Marokko, Dag 5. Beni Mellal, 4 november 2016

We rijden verder naar de aan de voet van het Midden-Atlasgebergte gelegen stad Beni Mellal waar we de komende nacht doorbrengen in hotel Tazerkount in Afourer.

We werden weer verrast vanmorgen door een rij fotoos die gisteren werden gemaakt bij ons bezoek aan de Medina.

Daarna stapten we de bus in voor een lange rit van 390 km naar Beni Mellal. 

In Ifrane hadden we de eerste stop. Deze stad wordt klein Oostenrijk genoemd en is heel on Marokkaans. Huizen in Oostenrijkse stijl, veel groen, een hele mooie, nette stad. Deze stad heeft de schoonste lucht van Marokko en is in de winter een bekende wintersportstad.

We pauzeerden even voor de frisse lucht en reden vervolgens door, langs Azrou, M'rirt waar de 

koffiestop was in cafe restaurant Riad El Borj.

Daarna weer door, de streek Khenifra in. Bij het Mohammed el Sali stuwmeer stapten we weer uit voor een fotomomentje. Het waaide nogal hard daar.

Dan de lunch, een buffetje en terug in de bus begon het wachten op 2 mensen die op eigen houtje een restaurant waren gaan zoeken en daar hadden gelunched. En vervolgens de tijd vergaten.

Rond 3 uur arriveerden we in hotel Tazerkount, een resortachtig geheel. Mooi hotel, ruime kamers, mooie tuin met zwembad en huiskatten.

Deze volgde ons over het halve terrein, die dacht zeker dat er wat te halen viel.

Omdat we nog tijd genoeg hadden tot aan het diner liepen we met Wil en Marivi naar het stadje Afourer met z'n 11.000 inwoners.   Uit de bergen loopt een leiding die water vervoert naar de sinaasappelbomen.

Het stadje zelf waren we zo door. Het is eigenlijk 1 lange doorgaande weg. We wilden eigenlijk een terrasje pakken, maar alle  terrasjes zaten vol en uitsluitend met mannen. Dan maar terug naar het hotel. 

Grappig, een moslimland met een kerstman.

Opeens zagen we in de verte een hoop volk staan tegen een heuvel. Er waren kraampjes en heel veel mensen die er naar toe liepen. Het nleek te gaan om een traditioneel feest, waarbij paarden en Berbers met traditionele geweren telkens een afstand in draf aflegden en daarna allemaal tegelijkertijd een schot afvuurden.

Voor deze race worden allerlei paarden gebruikt, behalve de Arabieren, die zijn er te temperamentvol voor. We hebben een tijdje staan kijken voor een marktkraampje, de man liet ons gewoon staan daar, heel vriendelijk.

Marokko, dag 6. Op naar Marrakech, 5 november 2016

Vanuit Beni Mellal rijden we, dwars door de cederwouden van het Midden-Atlasgebergte naar de stuwdam en stuwmeer van El Ouidane. Van de stuwdam mochten geen fotoos gemaakt worden, van het meer wel. Bij de stuwdam stonden allemaal verlaten huizen, daar hebben de arbeiders in gewoond die van 1948 tot 1952 aan de stuwdam hebben gewerkt.

De wegen in Marokko zijn goed, we reden een indrukwekkend aantal haarspeldenbochten door tot we bij Azilal kwamen voor de koffiepauze.

Daarna bezochten we de prachtige watervallen van Ouzoud. Er ging een man mee die zich voorstelde als Mohammed en die naar later bleek als enig doel had om de groep bij elkaar te houden. We moesten meer dan 300 treden naar beneden lopen, langs allemaal souveniersstalletjes en langs deze makaken.

Ze werden door een man gevoerd met pinda's dus de aapjes wilden allemaal graag blijven.

Naar beneden ging vlotjes, we zagen de waterval al door de bomen.

Ezeltjes zie je hier regelmatig als lastdier fungeren.

Helemaal beneden zie je de kleurige bootjes liggen die naar de waterval roeien.

All aboard!

Onze roeiert.

De tweede roeiert

En welja, ik probeer het ook eens

En daarna moesten we weer terug, meer dan 300 treden naar boven, waar ons een heerlijke lunch stond te wachten.

De laatste 160 km naar Marrakech waren lang, dan neem je eens een selfie

We kwamen in hotel Oudaya in het centrum van de stad. Het hotel bestond uit 3 hotels en liep helemaal door tot de andere kant van de straat. We liepen een rondje en besloten in het hotel cappuccino te gaan drinken. Aan de groene wand schuilden honderden vogels die een oorverdovend lawaai maakten.

Marokko, dag 4. Fes, donderdag, 3 november 2016

We mochten vanmorgen uitslapen, pas om 9 uur werden we in de bus verwacht. Een collegagids van Mustafa ging mee, hij stelde zich voor als Ibrahim. Hij zou ons de hele dag rondleiden door Fes.

Eerst gingen we naar een van de presidentiele paleizen. Alleen de toegangspoort is al het bekijken waard.

