Dag 19, Mount Pleasant Charleston

We zijn net terug van Amerika's instituut Denny's. Er moet toch gegeten worden. Het was een lange dag. Vanmorgen eerst maar eens op zoek naar een ontbijtadres, maar we zagen er zo snel geen eentje in de buurt en Starbucks voldeed ook.

Daarna naar Patriots Point gereden waar we een kaartje kochten voor de boot naar fort Sumter.

Precies op tijd vertrokken we voor de 40 minuten durende vaart

Op het achterdek zag ik de haven verdwijnen en hadden we een mooi zicht op de brug.

Natuurlijk heeft Loek een dolfijn uit het water zien springen en ik niet.

In de verte doemde de contouren van fort Sumter op.

En dan volgt hier even een stukje Amerikaanse geschiedenis welke uitlegt waarom fort Sumter zo belangrijk is geweest.

Fort Sumter is genoemd naar generaal Thomas Sumter, een held uit de Amerikaanse Revolutie. Het fort werd gebouwd na de Oorlog van 1812. De bouw begon in 1829 en was voor 90 % voltooid toen de burgeroorlog begon.

Voor het leggen van fundamenten op een zandbank in de toegang naar de haven van Charleston was 70.000 ton graniet aangevoerd. Het fort had vijf zijden met bakstenen muren van 1,5 meter dik en was ca. 60 meter breed en verhief zich 15 meter boven het laagwater-punt. Het was ontworpen om 650 man en 135 kanonnen op twee verdiepingen te huisvesten, maar het was nooit volledig bezet.

Op 26 dec. 1868, 5 dagen nadat South Carolina zich had afgescheiden van de V.S. Verliet majoor Anderson van de Unie het onverdedigbare fort Moultrie en trok naar fort Sumter met 85 manschappen. Waaronder 10 muzikanten. 

Tot 12 april 1861, toen om 04.30 uur 's ochtends een eerste signaal schot kwam van fort Johnson waarop zuidelijke batterijen olv brigadegeneraal Beauregard het vuur openden op het fort en dat 36 uur lang volhielden. Het garnizoen beantwoordde het vuur, maar zonder veel effect, omdat majoor Anderson niet toestond om kanonnen te gebruiken (omdat die te veel kans liepen door het Zuidelijke kanonvuur geraakt te worden). Op 13 april gaf de bezetting van het fort zich over en mochten de mannen naar New York vertrekken. De unie heeft de volgende twee jaar geprobeerd het fort terug te veroveren.

Een van de kanonnen voor de verdediging

Zo zag het fort eruit voor de beschietingen in 1863, 3 verdiepingen hoog.

2 jaar van beschietingen later, hadden de manschappen alle puin voor de muren gestapeld, verzwaard met zand en balen katoen en het in een onneembare vesting veranderd.

Na een uurtje te hebben rondgelopen moesten we weer naar de boot voor de terugvaart naar Patriots Point.

Daar hebben we eerst een broodje gegeten voor we aan boord gingen van de USS Yorktown.

Van de burger oorlog naar de tweede wereld oorlog.

Jawel een vliegdekschip. 

Wat een enorm schip is dat.

Dat had Loek heel graag gewild, piloot van een jachtvliegtuig

Gezellie met z'n twaalven op een paar vierkante meter.

Kijk mij eens, hier had ik graag in gevlogen.

Het is een gigantisch bedrijf zo'n schip.

Zelfs een enorm lange roltrap ontbreekt niet.

Na de bezichtiging konden we ook nog een kleiner schip gaan bekijken, maar we hadden nu al 2 oorlogsschepen bekeken (Alabama) en vonden het welletjes.

Dag 18, Charleston, South Carolina

Loek moest me vanmorgen wakker maken, ik sliep nog zo lekker, maar anders zou ik het ontbijt missen. Daarna hebben we op ons gemak ingepakt en zijn gaan rijden, 350 km, via de Blue Ridge Mountain Drive, De US 19,   US 74,  De I. 40 east en de I. 26 east naar Charleston in South Carolina.

*routekaartje volgt* 

Bovenop een top in The Smoky Mountains nog even de laatste foto's gemaakt. Het was nog nevelig, de bergen deden hun naam eer aan.

We reden door Maggy Valley, een heel gezellig plaatsje leek ons dat, want voor elk huis stonden een paar strobalen met daarop pompoenen en een strooien pop.

Vrachtwagens rijden hier even hard, zo niet harder dan personenwagens, dus het kwam vaak voor dat we door zo'n mega truck werden ingehaald. 

Deze truck, met een compleet huis erop, deed daar niet voor onder.

