donderdag 29 januari 2015

Tunesië, dag 6






Donderdag, 29 januari 2015

Dag Sunpalm, we vertrekken weer. Uiteraard waren onze 2 Marokkaanse vrienden niet aanwezig om 8 uur. We vertrokken zonder hen, ze zouden zich later bij ons voegen als wij de lokale markt in Douz hadden bezocht.


We kwamen aan de achterkant binnen waar alle handelaren hun levende waar komen brengen met autootjes en paard of ezel en wagen.



Ik hen nog nooit een grotere chaos gezien dan daar. Mensen en voertuigen probeerden tegelijk binnen te komen of naar buiten te gaan. Alles stond en liep door elkaar en overal stonden groepjes met schapen, geiten, kamelen, konijnen e.d.



Schoenen! Het was wel een zoekplaatje als je 2 schoenen bij elkaar wilde hebben. En dan maar hopen dat het toevallig jouw maat was.




Kleding op keurig nette hoopjes. Lol.


En een woestijnvosje.


Verderop verkochten ze meer gevarieerde spulletjes, waaronder theepotten, waarvan ik nu de gelukkige eigenaar ben.

In Tamazret dronken we koffie, lauw, maar wel lekker en kocht ik in een winkeltje wat kruiden.


Daarna vervolgden we onze reis naar het bergdorp Matmata met troglodyten, ondergrondse grotwoningen, die ook nu nog vaak bewoond worden. Die 2 kruiken bovenop geven aan dat hier een woning is, anders zie je dat niet van veraf.


Een woning mochten we van binnen bekijken. Via de achterknt kwamen we op een open binnenplaats met rondom deuropeningen die naar de verschillende ruimtes leidden.



De woonkamer neem ik aan.


Slaapkamer


De keuken, waar de dames voor ons thee hebben gezet en versgebakken brood.


De 4 maanden oude baby des huizes die gewoon ergens oo een bank lag. Niks geen wiegjes met hemeltjes. En lachen dat hij/zij deed. Zo schattig.


De gang naar de voorkant van het huis, in de nis links stond nog een bed. 




Deze woningen en het omliggende desolate landschap zijn gebruikt in de film Star Wars. Waarop de Tunesiers meteen Holywood aspiraties kregen en dat op deze manier lieten zien:


De jongeren die uit de grotwoningen zijn getrokken hebben een ander dorp gebouwd boven de grond en dat Nieuw Matmata genoemd. Het valt op dat alle huizen in Tunesie niet af zijn, overal zie je huizen in wording, niet bewoond, half af en wel bewoond. Mensen bouwen hier als ze geld hebben en als het op is wachten ze tot ze weer geld hebben.
We trekken door naar Gabes waar we lunchten. Volgens Loek de lekkerste lunch tot nu toe: stokbroodje met van alles erop. Hij houdt niet zo van de warme lunches die we tot nu toe kregen.



Daarna over de kruidenmarkt gelopen, genoeg henna om je voor eeuwig rood te verven.


Onze eindbestemming van vandaag is de handelsstad Sfax, een de een na grootste stad met een meer modernere uitstraling. Gewone winkels, winkelstraten en veel drukte op straat.

Dit is de voorkant van ons 5* hotel. Les Oliviers Place. Met wifi op de kamer.


En dit is de binnenkant.


En dit is de koffie die ze serveren. Warme koffie!
































Tunesië, dag 5

Woensdag, 28 januari 2015

Had ik al verteld dat het koud is? Ik had mijn halve koffer aan en nog was het niet aangenaam. 
Door de tuin naar de ontbijtzaal.


Na het ontbijt stonden de jeeps klaar om met ons een jeepsafari te maken naar Chebika en Tamerza. Oases in de bergen. De vierde jeep moest wachten op 4 laatkomers (en altijd dezelfde) maar wij vertrokken alvast.


De eerste stop was bij deze oase


De tweede stop bij een dorp dat in de jaren 80 weggevaagd was door een modderstroom ten gevolge van hevige regenval. De dorpelingen werden door de politie gedwongen weg te gaan. Later hebben ze hun dorp een eind verder op een gunstigere plek herbouwd.


De volgende stop was een wandeling over rotsig terrein naar een meertje beneden. Het was soms een heel geklauter.





Na de rit werden we naar Tozeur gebracht waar we anderhalf uur vrij te besteden hadden. Een postkantoor gevonden en souveniertjes gekocht. Daarna lekker met z'n allen van het zonnetje genoten. Want die was gelukkig gaan schijnen. Er was een spraakzame Tunesiër die in het Nederlands met ons praatte. Hij had een Nederlandse vriendin en die had hem via skype onze taal geleerd.


De lunch hadden we weer in het hotel. Ik moet thuis toch eens ojja Tunesia gaan maken. Dat was lekker. Toen mochten we weer in de bus stappen om naar Chott el Djerid te rijden, een enorm uitgedroogd zoutmeer. Het zout ligt op hopen te drogen.


Nog nooit zolang zo'n desolate vlakte gezien, er kwam geen eind aan.


Er zijn heetwaterbronnen waarbij het water eerst door een labyrinth gaat om af te koelen, voordat het voor irrigatie kan worden gebruikt.


