Italië. Torbole Brescia en Lago d'Iseo. Dag 3

Gisterenavond hadden we met ons gezelschap een eigen ruimte om te dineren. We zaten met Els, Nora en Stanley aan tafel. De dames vertelden honderduit, Stanley luisterde. Het was zo gezellig dat we pas opstonden toen de obers gingen opruimen.

Vanmorgen even de vogels begroet die in de ontbijtzaal staan. Ze fluiten een heel bekend deuntje, het zal uit een opera zijn, ik ken het alleen van een hele oude reclamespot: bergop gaan wij met Unterberg.

In de bus was Paul net aan het vertellen dat we via Limone, de stad die we de eerste dag hadden gemist vanwege de vertraging, naar Torbole gingen. Daarvoor gingen we rechtsaf. Prompt draait de chauffeur de bus naar links. Er ontstond enige verwarring, maar we reden toch echt goed, er bestaan namelijk 2 Torboles. Wij moesten Torbole Brescia hebben. Meteen werd het programma omgegooid. Dat kan allemaal. Limone is weer opgeschoven.

Paul vertelde nog wat typische dingen over Italie. We hadden het de eerste avond allemaal echt warm gehad op de kamer. Dat komt omdat de (stads)verwarming van november tot en met april brandt. De gemeente regelt dat en als particulier doe je daar niks aan. Toen het een keer in oktober al steenkoud was, hadden de inwoners pech. Maar gelukkig voor ons ging de cv gisterenavond toch uit.

We reden naar een kaasboerderij, gerund door een familie. De dochter gaf tekst en uitleg, in het Italiaans en Sebas vertaalde het.

Voor 40 kg pardano kaas is 1000 liter melk nodig.  De melk wordt verwarmd tot 47 graden, er wordt een stukje leb van een kalfje toegevoegd (sielug) en na een tijdje scheidt de wrongel zich af

Het is een beginnetje

Deze wordt in vormen geperst.

Na een tijdje gaan de kazen in een zoutbad voor zo'n 22 dagen.

En dan op grote stellages waar ze 9 maanden liggen te drogen. Die groene machine draait de kazen om en borstelt ze schoon.

De melkproducentes. Koeien in Italië komen dus nooit buiten.

Dit is hun voer, fijngemalen mais. Elke koe eet zo'n 8 kilo per dag.

Zo'n schattig kalfje, met, helaas voor hem, een lebmaag.

Daarna konden we aan tafels plaatsnemen in de tuin en kon de kaasproeverij beginnen.

De grana pardano sprong er bovenuit, heerlijk. Ik heb een kilootje gekocht in het winkeltje. Van de overgebleven melk na kaasbereiding wordt nog yoghurt en ijs gemaakt, we kregen ook nog een ijsje van het huis. En wat er dan nog over is gaat naar de fabriek waar van de wei baby en sportvoeding gemaakt wordt.

Daarna stapten we weer op de bus voor de rit naar Lago d'Iseo, waar we de veerboot naar het eiland Monte Isola namen.

Sebas kwam met het werkelijk geniale idee om naar boven te lopen naar de Sanctuario della Ceriola.

Dat Loek en ik de enige 2 waren die mee wilden had al te denken moeten geven. Eerst nog even een kerkje binnengelopen met prachtige fresco's op het plafond.

De wandeling naar boven, nou ja wandeling, meer een uitputtingstocht, zou 70 minuten duren, enkele reis. We begonnen met trappen, maar even later liepen we over de enige weg naar boven. Die af en toe zo steil werd dat ik naar voren moest leunen om niet om te vallen. Ik overdrijf niet. 

Maar ik kan mededelen dat we het gehaald hebben, ik kon meteen aan de zuurstof, maar dat terzijde. Sebas had er een flink tempo op zitten. We kwamen nog een jong stel tegen, die op de terugweg waren. Ze hadden het halverwege opgegeven.

Het klooster

Het werkelijk prachtige uitzicht

We have climbed the great wall.......en de monte Isola.

Yes we can!

Terug zouden we de route door het bos nemen. Dat was een, ahum, interessante weg, vol met losse keitjes. Je moest heel goed kijken waar je je voeten neerzette.

Kijk, daar helemaal rechts ligt het klooster.

Nadat we weer beneden waren hebben we een welverdiend drankje op het terras gedronken. Het was heerlijk weer, we zaten lekker daar, maar de boot vertrok om 4 uur en daar moesten we op zitten. De bus liet even op zich wachten, maar ook dat kwam goed. 

Italië. Sirmione, Borghetto en Sola. Dag 2

Gisterenavond zaten we bij Paul en Sebas aan tafel bij het diner en de laatste wist te vertellen dat er luiken voor de ramen zaten die dicht konden. Ooooh. Op zo'n manier. Toch wel handiger dan een deken.

