donderdag 14 september 2017

Ierland, Tralee, 14 september 2017, dag 8

De ring of Kerry gaat geslecht worden vandaag, een 160 km lange rondweg over hetschiereiland  Iveragh. De ongeschreven wet voor bussen is: links om, dus tegen de klok in rijden.
Onderweg kwamen we kinderen in schooluniform tegen. Men gaat van 9 tot 3 uur naar school. De meesten worden per schoolbus gebracht, want iedereen woont tamelijk verspreid buitenaf. Sommige kinderen wonen al ver van het centrale opstappunt en dan moeten ze ook nog bijna 2 uur met de bus reizen, dat zijn gigantische lange dagen die ze maken.

Het was drogisch, af en toe een buitje, maar telkens als we in de bus zaten. Ierland heeft een gematigd klimaat, in de winter is het gemiddeld 6 graden, heel soms 1-2 graden vorst 's nachts, in de zomer is het gemiddeld 16 graden.

De 1e stop bij de red Fox


Bij binnenkomst stonden al hele stapels geprepareerde glazen klaar voor Irish coffee


En al is het half 10 's morgens, daar zeg je geen nee tegen.


Ierland, het land van de regenbogen.


Verdere stops bij de baai van Dingle, waar Fungi de 37 jarige dolfijn al 36 jaar meezwemt met een vissersboot. 

En bij Brendan, nationaal kampioen schapendrijven.


Deze bordercollie houdt het allemaal nauwgezet in de gaten.


Heftige hoorns bij dit ras


Bijna tijd om in actie te komen. Ze kennen 4 commando's: voorwaarts, stop, rechts, links. Zowel met de stem als met een fluitje. Elke hond heeft zijn eigen fluitsignalen. Ze kunnen een kudde precies de goede kant opdrijven, er eentje uithalen en apart meenemen. Of 2 aan 2. 


Brendan, de zeer commercieel ingestelde kampioen. In de ochtend geeft hij demonstraties, 's middags is hij op zijn boerderij.


Hoeveel schapen heeft u? Uh, bent u van de belasting, want dan heb ik er 800. (Vanaf 1000 schapen moet je namelijk belasting betalen)

"Snapt u het nu een beetje, want de schapen worden dizzy" De honden bleven ze namelijk maar van de ene naar de andere kant drijven.

Hier komt een filmpje zodra ik dat uitgevogeld heb.

Dit is het geboortehuis van Daniel O'Connell's geboortehuis in Carhan bij Cahersiveen op 6 August 1775. Hij werd politicus en had als doel gelijke rechten en religieuze tolerantie in Ierland. 
Hij was de eerste katholiek die werd gekozen in het Britse "house of parliament" in 1800.
Tja, veel huis is het niet meer, maar nog belangrijk genoeg om te stutten


We reden door Waterville waar Charlie Chaplin vaak zijn vakantie doorbracht in het Butler Arms hotel 


Dat hotel is er nog steeds.


De ring of Kerry ligt op een schiereiland achter een hoge bergketen. Vroeger kon men er niet overheen of door, dus de mensen op het schiereilnd hadden geen contact met het vaste land en andersom ook niet. Men kon simpelweg de andere kant niet bereiken. Brieven werden via Amerika naar het vastelnd gestuurd. Beetje omslachtig mensen.

Hier stopten we bij de Scarriffs. Om te lunchen en van het uitzicht te genieten.


Daarna reden we door naar


Hier hoort het verhaal van Queen Victoria bij. Die had 6 jaar van te voren aangekondigd dat ze dit gedeelte van Ierland zou bezoeken. Ze zou logeren bij het parlementslid Herbert. Die haalde alles uit de kast om zijn pas gebouwde Muckross house nog luxueuzer te verbouwen. Met de gedachte dat als de koningin tevreden was, hij land of geld of een adelijke titel zou krijgen. Toen koningin Victoria in 1861 op bezoek kwam, nam ze 200 hofdames mee, die als uitje een ritje naar dit meer maakten.



De echtgenoot van Victoria voelde zich niet zo lekker en al na 2 dagen ging de hele stoet weer terug naar Engeland. De prinsgemaal overleed niet veel later. Victoria was in rouw en heeft geen moment meer aan de Herbert familie gedacht. Die was door alle voorbereidingen in financiële problemen geraakt en ging failliet. Beetje zuur toch wel.

In Killarney (woonplaats van de directeur van Ryanair, maar dit terzijde) kregen we een jauntingtoer.
Ontmoet Billie.


We maakten een mooie rit door het park.


Zagen wat kastelen


Good boy!


Billie met Michael, de koetsier en de man van uitspraken als: love is blind, marriage is an eyeopener.
En: waarom dragen golfers altijd 2 paar sokken. Voor het gebal hij een "hole in one" heeft.