We zijn 3 keer gestopt, 2 keer voor koffie en 1 keer een lunch in Irmo ( ja ik had er ook nog nooit van gehoord) bij Atlanta Bakery. Een heerlijke broccoli/ kaassoep gegeten.

De 2e keer koffie eindelijk weer eens bij een Starbucks, die echt wel heel dun gezaaid zijn in dit gedeelte van Amerika.

Toen we weer wegreden van de parkeerplaats hadden we een verstekeling.

We zitten niet in Charleston zelf, maar aan de overkant van deze brug, in Mount Pleasant.

Dat komt goed uit, want alles wat we willen gaan ondernemen zit in Mount Pleasant.

We zijn net terug van het avondeten bij Outback Jack. Nou ja, die Jack verzin ik erbij, maar hij had  daar van mij best mogen oberen:-)

Ik had cola besteld en weer vergeten om erbij te zeggen dat het een kleintje moest zijn. Hup, daar kwam weer een vaasje. Ik was nog niet op de helft toen de serveerster met een volle vaas kwam en de oude weghaalde onder het mom van: heb je weer een lekkere verse. Pfft, die heb ik laten staan hoor.

Proost, op onze vakantie.

Dag 17, Cherokee

Ugh, hier volgt de pow wow van vandaag.

Mooi hè? Je kunt hier verdwalen en nooit meer terug gevonden worden. Das minder mooi.

Vanmorgen ontbeten in het hotel en het was goed, een van de betere continentale ontbijten. Daarna naar:

Er zijn 3 grote wegen hier in Cherokee, volgestouwd met souvenirwinkels. De ene na de andere, niet normaal meer en ze verkopen allemaal hetzelfde, maar wel leuk om tussen de snuffelen.

Als eerste een kerst winkel binnen gestapt, 2 verdiepingen vol met kerst spullen, hallelujah.

Heaven, I'm in heaven.

Department 56, de duurdere variant van Lemax, maar toch minder van uiterlijk. Wel leuk om even voor op de knieen te gaan. Ik heb er al weer zin an. Nee, niet gaan schreeuwen, pas eind november hoor.

En dan verder alle souvenirs winkels af. Die schommelstoelen op de veranda zag je bij alle gift shops.

En uiteraard alles van echte indianen, het hele dorp wordt gerund door Cherokezen, bank, scholen, politie, rechtbank, postkantoor, noem maar op.

Na de geweldige lunch bij Peter's pancakes en waffles ( beste wafel ooit) zijn we naar Oconaluftee

 Indian Village gegaan, een authentieke replica van een 18de eeuwse Cherokee gemeenschap.

Een Cherokee gids liep met ons langs verschillende stands waar indianen hun vakmanschap lieten zien.

Vingerweven

Maskers snijden

Potten bakken

Manden vlechten.

Het maken van blaaspijpen, waarmee ze best wel nauwkeurig konden schieten.

Zojuist mijn eerste beer geschoten

In de 7 sided councel house werd uitleg gegeven over de gebruiken van de Cherokee. 

Hier wordt een slagwapen gemaakt.

Een masker uit steen

En een masker uit cederhout

Op het dorpsplein gaf deze Cherokee indiaan uitleg over de 7 clans waaruit de stam bestond: de long hair clan, de deer, de wolf, de bird, de wild potato, de paint en de blue clan elk met hun eigen taken.

Daarna gaven een aantal indianen een demonstratie in een aantal dansen, waarbij ze duidelijk de grootste lol hadden.

We hebben ook nog wat hutjes bekeken. Deze indianen waren landbouwers en bleven op 1 plaats wonen, dus konden houten huizen bouwen in plaats van tipi's, die indianen in het westen gebruikten, die bizons achterna gingen voor voedsel. Om de palen voor de hut te verkrijgen, moesten er bomen geveld worden. Voor de komst van metaal voor bijlen, werden de bomen van onder besmeerd met modder, er werd een vuurtje onder gestookt zodat de boom doormidden brandde, maar niet helemaal verbrandde, daar zorgde de klei voor.

Dit is een zweethut, zeg maar de voorloper van onze sauna.

Het was pikdonker in zo' n hut, alleen de deuropening en de vuurplaats gaven licht. Normaal waren de deuren maar een meter hoog met een soort gang ervoor, zodat de rook van het vuur rechtstreeks naar boven door de luchtgaten ging en er geen rook in de hutten bleef hangen.

Ook voor kano's werden bomen volgens de vuur methode geveld. Daarna werd er klei rondom gesmeerd en in het midden vuur gemaakt, het houtskool werd er constant uitgeschept en na 6 maanden was de kano ver genoeg uitgehold.