piloot. Lol.

Maar de verloren tijd werd weer ingehaald en kwart voor 11 landen we op Dusseldorf.

Onze koffers rolden bijna als eersten van de band, shuttlebus was op tijd om ons naar P26 te brengen en om half 1 reden we onze straat in. Het was nog minder dan de helft van de temperatuur als in Malta, dus dat wordt weer even wennen.

Malta, dag 7, 23 september 2014

Laatste dag alweer. Gisterenavond gegeten in het It Tokk restaurant dat echt Maltees eten serveert. Het was lekker en niet zo'n kabaal als in het grote restaurant, je kon elkaar meteen de eerste keer verstaan.

 Daarna weer naar de lounge voor een spelletje fase.

Vanmorgen zijn we  even naar het postkantoor gelopen om alle 30 kaarten van Kelly door de loketiste te laten afstempelen. Ze deed dat met verve, elke gestempelde kaart werd apart op de balie gelegd om te drogen, op het laatst was er geen plek meer over. Maar missie geslaagd.

Daarna op een bedje in de schaduw, bruin ben ik al.

Even lunchen tussendoor en daarna  weer met een boek en een coctail op het bedje. Vakantie zoals vakantie hoort te zijn. Loek, Kelly en Kitty gingen nog een toer maken naar Bugiba. Toen Kelly, veel te vroeg weer terug was, dachten we al dat het niet was gelukt. Inderdaad, hun vervoer kwam niet opdagen. Jammer.

Dit is de onderdoorgang van het hotel onder de weg door naar hetzwembad.

Met daarnaast de souveniershop.

Bij het laatste avondeten wilden we buiten gaan zitten. Het waaide behoorlijk, ik ben nog elastiekjes gaan halen om onze haren bij elkaar te binden, want met elke hap ging er een pluk haar mee. Kelly zat met een hand te eten en de andere hand haar pony naar achter te houden. Toen de boterkuipjes van tafel waaiden zijn we maar binnen gaan zitten.