Het eten was goed. Keuze uit 2 voorgerchten, hoofdgerecht vis of vlees. Salade buffet en ijs toe. 

Na een heerlijke nachtrust zaten we om half 8 aan het ontbijt. Vind ik een hele mooie tijd voor een vakantie. Ik kan me ontbijtjes herinneren om half 6 of vroeger.

Na het ontbijt was er nog tijd over voor een wandeling. Dit is ons hotel: Monastero Antico. Wij slapen op de bovenste verdieping. Voorheen was dit een klooster.

De poort waar onze bus net doorheen paste.

Via de camping naast ons hotel liepen we naar het Gardameer, die een stuk minder onstuimig was dan gisteren.

Om 9 uur zat iedereen in de bus voor de rit naar Sirmione, een eiland die door middel van een brug verbonden is met het vastenland en zodoende gedegradeerd is tot schiereiland. Via deze burcht liepen we het zeer toeristische stadje binnen.

Eerst maar eens een schandalig lekker ijsje. Oh hemel, de keuze. 

Het stadje was zoals alle toeristische stadjes, bezaaid met restaurantjes, ijszaken en souveniers. Het weer werd steeds beter, in het zonnetje was het zelfs warm. 

Alle zijstraatjes kwamen uit op het Gardameer.

De terrasjes waren heel uitnodigend en voor we het wisten zaten we aan een soepkom cappuccinno. Ook al zo schandalig lekker.

De toiletten zijn iets minder uitnodigend, maar ja, als je moet, moet je.

En daarna werd het tijd om naar de bus te gaan. We reden het dorp uit en zagen een rij auto's die aan het begin van de weg, toch een paar kilometer verderop, tegengehouden werden. Het dorp zat vol. Het beleid was, 1 auto eruit, dan weer 1 erin. En anders ver weg parkeren en gaan lopen naar het dorp. 

Wij reden door naar het waterdorp Borghetto. Alwaar een oude brug is gebouwd, waar eens per jaar een grote tafel wordt neergezet en er tortelini wordt gegeten. Ik verzin dit niet.

Er bloeide een prachtige blauwe regen.

Wij hebben een panini Caprese gegeten die ter plekke werd klaargemaakt, alles versgesneden.

De laatste stop was Salo, ook een heel toeristisch stadje met een grote boulevard. De Duomo is een bekende trekpleister en daar zijn we even binnen geweest. Die marmeren vloer lijkt net een tekening van Esscher.

Een typisch Italiaans balkonnetje.

Paul had bedacht dat degene die dat wilden een ijsje konden halen bij de lekkerste gelateria van Toscolano Maderno. En dan de rest van de route naar het hotel lopen olv Sebas. Inderdaad heel lekker ijs. Kitty: Nutella ijs! En daarna over de boulevard terug naar het hotel. Jammergenoeg was de boulevard halverwege afgesloten en moesten we via sluipweggetjes terug.

Nog een stukje hoteltuin met in het wild groeiende citrusvruchten.

En uiteraard palmbomen, heel veel palmbomen.

Italie. Weeze, 18 april 2015 Dag 1

Zaterdag 18 April; Nederland-Bergamo-Toscolano-Maderno (D)

Vertrek vanaf diverse opstapplaatsen naar het vliegveld van Weeze voor de vlucht met Ryanair FR8606.

Vertrek 12.20 uur naar Bergamo.  Aankomst in Bergamo om 13.55 uur. Na het inchecken in ons sfeervolle hotel ****hotel Antico Monastero in Toscolano Maderno dat vroeger een klooster is geweest met zijn prachtige tuinen volgt het diner.

Om 9.15 bracht Kitty ons naar de opstapplaats in Horst, waar niet lang daarna de bus arriveerde met Paul op de 1e rij. "Hebben we eigenlijk voor 1 of 2 koffers ruimbagage gekocht?"

"Ik dacht 2".

Paul bracht de instapkaarten langs en ja hoor, 1 koffer als ruimbagage. Daar zaten we met 2 grote koffers. Dat werd extra betalen en flink meer, omdat je  niet van te voren hebt gereserveerd.

Na een vlotte rit langs diverse opstapplaatsen arriveerden we op Vliegveld Weeze. Ons vliegtuig vertrok om 12.20 en we konden na inchecken en douane bijna meteen doorlopen. Dat ging lekker vlot.

Het vliegtuig in, installeren bij het raam en wachten op vertrek. De piloot: "Dames en heten, ik heb slecht nieuws, vanwege een technisch mankement gaat dit vliegtuig nergens heen. Er komt een vers vliegtuig vanuit Bergamo hier naar toe om ons op te halen. De vertraging zal tussen 3 en 4 uur gaan duren.

We mochten allemaal weer het vliegtuig verlaten, op de bus naar de vertrekhal, waar we nu zitten met een veel te dure kop koffie uit een kartonnetje.

