Engeland, York, 18 september 2017, dag 12

Eerlijk is eerlijk, het bed sliep heerlijk. Het ontbijt is ook prima. Loek zit nig steeds aan de thee, zijn maag wil niet echt tot rust komen.

Na het ontbijt zijn we langzaam richting centrum gelopen, wat dichterbij was dan we dachten. In de verte de kathedraal.

Die we uiteraard van dichtbij zijn gaan bekijken

Wat een enorme kerk is dat zeg.

De kathedraal was op een gegeven moment zo verzakt dat ze bang waren dat de toren zou instorten. In een grote renovatie hebben ze de fundering versterkt. Beneden was een grote "undercroft". Waar een tentoonstelling was die de hele geschiedenis van de kathedraal vertelde.

Oude funderingen.

Prachtig ingebonden boek met ijzeren beslag.

Ook kleurrijke beeldjes.

Geschenk van de mijnwerkers van Yorkshire.

In de 4e eeuw stond op de plaats van de kathedraal een Romeins legergarnizoen.

Op de funderingen is eerst de normandische kerk gebouwd. Onder zie je de huidige vorm.

En van bovenaf ziet het er zo uit.

De muren zijn helemaal bepleisterd en om het toch op stenen te laten lijken hebben ze er een rood lijntje op geschilderd. Over de hele kathedraal. Dat heeft jaren gekost.

We waren al 2 uur binnen, zoveel was er te zien. 

Weer buiten liepen we toevallig langs Betty's tearoom, wereldberoemd in York en omstreken. Er werd gezegd dat er altijd een gigantische rij stond, maar wij waren als 4e aan de beurt voor een tafeltje, dus dat viel mee.

Wachten op de trap tot er een tafeltje vrijkwam.

Jee, scones met clotted creme. Het was een heel oud en scheef gebouw, de vloer golfde zelfs en liep aan alle kanten schuin af.

Beneden kon je natuurlijk alle lekkers ook zo kopen.

Dit wist ik niet, er was een tweede Bettys in York, een moderne, met inderdaad die gigantische rij.

Kathe Wolfahrt winkel. Ons wel bekend van de Duitse kerstmarkten en van die ene kerstbal die we van haar hebben.

Kijk nou, een echte berenwinkel.

Mooie huizen

En hier de Shambles, de straat waar J.K. Rowlings haar inspiratie voor de wegisweg vandaan haalde.

Foto gepikt van internet, want in het echt is het loeidruk daar en een idioot heeft er vlaggetjes opgehangen.

Kijk, dit bedoel ik.

Wel heule leuke winkeltjes. Twee personen eruit, dan twee erin.

Ja hoor, de, ahum, echte toverstokken.

Handig voor en man toch?

Deze winkel hing vol met verkleedkleding, te koop of te huur, dus als je als bijv. Freddy wil gaan, kun je hier tercht, compleet met pruik en snor. 

Op het raam staat: Did you know, we have three floors, we're like a Tardis.

We zijn ook in the York dungeons geweest en dat was top. Je kon geen fotoos maken, daarvoor was het ook te donker, maar je kwam telkens in een andere kamer waar hele goede acteurs een voorstellinkje gaven over verschillende aspecten van de geschiedenis. Vikingen, martelen, op de brandstapel. Dat was heel goed gedaan, een slachtoffer uit het publiek (ik bleef stug de andere kant opkijken) werd erop gezet, er kwam rook vanaf terwijl het leek of de takkenbossen in brand stonden, even viel het licht helemaal uit en toen het weer schemerig werd hing er een verkoold lijk aan. Er was een rechtszaak, we zaten in een koets die werd overvallen door Dick Turpin, er was heel veel, het ging maar door.

Daarna nog een wandelingetje over de muur, die bijna heel York centrum ommuurd.

Ik ga zo dadelijk naar de bar wat te eten halen, Loek houdt het voorlopig nog bij droge crackers en thee.