Ross kasteel was het doel van de rit. 


En terug maar weer


Om de dag af te sluiten met een lekker toetje in het Imperial hotel: frozen yoghurt mess.

















woensdag 13 september 2017

Ierland, Cliffs of Moher-the Burren- Bunratty-Tralee, 13 september 2017' dag 7

Op weg naar de kliffen van Moher, kwamen we Tinkers, oftewel ketellappers tegen die in hun caravans en campers langs de kant van de weg stonden. Tijdens de hingersnood zijn deze mensen gaan rondtrekken, op zoek naar eten en werk. Hun nazaten trekken no steeds rond en gaan staan waar ze willen, waardoor ze voor veel overlast zorgen. Toen ze op een keer op een weiland neerstreken, verzocht de boer ze tot 2 keer toe vriendelijk om weg te gaan. Toen ze dat niet deden kreeg de boer opeens haast om zijn gierton tevoorschijn te halen en zijn land in alle hoeken en gaten te bemesten. De tinkers waren zo verdwenen. Ze geven hun kinderen niet aan, zodat ze ook de leerplicht ontlopen. 
De regering doet er alles aan om ze het rondtrekken te ontmoedigen. Ze geven ze bijvoorbeeld een huis, dat in dank aanvaard wordt, waarna ze het verhuren en zelf weer gaan rondtrekken.
Waar ze zin in hebben.

We kwamen aan bij de kliffen, die zich over 7 km uitstrekken en op het hoogste punt zo'n 214 meter loodrecht uit zee oprijzen.



Het waaide daar weer behoorlijk, iemand was zelfs uit z'n b.h gewaaid.





En weer schapen zover als je kon kijken.


Nog een paar stapjes achteruit voor de foto.


Er lagen leuke wandelpaden, je kon echt een eind lopen, als je er de tijd voor had gehad.


Terug dan maar weer naar de bus.


We kwamen in het landschap overal de zg hongermuurtjes tegen. Los op elkaar gestapeld, maar ze vallen nooit om.


Bij de baai van Galway zagen we de Araneilanden liggen: Inishmore, Inishmaan en Inishoirr.
Er wonen mensen die leven van de visvangst. Er bleven wel eens mannen op zee en wanneer deze dan aanspoelden konden de vrouwen aan de visserstruien zien wie het was. Elke vrouw breidde namelijk de trui voor haar man of zoon in haar eigen unieke patroon.


Even langs Poulnabrone, in de Burren. Een stenen tombe uit het stenen tijdperk. Dolmen genoemd.


Vroeger was hier een tropische zee. Die droogde op, de zeedieren stierven en hun skeletten zonken naar de bodem. De ijstijd kwam en ging en door de kracht van het smeltende gletcherwater werden de skeletten samengeperst tot kalksteen, wat heel poreus is.


We reden verder door Lisdoonvarna, waar net het matchmaking festival was geweest. Een soort ouderwetse boer zoekt vrouw. 26 jaar geleden kwam een pubeigenaar op het idee om de vrijgezelle boeren te matchen aan single ladies. Daar werd een heus feest voor georganiseerd en inderdaad werd er volop gematched. William Daley nam persoonlijk intervieuws af bij de dames en heren en matchte ze dan. Duurde het feestje eerst een weekend, nu is het al 6 weken.

Loek eet een scone. Stop de persen.


We besloten de dag in Bunratty folkpark and castle. Er staan 24 woningen, steen voor steen terug opgebouwd vanuit het origineel.


Opa bij het vuur


De school, jongens links, meisjes rechts.



Dit was een hele enthousiaste dame die volop vertelde hoe het er 80 jaar geleden aan toe ging in zo'n dorp. 


Watermolen


Real life pigs. Zo knus. De boer had net gecheckt of ze er nog lekker bij lagen.


De smid pookt het vuur eens goed op.


Ook het kasteel werd met een bezoek vereerd.


Se kasteelheer zelf stond ons al op te wachten.


Een enorm aantal trappetjes omhoog en omlaag.


Hier zijn ze toch een gevangene vergeten.


Toen was het tijd om door te rijden naar Tralee, waar we 2 nachten verblijven. We hebben een redelijke kamer, maar sommigen kunnen hun koffer amper kwijt. Als we de w.c. doortrekken begint er, lijkt het, een drilboor op de achtergrond te drillen. Je went eraan.
We hebben in de hotelbar een hapje gegeten en ik heb mijn eerste guiness geproefd. Lekker.
Daarna was het verzamelen in de lobby en lopend naar het theater, wat net om de hoek was.
We gingen naar Fado, fado, een dans en zangvoorstelling over het wel en wee van een familie gedurende de 4 seizoenen van het jaar. Goede show!