Na even in het postkantoor postzegels te hebben gekocht onder het mom van: je kunt ze maar hebben, wandelden we naar de 14e eeuwse Joodse wijk waar de Ibn Danan synagoge stond. 

Gebouwd in de 17e eeuw en gerestaureerd in 1999. Er worden geen diensten meer gehouden. Ibrahim gaf wat uitleg, liet ons de thora zien 

en het bad waar elk Jood zich 2 maal in zijn leven moest wassen. Na de maandelijkse periode en voor het huwelijk.

Dit is zo leuk, ooievaars te over in Marokko, hele kuddes ooievaars, op daken, nesten, weilanden.

Daarna stapten we weer in de bus voor een ritje naar boven naar een vesting van waaruit we een prachtig uitzicht hadden over de 9e eeuwse Medina van Fes. 

De uitstekende groene toren is de universiteit.

Er wonen nu 300.000 mensen en in heel Fes anderhalf miljoen.

In Marokko zijn alle moskeeen, op twee na, verboden voor niet moslims. In andere moslimlanden is dat niet zo, maar dit is terug te voeren op de Franse tijd, toen de Fransen dit zo ingesteld hadden.

Na een rondje om de vesting en de nodige fotoos reden we weer naar beneden voor het bezoek aan de medina. We kregen wat regels mee: verlies elkaar niet uit het oog, blijf als groep bij elkaar en als je verdwaalt blijf waar je bent, de gids komt je zoeken. De medina bestaat uit 9000 straten, dus in je eentje vind je nooit de weg terug. 

Maar eerst: nos nos. Of in het Nederlands: koffie verkeerd. En ze smaakte zeker niet verkeerd. Het uitzicht was ook niet verkeerd. Lekker in het zonnetje op het dakterras.

En toen de medina in.

De oude wijk is mooi opgedeeld in allerlei secties: wol, kleding, leer, katoen, specerijen, groente, zilver enzovoort. In ganzenpas achter elkaar aan.

We wandelden verder door de medina langs allerlei oude ambachten, prachtige gewaden, etenswaren, leer, souveniers en heel veel suikerwerk.

Een smederij

Koperslager. De grote potten werden verhuurd bij feesten en na afloop weer terug gebracht, gereinigd en eventueel hersteld. De man was er flink op aan het slaan, moest zeker uitgedeukt worden. Ja zo'n feestje kan wel eens uit de hand lopen en dan moet het servies eraan geloven:-)

Dadels, vijgen, noga, vliegen

We bezochten de oudste universiteit van de wereld. Volgens ingewijden. Deze dateert ook van de 9e eeuw. Studenten uit het het land kwamen hier studeren en verbleven dan op piepkleine kamertjes op de eerste en tweede verdieping.

En verder wurmden we ons weer door de steegjes, mensen passerden ons links en rechts, ezeltjes stonden te wachten om hun lading te vervoeren.

Voor de lunch bezochten we nog een leerlooierij, je hoefde alleen je neus maar te volgen  om uit te komen op één van de terrassen die uitkeken op de ‘tanneries’. Hier wordt leer nog op de eeuwenoude manier gelooid. In de tientallen ronde kalkvaten worden de huiden van geiten, schapen, koeien en kamelen met duivenpoep bewerkt, welke een heel hoge concentratie ammoniak bevat. Vandaar die sterke geur, we kregen onderaan de trap elk een takje mint om aan te ruiken, zodat de stnk niet zo erg binnenkwam.

Hierna worden de huiden in andere vaten gestopt en krijgen ze een kleur. Rood, geel, blauw of groen. Nadat ze gekleurd zijn worden de huiden op de omliggende terrassen gelegd om te drogen.

Dit rondhopsen in de duivenpoep zou mijn beroep niet zijn.

Uiteraard was er een winkel bij met leren jassen, tassen e.d. En dat was waar, spotgoedkoop. Mijn rode leren jasje hing er, helaas, dat was even iets te vroeg om te kopen. Ik heb met wel een klein rood portemonneetje aan laten smeren. 

En kan iemand de muggen een kalender geven, 2 muggenbulten hier. Het is November!

Achter  een kleine deur ging een groot restaurant schuil waar we heerlijke pastillos hebben gegeten. Geen idee of je het zo schrijft. Het was filodeeg met kip, ei, saffran, kruiden. Heel lekker. Toe fruit, vooraf ingelegde olijven en brood. De lunches zijn hier stukken beter dan het avondeten.

Optreden van locals met hevig draaiende kwastjes op hun fez.

En weer achter elkaar door de medina, deze draagbaar wordt door weddingplanners verhuurd voor een bruiloft.

Bij een weverij  zijn we gaan  kijken waar met katoen, wol en zijde wordt geweefd. Geen zijde van rupsen maar van agave. 

Hier staat de kleinzoon van de stichter van de weverij met een agaveplant de vezels eraf te halen.

En uiteraard mocht je daarna wat kopen. Er was van alles, sjaals, lakens, tafelkleden. Heel mooi en bijna voor niks. Maar ja, niks nodig he.