Ierland/Engeland, Dublin-York, 17 september 2017, dag 11

Vanmorgen werd me duidelijk dat Loek vanaf 12 uur 's nachts een hevige aanval  van buikgriep heeft gekregen. Hij was behoorlijk ziek ervan. Omdat we vandaag naar York zouden vliegen en van te voren nog even het Trinity museum zouden bezoeken, moest hij mee de bus in. Niets gegeten, heel weinig gedronken, hij zag zo wit als wat. Er was nog iemand ziek geworden, Gaby, vanaf 6 uur 's morgens. We hebben onze immodium nog gedeeld met haar. Zij bleef met haar moeder in het hotel, omdat zij zo ziek was dat ze niet kon opstaan. Om 11 uur zou blijken of ze een taxi naar het ziekenhuis of naar de luchthaven zou nemen.

Ik ben het gebouw even ingeweest, Loek bleef buiten.

Op naar het book of Kells, dat de vier evangelien van het Nieuwe Testament bevat. Het Boek werd rond het jaar 800 geschreven door Keltische monniken en is vernoemd naar de plaats waar het werd gevonden, de Ierse abdij van Kells. Sinds 1953 is het gebonden in vier delen. De bibliotheek toont gewoonlijk twee delen tegelijk van de bestaande vier.

De bibliotheek is magnifiek, enorm hoog en gigantisch veel boeken.

En toen door naar het vliegveld. Daar zagen we Gaby weer die zich uit bed had gesleept. Na wat vergelijken bleek dat zij en Loek allebei ijs in het hotel hadden gegeten. Zou dat het zijn?

We namen afscheid van de rest van de groep en liepen naar gate 334. 

Met een propellervliegtuig van Air Lingus vlogen we naar Leeds.

Vreemd om dit keer onder een vleugel te zitten in plaats van erboven.

In Leeds was het speuren naar een bus, er bleken 3 verschillende lijnen te vertrekken, naar Leeds, Bradfort en Huppeldepup. Ik heb het geweten hoor.

Dus de 757 naar het station genomen, op het station de trein richtingScarborough, uitstappen op York en vandaar in de rij voor een taxi, die werkelijkwaar nog geen 2 minuten heeft gereden naar het hotel. 

Maar ja, lopen met die koffers was te ver en we hadden geen idee waar het hotel lag.

Het hotel, wat zal ik ervan zeggen. Gehorig tot en met, oud, als de gasten boven je lopen op de kamer piept en kraakt het aan alle kanten. Onze vloer ook hoor. De badkamer is een ramp voor mensen met claustrofobie, zo klein. En een geniale inval van de architect: laten we een trappetje in de kamer leggen naar de badkamer. Leuk als je 's nachts naar het toilet moet, je breekt je nek.

Maar verder is het oke. Ik hoop niet dat Loek zich te vaak omdraait, het bed piept en kraakt zo mogelijk nog erger dan de vloer. 

Ik heb maar een kop soep aan de bar gehaald, Loek hoefde niet te eten. Hopelijk is hij morgen opgeknapt, ik heb een dagprogramma, dat wil je niet weten.

Ierland, Dublin, 16 september 2017, dag 10

Vandaag stond er 's ochtends een stadsrondrit op het programma. We reden langs Lle bezienswaardigheden. Dit zijn de herten in het Phoenixpark. We herkenden het park, omdat we daar 10 jaar geleden helemaal doorheen zijn gelopen.

Dit is de ambtswoning van de president in het park.

Bij dit kruis heeft Paus Johannes de tweede een mis opgedragen, 29 september 1979 voor meer dan een miljoen mensen. Amieke beweerde dat get er 5 miljoen waren, maar we nemen haar tegenwoordig met een kilootje zout.

