Ierland, Belfast, 8 september 2017, dag 2

We vertrokken om 9 uur vanuit Dundalk richting Belfast. Dag Ramada hotel.

Volgens een roulatiesysteem moesten we 2 plaatsen naar achteren in de bus en zo hadden we een royale plaats gekregen met z'n tweeen.

Van Amieke kregen we een lesje Ierse geschiedenis. Ze zou het kort houden zei ze. Goed, ik geef even een samenvatting. Ierland was vroeger 1 land en hoorde bij Engeland. Hendrik de 8e zat daar op de troon, hij was getrouwd met Anna, die hem een dochter schonk. Hendrik wilde een zoon, maar Anna, die 14 jaar ouder was kreeg geen kinderen meer. Omdat Hendrik katholiek was mocht hij niet scheiden en hij schreef een verzoek aan de paus om dat toch toe te staan. De paus zei nee. Toen stichte de koning zijn eigen protestantse Angelsaksische kerk, met hem als kerkhoofd. Hij trouwde subiet met een hofdame die hem een zoon schonk. Hij trouwde nog een paar keer en kreeg bij de volgende bruid nog een dochter, maar de andere 3 huwelijken bleven kinderloos. Omdat Hendrik van katholiek, protestants was geworden, wilde hij dat Ierland dat ook werd. Na eeuwen van onderdrukking, omdat de Ieren niet wilde switchen van geloof, werd Noord Ierland gedeeltelijk protestant, maar de rest niet. Gedoe, gedoe en uiteindelijk in 1949 werd het grotendeels katholieke zuiden een republiek, terwijl Noord Ierland Engels bleef. Toch streven ze er nog steeds naar om weer 1 gezamelijk land te worden:

Nog meer toestanden met de IRA, katholieken en protestanten die elkaar naar het leven staan in wat de Ieren zo mooi the troubles noemen. Er loopt nu een muur door Belfast, wat zeg ik: 40 muren, met daarop hekken. Men noemt het de peace lines. 

De regering wilde van de muren af, de bevolking wil ze niet kwijt. Katholieke wijken worden zo afgescheiden van Protestantse wijken. Volgens Amieke is de sfeer in Belfast best grimmig, soms wordt een Ierse bus bekogeld met blikjes. Wij hebben er niks van gemerkt.

De eerste stop was bij de Titanic experience:

Daar kwamen we van alles te weten over Belfast rond 1900. De arbeiders, de linnen industrie en  bovenal de bouw van de Titanic, de tweede van de drie zuster schepen uit de Olympic klasse. Eigendom van de White Star Line rederij.

In 1985 werd het wrak teruggevonden, onder leiding van Robert Ballard. Drie grote scheepsdelen en een hoeveelheid kleinere resten liggen op een diepte van 3800 meter op de bodem van de oceaan.

De Titanice werd op de Harland and Wolff werf in Belfast gebouwd.

Dit zijn markante herkenningspunten in de haven.

Hier werd de Titanic te water gelaten, op de grond staan de lijnen die de afmetingen van het schip aangeven.

De white Star line hield geen officiele doop. Zoals een arbeider zei: 

they just builds 'em and shoves 'em in!

Eerste klas

2e klas

Een brief gevonden in de jaszak van een overlevende.

De SS Nomadic, het laatst overgebleven White Star Line vaartuig.

Na binnen de 4 verdiepingen tellende expositie te hebben bekeken hebben we nog een rondje buitenom gelopen. In deze studio's zijn 2 seizoenen van game of thrones opgenomen.

We vervolgden met een bustoer door Belfast. Veel "murals" van de strijd tussen katholiek en protestant.

Bobby Sands, IRA lid die in hongerstaking ging in de Noord Ierse gevangenis om zo af te dwingen dat ze als politieke gevangenen werden behandeld. Na 66 dagen overleed hij op 27 jarige leeftijd. Daarna volgden er nog 9 hongerstakers.

Het parlement, Stormont. In de 2e wereldoorlog werd het gebouw besmeurd met pek en koeienstront om het te beachermen tegen luchtaanvallen. Dat zou er gemakkelijk afgaan, wat niet het geval was. 30 man hebben er 6 jaar aan geschrobt en nog is het niet meer mooi wit geworden.

Zicht op Belfast

De Albert toren, die akelig scheef staat en in de volksmond de toren van Pisa wordt genoemd.

We kwamen aan bij ons hotel, ook een Ramada. Encore genaamd. Na de koffers op de kamer te hebben gezet liepen we de stad in. 

Achter het stadhuis 

staat het Titanic monument met alle namen van de omgekomen passagiers en bemanning.

Jack?

'

We hadden een leuk restaurant gevonden, dachten we, maar toen we daar om half 7 aankwamen was ze dicht. Dan maar de KFC. 