Paul liet ons de sms van Ryanair zien, die hij kreeg het moment dat hij het vliegtuig verliet, veel excuses e.d. Na 2 uur vertraging hadden we recht op een bon van 5 euro om eten en drinken te kopen. Dat wordt een broodje bockwurst met mosterd.

Om 16.25 zaten we weer in het vliegtuig en dit keer vertrokken we echt. Ik had inmiddels behoordlijke dorst. Eerst kwam de catering langs met snacks, daarna met loten, toen de trolly met parfummetjes en daarna werd de daling ingezet, dus iets te drinken moest wachten.

Kwart voor 6 waren we in Bergamo, een klein vliegveld. Vroeger militair maar omgebouwd voor de burgerluchtvaart. Omdat het zo klein is, is de bagageafhandeling heel snel. In een mum van tijd stonden we met koffer buiten, waar Sebastiaan ons stond op te wachten.

Het is somber weer, alsof er elk moment een bui kon losbarsten. We reden over de Povlakte, Lombardijen, langs druiven en olijven, marmergroeven en veel pijnbomen richting Toscolano-Maderno. 

Paul had weer bericht van Ryanair, dit keer dat we niets konden claimen. Terwijl je bij meer dan 3 uur vertraging recht hebt op een vergoeding. Dat zullen we dus nog wel eens zien.

En nu zitten we in een kamer in het oude klooster. Zonder gordijnen, dus Loek heeft iets creatiefs met een deken gedaan. 

Tunesië, dag 8

De laatste dag alweer. Deze hotelkamer in Hannibal palace was minder dan op de heenweg. Wc bril en deksel bleven niet omhoog staan, dus met een hand tegenhouden. Er was geen warm water; we douchen thuis wel. De wasbak liep niet door, toen het water tot aan de rand stond heb ik het maar opgegeven. Er tikte en drupte de hele nacht van alles, had ik geen last van, maar Loek des te meer.

Nog een laatste foute ontbijt, (lees: chocoladebroodjes) met onze reisgenoten.

Het weer was prima, boven de 20 graden, ja hoor, we gaan weer naar huis. We werden stipt op tijd opgehaald door een bus, die daarna nog ettelijke hotels aandeed, maar toen ging het toch richting de luchthaven van Endfida. Inchecken, door de douane en met de laatste dinars een flesje belachelijk duur water gekocht. Het vliegtuig met passagiers van Djerba stond al te wachten.

De vlucht vertrok te vroeg en we waren 40 minuten vroeger op Schiphol dan in de reispapieren stond vermeld. Zodoende moesten we nog even wachten op Kitty wat op zich geen straf was.

We waren om half 5 weer thuis en om half 7 zaten we in de sporthal bij een volleybalwedstrijd van Kelly. En daarna:

Tunesië, dag 7

Vrijdag, 30 januari 2015

De laatste dag alweer. We liepen met Lotfi naar de Medina over de boulevard

De ommuurde Medina liepen we binnen. Via de eeuwenoude hoofdpoort, de Bab Diwan.

Dit was een echte originele Medina zonder souveniers maar met allerlei ambachten. De Medina is opgedeeld in allerlei wijken, gegroepeerd per ambacht. Er is een juwelenwijk,

stoffenwijk:

Groenten en fruitwijk:

Het was enorm, we hadden gelukkig de gids bij ons, want je zou er geheid verdwalen.

Schoenen en andere lederwaren:

De slagerij afdeling, niet voor tere zieltjes.

En als laatste liepen we over de vismarkt

Octopus, heel vers. De man demonstreerde het. De zuignappen bleven nog aan zijn vingers zitten.

Na de vismarkt vonden we de bus bij de uitgang en reden we naar El Djem waar we het amfitheater gingen bezoeken. Maar eerst even bij de meisjes van het mozaiek atelier kijken.

Priegelwerk en ze maken ook mozaieken op bestelling van een foto.

Toen naar het theater. Het 2 na grootste amfitheater ter wereld. De grootste is het colloseum, dan die van Verona en dan deze. Er konden 35.000 toeschouwers plaatsnemen. Het dateert van 238 na Chr.

Het is zeer goed bewaard gebleven en ik heb geen idee hoe ik nu blauwe tekst heb gekregen met een streep. Kelly!!!!

Hier werden de gladiatoren en leeuwen gestald, niet bij elkaar, anders had je geen show meer.

Een mooie bougainville nog helemaal in bloei

Je kon een kamelenritje maken, 10 stappen rechts en weer terug.

We reden door naar ons laatste hotel: Hannibal Palace in Port El Kantaoui.  Daar hebben we afscheid genomen van onze taalkunstenaar: Lotfi. Hij liet nergens zand overgroeien en het zand bij de buren was altijd geler.

Even naar de haven gelopen waar we langs de Zoo kwamen.

En daar is tie dan, de Middellandse Zee, zo blauw, zo blauw.