Hier het enorme terrein van de Guinness brouwerij. De brouwerij werd gesticht in 1759 door Arthur Guinness. Hij liet bij de oprichting vastleggen dat de brouwerij de komende 900 jaar niet verplaatst mag worden. Dus nu ligt de bierhandel midden in Dublin. Hij is trouwens pas geleden verkocht aan de Amerikanen. Met de opbrengst heeft de familie een kerk in Dublin laten restaureren. Daarna vroegen ze of het geen goed idee was om een beeldje van de oprichter Arthur in de kerk te plaatsen. En dat gebeurde. Ik zie nog geen beeldje van Freddy Heineken in de Munsterkerk in Roermond komen.

We zouden daarna naar de Jameson whisky distilleerderij, maar die wa vandaag gesloten. Maar beter ook, want de echte distilleerderij zit in Cork en de fabriek in Dublin is meer een museum. We gingen in plaats daarvan naar

En deze was nog echt in gebruik.

Eerst een stukje geschiedenis, o.a. over de grote brand in 1875, toen 5000 vaten in vlammen ophingen en de brand niet geblust kon worden met water. De brandende whisky verspreidde zich als lava door de straten en het was aan de geniale inval van captain James Robert Ingram van de brandweer te danken dat niet half Dublin affikte. Hij beval zijn mannen om mest vanuit de stallen op de brandende alcohol te scheppen en zo stopte hij de brand.

Deze broers hebben de distilleerderij in 2015 weer naar de oude plek gebracht in Dublin.

Voor whisky heb je 3 ingredienten nodig: gerst, water en gist. Van het graan wordt een beslag gemaakt, dat men vervolgens laat gisten. Gist zet de in het beslag aanwezige suikers om in alcohol. Zo ontstaat een vloeistof met een alcoholpercentage van ongeveer 7,5%. Deze vloeistof wordt gedistilleerd waarbij ongewenste stoffen in de spoeling achterblijven en de damp met een hoger alcoholpercentage opgevangen en gecondenseerd wordt. Vervolgens wordt dit resultaat verdund tot het alcoholpercentage 65% bedraagt, en in eikenhouten vaten opgeslagen om te rijpen. Na een bepaalde tijd (afhankelijk van de toepasselijke wetgeving) mag ze whisky genoemd worden en wordt ze gebotteld. Anders dan bij wijn stopt het rijpingsproces bij het bottelen en is de drank lang houdbaar zonder smaakverandering. De leeftijd van een whisky slaat daarom op de tijd dat hij gerijpt heeft.

Bij Teeling rijpt de whisky 6 jaar en 1 dag, dat is een dag langer dan de Schotse variant.

Hier wordt de drab verwarmd

De gistvaten

2 dagen oud

Deze koperen ketels heten Alison, Nathalee en Rebecca naar de dochters van de eigenaar en kunnen resp. 15000, 10000 en 9000 liter vloeistof bevatten. De vloeistof wordt drie keer gedestilleerd.

Ze rijpt in verschillende vaten. Het eerste jaar gaat 5 % verloren, elk jaar daarna 2%.

En toen mocht er geproefd worden. Het was een behoorlijk verwarmend drankje.

Daarna weer de bus in voor de rest van de toer. De deuren in deze wijk hebben allemaal verschillende kleuren. Dat is nog iets van vroeger, toen mannen steevast de kroeg in doken 's avonds en na afloop het verkeerde huis betraden, want, hee, alle deuren lijken op elkaar.

Na een grote brand werd verordend dat elke open haard zijn eigen schoorsteen moest hebben. Toen had elke kamer een haard, dus stonden er evenveel schoorstenen als er kamers waren. Soms nog wel meer, om de buren de ogen uit te steken met verzonnen kamers. 

De middag was ter vrije besteding, dus we doken het natuur historisch museum tegen met allemaal opgezette dieren. O.a. dit fraaie exemplaar. Kelly!

Een potlood entende vleermuis. Hee pssst, meisje, wil je wat moois zien?

Bij de Christchurch stond dit bankje met "zwerver".

Een enorme kerk met een boog die over de weg naar een ander gedeelte van de kerk leidt.

En toen begon regenen. Waarom ook niet. We zijn een bakkerij ingedoken en we hebben nu ongeveer het hele assortiment van the great British bake off wel geprobeerd.