 

Ierland, Dundalk, 7 september 2017 dag 1

We vertrokken vanmorgen vanaf Eindhoven, terwijl de rest van de groep vanaf Amsterdam vertrok en later zou arriveren in Dublin. We vertrokken op tijd en waren op tijd in Ierland. Ik zat naast een, meende ik, Ierse vrouw, waarbij ik gaandeweg in het gesprek erachter kwam dat het een Hollandse was. En zij andersom ook. Maar ze bleef wel hardnekkig Engels praten. Ze woonde al 20 jaar in Ross, Ierland, nadat ze een boek van Samuel Beckett had gelezen, besloot ze te emigreren. 

Wij waren om 12.50 in Dublin,  meteen het horloge een uur terug gezet. De bagage hadden we binnen 5 minuten en toen begon het grote wachten op de groep die nog niet vertrokken was uit Amsterdam.

Eerst maar een broodje Ierse sausage met een bakkie koffie.

Iers is de eerste taal hier en staat op alle borden naast het Engels. Het is tevens een onbegrijpelijke taal, het lijkt in de verste verte niet op het Engels.

Om kwart voor 4 landde het vliegtuig van onze groep en om half 5 heb ik eens gebeld naar onze reisleidster. Ze stonden nog bij de bagageband, maar kwamen er binnen een paar minuten aan.

Niet snel daarna kwam Ameike naar buiten met een groot bord van Kras bij zich en een groep van 33 mensen achter haar aan. We liepen gezamelijk naar de parkeerplaats, waar de bus met chauffeur Bart ons oppikte.

Onderweg naar Dundalk stopten we nog even bij een expositie in de Doyne vallei, oftewel Bru na Doyne. Klinkt een beetje als Craigh na Duhn, de outlanderfans weten wat ik bedoel.

Hier was vroeger een prehistorische nederzetting en veel voorwerpen zijn hier terug gevonden. Ook grafjeuvels, waarvan dit een replica is van een sluitsteen.

Grafheuvel

Een voorvader, zeg maar over, over, over, over, over etc. vader.

Een riante vrijstaande woning

Gezellig met de hele familie bij het vuur

Bij elk kaartje stond een ziekte of aandoening waaraan deze persoon had geleden. De medische wetenschap stond toentertijd op een laag pitje.

De Boyne

Even voor half 7 kwamen we in het Ramada hotel aan. Honger! Want voor mijn gevoel was het al half 8. Het eten viel niet tegen, we hadden keus uit soep of bruchetta, vis of vlees, daarbij puree met een schaaltje groente en toe 4 roomsoesjes. Met tienen zaten we aan een ronde tafel en dat was eigenlijk net te krap, want niemand kon zijn stoel fatsoenlijk aanschuiven. Nou ja, morgen gaan we weer verder.

Voor nu, welterusten.

Baltische Staten, Tallinn, 3 juni 2017 - dag 8

De laatste dag alweer. Vanmorgen wat later gaan ontbijten. Bij de eerste poging was het zo ontstellend druk, ze zaten zelfs met hun bordje op schoot in de lobby te eten. 

Daarna hadden we een vrije ochtend. We liepen naar de oude stad om naar het Maritiem museum te gaan. Daarbij kwamen we weer langs het Estonia monument

Het museum was in deze toren gevestigd. Ze noemen de toren hier de dikke Margaretha.

Vuurtoren lamp

Duikerspak

De ijsbreker die we gisteren in het echt hebben gezien.

De Estonia

En hier de boegdeuren die niet goed gesloten waren op haar laatste rampzalige reis.

Radio apparatuur

Loek die zoals gewoonlijk al een verdieping verder is.

Het uitzicht van de toren. In de verte zie je ons hotel. Aan de overkant van het water naast het bruine gebouw.

Er was echt vanalles te doen in de stad. Hier werden ridderspelen opgevoerd.

Met echte zwaard gevechten. Bloedfanatiek waren de heren.

Of iets luchtigers, een reidans

Joa, joa, we kieken in de kok.

Kerk van binnen

Kerk van buiten.

Op het plein trad een symphonie orkest op, ze waren goed.

Koffie iemand? In de zon was het warm. 

Gewoon wat leuke plaatjes

....hier, troika daar.....

De Toompea heuvel van 50 hele meters hoog.

Kunst met een grote "K". Dit moest een auto voorstellen.

De Estse Urbanus, qua stem.

Dit alles gadegeslagen door een drone

De stadsmuren aan de buitenkant bekeken.

Een sjieke deur.

En de kerk richting ons hotel

In de lobby zaten de meeste al te wachten en stipt op tijd reden we de 10 minuten naar het vliegveld. Het vliegtuig vertrok op tijd, we landden op tijd in Weeze en binnen een kwartier zaten we in de bus van v.d. Munckhof. En binnen 2 minuten stond de bus weer stil want de schokbrekers werkten niet. Iets met lucht verliezen. Na overleg met de monteur werd er toch verder gereden, wel via binnenwegen, maar we waren toch redelijk op tijd in Venray, waar Kelly al stond te wachten. 

Einde van de vakantie. De medereizigers en Paul gedag gezegd, tot de volgende keer.