We reden door naar Douz, vanwege de prachtige woestijn ook wel de poort tot de Sahara genoemd.


Nog even een stop bij prachtige rotsformaties wat door erosie is ontstaan.


Voordat we naar ons hotel zouden gaan, gingen we eerst een zonsondergang meemaken. En het vervoer naar dat plekje waar die ondergang het best te zien was, gebeurde door het schip der woestijn, de dromedaris. Daar liggen onze 2 schepen.


Zo ontzettend knuffelbaar.


Net echt hè. 


Opstappen op een dromedaris is een belevenis, hij stapt eerst met z'n voorpoten omhoog, zodat je helemaal scheef hangt. En dan pas met z'n achterpoten. Het is een telganger, dus je wordt van links naar rechts geschud, maar na het tijdje ga je goed mee met het ritme en valt het allemaal wel mee. Wel goed vast blijven houden.


Na een poos gelopen te hebben hielden we met z'n allen stil om naar de zonsondergang te kijken. En daarna weer terug naar het beginpunt. De bus bracht ons naar hotel Sun Palm, waar een woest aantrekkelijke Berber wel met me op de foto wilde.














dinsdag 27 januari 2015

Tunesië, dag 4




Dinsdag, 27 januari 2015

Na Nog een laatste blik op de hal van onze gevangenis werden we weer in vrijheid gesteld

Buiten konden we nog even een authentieke Tunesier fotograferen in zo'n typisch kledingstuk.


Op naar Sbeitla, een oude vestingstad en de meest zuidelijk gelegen grote Romeinse stad. Ver voor onze jaartelling gesticht en na de ineenstorting van het Romeinse en Byzantijnse Rijk verlaten en opgeslokt door de woestijn. De tempels op het forum behoren tot de best bewaard gebleven tempels ter wereld.


Laatste Romein, Ludovicius, voor de poort van Antonius Pius, die toegang geeft tot het forum.


Lokale mensen, die het ook koud hebben.
Het waaide zo hard op de open vlakte dat je achterover kon hellen zonder om te vallen.


Na deze opgraving reden we verder richting lunch adres. Er zijn 2 mensen die nooit met ons mee lunchen, maar elka ochtend een zak vullen met broodjes, yoghurtjes e.d. En dan ergens buiten lunchen. Dit keer waren ze alvast gaan lopen in de richting waar we heen moesten, zodat de bus ze onderweg kon oppikken. Onze gids wist van niks, dat hadden ze met de chauffeur afgesproken. Typisch. Onze groep is qua leeftijd heel gevarieerd. De oudste is een alleenstaande vrouw van 74, de jongsten zijn 2 vriendinnen van 21.
Lotfi onze gids heeft Engels en Arabisch gestudeerd en praat daarnaast vloeiend Frans en Nederlands. Hij houdt er van om met taal te spelen, woordgrapjes, eigen vondsten, de man heeft humor.


Het landschap was zo'n beetje heel veel van hetzelfde. Met af en toe een waarschuwingsbord.



Daar liep er eentje en aan de overkant nog meer. Dromedarissen zijn allemaal gedomesticeerd en zijn van een boer. Maar de kuddes mogen vrij rondlopen met een dominant mannetje erbij.
Dromedarissen leven in warme woestijnen, terwijl kamelen doorgaans in koude woestijnen leven. Wist ik niet.


We reden richting Tozeur, de belangrijkste stad van de omgeving en een van de mooiste oases van het land met duizenden dadelpalmen en vele vijgen, bananen en granaatappelbomen. Maar eerst gingen we een palmerie bezoeken. Met paard en wagen werden we er naar toe gereden.


Een medewerker of misschien wel de eigenaar in gesprek met onze gids.


Heel erg Beverly Hills toch?


Deze man was 74 en klom als een aap de boom in. Onderwijl grapjes makend en met losse handen in evenwicht blijvend. Dit zijn dadelpalmen. Ze worden nog steeds zo geoogst. Boven aangekomen moet de tak waar een tros dadels aan groeit doorgezaagd worden, wat lastig is, want het is zeer sterk hout.


Actieman!


Na de rondleiding reden we terug met de paard en wagens en kreeg ik van de koetsier een mooie roos. Hoppa, moeders had haar toyboy.
Voor de groente markt stapten we uit en hebben we al het groente en fruit eens bekeken.
Wat heel erg opviel was dat er alleen maar mannen inkopen doen.


Hoe herken je een slager die rundvlees verkoopt? Vrij duidelijk hè? 


De bus bracht ons even verderop naar de medina van Tozeur. We wandelden op ons gemak door de oude straatjes met de typische kleine bakstenen op de muren. Dat noemen ze ook stenen van Tozeur.
Het wordt alleen daar gemaakt.


Ergens in de medina woonde een vriend van Lotfi en toen hij hem riep kwam Nasser even naar buiten om gedag te zeggen.


En nu zitten we in het hotel. We moesten via de tuin naar onze kamer. Een grote kamer, met aparte wc, badkamer, slaap en zitgedeelte. En de stenen van Tozeur boven ons bed.