Daarna een guinness in de pub, waar een paar vrijgezelle feestjes bezig waren. Het was reuze gezellig aan die kant. Bijna iedereen ging om 5 uur mee terug naar het hotel, want in de stad blinven en daar een hapje eten zag niemand meer zitten met die regen. We hebben net beneden gegeten, ik wilde een beetje gezond doen door een salade te bestellen. Ik kreeg me daar een teil sla, met parmezaanse kaas en bergen met bacon en kip. Amerikaanse toestanden. Nu uitbuiken. Morgen inpakken en naar het vliegveld voor de volgende halte: York in Engeland.

Ierland, Dublin, 15 september 2017, dag 9

Voordat we op de bus stapten liepen we nog even een rondje door het park naast het hotel. Dit is een standbeeld van de Rose of tralee, het mooiste meisje welk elk jaar wordt verkozen in Tralee.

Een plant met enorme bladeren, lijkt een beetje op een enorme rabarberplant.

Op weg naar Dublin kwamen we door Adare, waar schattige cottages staan. Helemaal links een afgebrande cottage, die na jaren steggelen met de verzekering, nu herboiwd gaat worden.

Deze kathedraal van koning Cormac staat boven op rock Cashel in het graafschap Tipperary. (en we weten allemaal dat het een long way to Tipperary is) De ronde toren geeft aan dat er ook een klooster heeft gestaan, maar dat moest ws wijken voor de kathedraal. De toren diende als schuilplaats en later als opslag van boeken. Het boek van Kells komt ook uit zo'n toren.

St. Patrick, de beschermheilige van Ierland, heeft hier Cormac gedoopt. Dit kruis is een replica, het echte kruis staat beschermd binnen.

The real deal.

De kathedraal, zonder dak. De openingen naast de ramen waren bedoeld om ongezien te omgeving te bespieden op aanvallen van buiten.

De begraafplaats. Een familie koopt een graf voor de eeuwigheid en familieleden kunnen nog steeds begraven worden hier.

Bij een flinke storm is dit kruis omgewaaid.

Van dit enorme kruis is de bovenkant afgewaaid in de grote storm van 2012. Deze ligt nog steeds in stukken aan de andere kant van de muur. De gemeente wil het restaureren, maar heeft daarvoor toestemming nodig van de familie, die nu in Canada en Australie wonen. Daarvoor moet de familie naar Killarney komen om een handtekening te zetten. Tot nu toe zijn ze nog niet op komen dagen.

De kapel is in zijn geheel hersteld. Aan de buitenkant zie je ook dat deze veel lichter van kleur is.

Tombe van Cormac.

Keuken van het mannenkoor dat elke dag zong in de kathedraal. Ze werden gescout als ze per ongeluk aan het zingen waren tijdens landwerk en min of meer verplicht te komen zingen. Gratis, tegen kost en inwoning, want ze leefden met z'n veertigen in het huis en kwamen niet mee thuis bij hun gezin. Dat gezin werd wel onderhouden door de kerk, maar toch.

Ze hadden geen cent te makken maar wel af en toe kleding en schoeisel nodig. Dan lieten ze dat maken bij een schoenmaker en tegen de tijd dat er betaald moest worden lieten ze deze penning zien en dan was de schoenmaker verplicht het schoeisel gratis mee te geven. Nou, lekker dan.

We zitten nu in Rochestown lodge hotel in de wijk Dun Loaghaire in Ath Cliath oftewel Dublin.

Nog wat weetjes: ierland heeft 26 graafschappen en 4 provincies. Noord Ierland heeft 4 graafschappen.

Trouwens ene Brendan heeft rond 500 na C  Amerika ontdekt. In een eenvoudig zeilbootje. Er zijn boeken over geschreven en nadat men zich serieus ging afvragen of dat wel mogelijk was, heeft een pubeigenaar in 1973 de reis overnieuw gemaakt. Wel met een volgboot, maar zelf met de weinige middelen die de monnik Brendan had. Hij bereikte Amerika.