Dag 3, 7 februari 2017 Dubai

Gisterenavond hebben we een zgn. Dow cruise gedaan met deze schuit.

Aan boord konden we dineren, er was een lopend, excuus, varend buffet.

Ook aan entertainment was gedacht. Deze danser draaide constant heel snel rond, terwijl hij moeilijke dingen deed met ronde voorwerpen. Aan het eind deed hij de lichtjes aan.

Vanmorgen werd ik wakker geschud door Loek, ik hoorde de wekker niet. Ik heb als een blok geslapen.

Op naar het ontbijt dat boven verwachting was. Top! 

Deze dag heette onze Pakiistaanse chauffeur Ali en hij reed ons naar de Bastakiya wijk.

Een van de ouste woonwijken van Dubai.

Dit is een centrum waar lichamelijk en geestelijk gehandicapte mensen kunst maken. Opgericht door een Nederlandse vrouw.

Door naar het Dubai museum, gevestigd in het voormalige Al Fahidifort. Dit fort werd gebouwd in 1787 en is daarmee het oudste gebouw van Dubai.

Hier hebben we een tentoonstelling gezien over het dagelijkse leven in Dubai in de jaren voor 1960. Voor de ontdekking van de olie. Met poppen werden tafereeltjes van hun leven uitgebeeld.

Een smid met zijn knecht

Koranschool

Een parelduiker die met gewichten aan zijn voeten in zee dook en 3 tot 4 minuten onder bleef.

Het was enorm druk in de straten rond het museum, onze bus bleef maar rondjes rijden omdat hij nergens kon blijven staan. Uiteindelijk is dat toch gelukt en konden we instappen. We gingen naar de kruiden soek met de watertaxi.

Kruiden zover als je kon kijken.

En uiteraard heb ik de rest van de dag met een enorme peul rond gesjouwd.

Op naar de goud soek.

Als eerste zagen we de grootste ( het zal eens niet) gouden ring ter wereld. 21 karaat, 64 kg en een waarde van 11 miljoen dirham.Hij bevat 5,1 kg Swarovski stenen en werd in 45 dagen door 55 mensen gemaakt. Daarmee verdiende de ring een plaatsje in het Guinessboek of Records.

Voor de rest links en rechts alleen maar juweliers waar de gids als een haas doorheen stapte.

We moesten op tijd naar de Dubai Mall.

De Dubai mall bestaat uit ruim 1200 winkels verdeeld over 4 verdiepingen en heeft een totaal vloeroppervlakte van ruim een half miljoen vierkante meter. Gemiddeld komen er per week 750.000 bezoekers. Je loopt je er helemaal verloren. Gelukkig kun je een plattegrond meenemen en bij elke roltrap staan meerdere plattegronden met touchscreend waar je je route kan bepalen. Na een middag lopen begonnen we het door te krijgen. Er zijn rotondes, linker en rechter paden en een middenpad.

Om 1 uur was er een fonteinshow. We stonden heel strategisch op de brug voor de fontein en dat voelden we ook, als de stralen erg hoog gingen, duurde het 10 tellen en dan had het water ons ook beteikt in de vorm van miezerregen.

Het grootste aquarium ter wereld is ook hier te vinden. In dit aquarium van 10 miljoen liter water zwemmen meer dan 33.000 zeedieren. Het glazen paneel is 32 meter breed en 8 meter hoog, weer een wereldrecord. Dubai grossiert erin.

Naast de vele winkels heeft de Mall ook een ijsbaan met een oppervlakte van 7100 m2

En een capaciteit van 2000 gasten.

Zij moet nog even oefenen

Een enorme candystore

De waterval die alle verdiepingen van de Mall beslaat.

En daar is tie dan. De Burj Khalifa. Een wolkenkrabber van 829, 84 meter en 162 verdiepingen. En,  jawel, de hoogste ter wereld. De lift heeft een snelheid van 42 km per uur. Dat record is inmiddels verbroken. Geopend op 4 januari 2010. We zijn nog even bij het ticketbureau geweest om te zien of er nog kaartjes waren voor vandaag maar alles was uitverkocht.

Waaah, Thor, afgedaald uit Asgard.

De legowinkel was fantastisch.

Mijn nieuwe beste vriendinnen.

We hebben daarna gegeten bij de Ihop, ik een wafel, Loek een teiltje sla, die hij gedeeld heeft met mij

Van Paul hadden we een precieze beschrijving gehad hoe we naar de metro moesten lopen, welke metro, waar we eruit moesten.

De wandeling naar het metro station was al 20 minuten, door lange passages, over de autowegen, met rolbanden zoals je ook op Schiphol ziet, de ene na de andere er kwam geen eind aan.

En druk. De eerste 2 metrotreinen moesten we voorbij laten gaan. Toen stonden we wel vooraan en bij de volgende hebben we ons naar voren gestort en ertussen gewurmd. Sardientjes in blik. Mensen die er ol de volgende stations uit moesten, hadden echt moeite om er uit te geraken. Bij ons station liep de halve trein leeg, dat ging gemakkelijker.

En nu uitrusten, we hebben kilometers gelopen vandaag.

Dag 1 en 2 . 5 en 6 februari 2017 Dubai

In de vroege avond werden we naar station Horst gebracht door Kelly, alwaar we op de trein naar Schiphol stapten. Het was rustig, onze koffers hadden elk een eigen stoel.

Precies op tijd waren we op het vliegveld. Wij stapten uit en de tas met alle papieren, paspoorten, geld en elektronica maakte zelfstandig nog een uitstapje naar diverse stations.

Een hartverlamming en bijna een uur later konden we 'm weer in de armen sluiten. Pffft.

Na een snelle hap was het al tijd om naar gate D14 te lopen, waar de reisleider Paul ons stond op te wachten. Hij vloog gezellig mee.

Onze groep bestaat uit 32 personen, 2 zijn niet op komen dagen. We zaten in een oud vliegtuig. Qua beenruimte zaten we heel erg royaal, qua breedte van de stoelen was het heel erg krap. De stoelen zaten ook niet lekker, ik zat met mijn hoofd helemaal naar voren. En de stoel kon bijna niet naar achteren. Van slapen is niet veel gekomen. De zon kwam alweer op en toen heb ik dat maar helemaal opgegeven.

De vlucht verliep voorspoedig, nadat we zeker 20 minuten hadden getaxied, waarbij de gezagvoerder er flink de sokken inzette. Helaas stuitte hij op een logge en trage A380, waar hij achteraan moest blijven sukkelen. De verloren tijd is ruimschoots ingehaald, we waren een half uur te vroeg Dubai Maktoum airport.

Je kunt wel stellen dat we in een enorme zandbak zijn geland. Het is een neiuw vliegveld, welke de grootste ter wereld moet worden, maar voorlopig zijn ze nog aan het bouwen.  

Een zeer ongeïnteresseerde douanier knalde een visumstempel in ons paspoort en toen konden we door naar de bagageband, waar al snel de koffers vanaf rolden. 

Met de koffers liepen we op aanwijzingen van Paul naar de lokale gids: Sarat. In stonecoal Engels legde hij ons de weg naar de stemmig zwarte bus uit, waar de Pakistaanse chauffeur al zat te wachten. Sarat zelf is een Shrilankaan, die al 29 jaar in Dubai woont.

Hij vertelde wat over de Verenigde Arabische Emiraten, wat godzijdank nog even werd herhaald door Paul. De VEA bestaat uit 7 emiraten, elk met een eigen Emir. Het emiraat Dubai wordt bestuurd door Maktoum, welke tevens premier en vice-president is. De Emir van het Emiraat Abu Dhabi, waar ook de hoofdstad naar vernoemd is, is de president.

We reden een kleine 60 kilometer naar het centrum. Al snel verschenen de eerste wolkenkrabbers.

Onze eerste stop was bij de Marina, de jachthaven van Dubai.

Deze prachtig gedraaide wolkenkrabber stond er ook.

Het vest ging al snel uit, het werd nu toch wel warm.

Langs straten met heule lange namen reden we door naar de volgende stop.

Het palm eiland of Palm Jumeirah. Vanuit het vliegtuig hebben we 'm zien liggen, maar toen was het nog te donker voor een foto. Het zijn Nederlandse en Belgische bedrijven die dit kunstmatige eiland hebben aangelegd. Weetje: David Beckham heeft een huis op 1 van de bladeren. De halve maan rond de palm dient als golfbreker.

Met de monorail gingen we tot aan het eind van het eiland waar het  prachtige hotel Atlantis stond.

Op de palmbladeren stonden allemaal superdeluxe huizen. Je ziet nog net het water.

Hotel Atlantis

De miljoenen rotsen zijn rond het eiland gestort om als golfbreker te dienen.

De stemmig zwarte bus met rechts in rood Kras shirt Paul.

Paul had een missie. Hij wilde ons de beste plek tonen om de Burj Al Arab te fotograferen. Dat is een 5* hotel dat pretendeert 7 sterren te hebben. Ongelofelijk sjiek en duur hotel in de vorm van een zeilboot.

We liepen eerst dit hotel in, met 32! man, met de bedoeling door te lopen naar het strand voor Het ideale plaatje. Een ober voorkwam dat.

Toen door naar een straat waar Paul een open poort wist, waar we doorheen konden sneaken. De poort was open. Toch jammer van die veiligheidsbeambte.

Maar toch een mooi plaatje gemaakt.

We waren in een mall of soukh of medina, whatever. Verdwalen kon niet op elke hoek stonden wegwijsborden.

Op na de shopping mall Emerates. Alwaar een heuse skipiste lag, met een zwarte afdaling. Die konden we van buiten niet zien, wel de sneeuw die er lag.

 

Marokko, dag 7. Marakech, 6 november 2016

Gisterenavond zijn we naar een dinnershow geweest. 'Fantasia Chez Ali'.

Bij binnenkomst werden we meteen gefotografeerd.

Daarna liepen we door een 1001 nacht decor naar onze tent, waar we te eten kregen.

We zaten nog niet wel en breed of de trommelaars kwamen bij elke tafel hun kunsten vertonen. 

Dat was even leuk, maar niet de hele tijd. Hun "tekst" was ook maar magertjes: aaieaa.

De couscous kwam op tafel.

Loek ging op de foto met een danseres die amper tot zijn middel kwam.

Daarna begon de show in de arena met paarden, acrobaten op paarden, races met paarden en geweren en tot slot een buikdansact. Als slot was er een vuurwerkshow.

De wake up call vandaag van 7.30 was een uur te vroeg en bleek een vergissing. Ik heb 'm niet gehoord, Loek en de rest van de groep wel.

Het is vandaag een nationale feestdag in Marakech, de dag van de groene mars. In november 1975 organiseerde de Marokkaanse vorst Hassan 2 een Groene Mars naar de Westelijke Sahara, waarbij 350.000 Marokkanen naar het gebied werden gezonden. De Groene Mars slaagde: Spanje gaf de kolonie op en Marokko annexeerde twee derde van de Westelijke Sahara, en houdt dat deel van de woestijn tot op de dag van vandaag grotendeels in handen.

We vertrokken na een zeer karig ontbijt, naar de medina, ommuurd door een 19 km lange muur. De medina is 2 keer zo groot als die van Fes en er wonen 600.000 mensen.

De toren van de moskee van Marakech ligt op 1  verticale lijn met die van Sevilla en de onafgemaakte toren in Rabat. Allemaal gebouwd in 1155.

Als eerste gingen we naar de Majorell-tuinen, een botanische tuin. De tuin werd ontworpen door de Franse  kunstenaar Jacques  Majorelle in 1924. De kobaltblauwe kleur, kenmerkend voor vele decoratieve elementen in de tuin en het atelier, werd later naar deze kunstenaar vernoemd; Majorelleblauw.

Sinds 1949 zijn de tuin en het atelier van Majorelle opengesteld voor publiek. De tuin herbergt planten van alle vijf continenten, met nadruk van planten uit de cactusfamilie en bougainvillea. Vanaf 1980 was de Majorelletuin eigendom van de in 2008 overleden Franse modeontwerper Yves saint Laurent en zijn partner Pierre Bergé. In 1997 richtte Bergé een stichting op, die het behoud en beheer van de tuin op zich nam. Na zijn overlijden werd Saint Laurents as in de rozentuin verstrooid. Er staat ook een gedenkmonument.

Daarna stond het paleis Bahia op het programma. 

Zelfs in een paleis hebben ze een kattenluikje

In de tuinen stonden wilde sinaasappelbomen. Mustafa heeft aan de hand van de bladeren uitgelegd wat het verschil is. Met een hartje onderaan het blad is een wilde sinaasappel, zonder is een eetbare sinaasappel.

We hebben heerlijk koffie gedronken op een dakterras met uitzicht op broedende ooievaars. En na een wandeling door de medina reden we weer terug naar het hotel voor de lunch.

Na de lunch werden we naar het grote plein gebracht waar we 4 uur vrije tijd hadden. We slenterden wat over de marktjes, zagen allerlei kleurige kruiden en een ontstellend aantal mensen.

Eerst een lekkere ijskoffie en ijscoupe.

En dan maar weer een beetje rondlopen. Eigenlijk was 2 uur lang genoeg geweest. Toen we terugliepen vanuit een overvolle straat zag ik de tafellaken hangen. In woestijnkleuren zoals de verkoper aangaf. Loek begon fijn af te dingen, de eigenaar vertelde dat hij taekwondo leraar was, zwarte band, 2e dan, waarop Loek zei dat hij toch niet bang voor hem was en hem het door hem geboden bedrag gaf. Daar ging de verkoper mooi mee akkoord.

We liepen terug naar het grote plein en vonden een plekje boven op een dakterras. De zon begon onder te gaan en net toen we dachten dat we daar nog wel een tijdje konden blijven zitten, begon het te regenen.

Dan maar snel gaan schuilen bij het postkantoor. Dat hadden meer mensen in hun hoofd. Het stond aardig vol. Op het plein lieten slangenbezweerders, muzikanten, henna tatoeerders, acrobaren e.d. hun kunsten zien. Het stopte even met rgenen, maar tegen de tijd dat we met koetsjes naar het hotel terug zouden gaan regende het weer volop. We zaten gelukkig overdekt. Met 7 koetsen reden we terug, achter ons een koets met een lange remweg, want telkens botsten de paarden tegen onze koets aan. Onze koetsier werd het waarschijnlijk zat, want hij haalde op de overvolle weg in, om hem niet meer achter zich te hebben. Op een gegeven moment kwam Hassan uit de andere koets aanlopen of hij er bij ons in mocht. Hij was drijfnat, want hij zat op de bok en had geen overkapping. Natuurlijk, Marivi en ik schoven wel in. We hebben zeker een uur gereden voor we bij het hotel waren, het was abnormaal druk op de weg.

Het eten was zozo, groenten is een onbekend fenomeen hier. Soep waar een kip doorheen was gelopen, stukje vlees met veel zwoerd, wat frietjes erop en een bakje granaatappelpitjes na.

Maar goed, we hadden niet echt veel honger meer.

Morgen om half 6 wake up call, we vliegen weer naar huis.