Dag 11, Oranje Vrijstaat en Lesotho

Gisterenavond nog even snel de blog online gezet in de hippiehotelbar. 

We kwamen nog een knul uit Leipzig tegen, die vroeg of hij bij ons mocht zitten. Hij studeerde in Swaziland en was op vakantie hier. (Ja Kelly, ik zag even mogelijkheden, maar toch maar niet gedaan)

Het diner was weer heerlijk. Hanny tracteerde op Amarula, wat verdacht veel op Baileys leek.

's Ochtends begon het gesleep met de koffers weer, we verlieten de Drakensbergen.

Ze heten zo omdat in vroeger tijden de mannen daar marihuana blowden en dan in hun hallucinaties uiteraard draken tegenkwamen. Das logisch he?

We reden bij de Sterkfonteindam Oranje Vrijstaat binnen. 

Hele stukken weg waren gewoon weg. Alleen grof grind en hier en daar een stukje verdwaald asfalt. We kregen weer een flinke Afrikaanse massage.

Het landschap is overal wel zo'n beetje hetzelfde, sommige plekken zijn groener, maar het wordt gedomineerd door grote rotsen en rotsblokken en stof, veel stof. Daar helpt geen swiffer tegen.

We kwamen bij ons eerste stoppie plekkie. Geinig taaltje toch. In het Golden Gate hotel in het Golden Gate National Park. Ik had een vestje aan moeten trekken, want het was een weliswaar mooi, maar erg winderig plekje. De cappuccino smaakte er niet minder om hoor.

En een lol dat we hebben.

Daarna reden we door naar de

Een 62 km lange watertunnel van Lesotho tot hier. 

Dit is de doorsnede van de tunnel die door de bergen loopt.

En verder ging het weer. Langs mooie rotspartijen en kilometers lange landschappen zonder een levende ziel. Of het moeten de springbokkies in de verte zijn.

We stopten in Clarence, een gezellig stadje waar allerlei craft winkeltjes in een vierkant rondom een groot grasveld lagen. We kregen een uurtje om wat rond te kijken. Dat hadden we ook nodig, want er was veel moois te zien. Er liepen noten verkopers rond en de macademianoten waren heel erg lekker.

In de bus deelde Hanny die uit, evenals billtong en boerenworst. Even Afrika proeven.

De lunch was op een heel leuk plekkie. Clive en Marty, vrienden van Gert, onze buschauffeur, hadden een hotelletje in Fouriesburg en daar konden we in de tuin lunchen. Er waren sandwiches, er was koffie en thee. En er was zon. Wat wil je nog meer. Het huis was heel sfeervol ingericht. Daar houd ik wel van.

Lekker buiten in de tuin aan de lunch.

Na de lunch konden we het kerkje aan de overkant gaan bekijken, maar we kwamen er al snel achter dat het huis van God niet altijd open is.

Dan maar weer de bus in, waar we 3 mensen misten. Hanny was al alle kanten opgelopen, maar niemand te zien. Na een kwartiertje kwamen we erachter dat ze nog gewoon buiten in de tuin zaten. Die hadden geen zin in een kerk en waren blijven zitten. Zo had je nog heel lang op elkaar kunnen wachten.

Begin mei zijn er verkiezingen in Zuid Afrika en overal zag je promotie teams. Deze man van het DA was zo enthousiast dat hij ook onze bus wilde bekeren tot zijn politieke partij. Er werden t- shirts uitgedeeld, hij was aanstekelijk enthousiast en wenste ons uitbundig een hele fijne vakantie.

Gert moest tanken maar in Ficksburg was geen BP, in plaats daarvan kregen we een halve stadstoer door het stadje, op weg naar het volgende plaatsje. In Ladybrand werd de bus volgetankt en konden wij drinken inslaan en even vlug naar binnen bij KFC voor een softijsje.

De hoofdstad van Lesotho is Maseru, een gevaarlijke plek voor toeristen, volgens de gids. We staken de grens over, eerst Zuid Afrika uit, stukje lopen, dan Lesotho in. We hebben weer 2 stempels in ons paspoort. Hier was de douane wel heel vriendelijk.

Daarna zou het nog 2 uur rijden zijn. De laatste 7 km waren een ware belevenis. Een zandpad vol gaten en kuilen, de bus schudde van links naar rechts, flessen vielen uit de bagageruimtes boven ons hoofd en op het hoogste punt, op 2000 meter met een gezellige afgrond aan de rechterkant, had Gert al zijn stuurmanskunst nodig om de bus stapvoets weer naar beneden te loodsen. Inmiddels begon het ook aardig donker te worden. We kwamen zelfs tegenliggers tegen, waarvan ik dacht: dat past nooit. Nu reden wij wel aan de veilige kant, want in Afrika rijdt men links. Maar het was allemaal behoorlijk spannend. Loek zal het tegendeel beweren, maar ja, die schrijft geen blog.

In het pikkedonker kwamen we aan in de Malealealodge. 

Onze kamer is Spartaans ingericht, maar er is een bed, er is warm water, er is elektriciteit. Alhoewel, die wordt om 22.00 uitgezet. 

Het viel ons in ieder geval alleszins mee. Ook door het psychologische spelletje wat Hanny speelde, die   stelde het ons zo voor, dat we op het laatst dachten dat we op matjes op de grond moesten gaan liggen. Ja, dan kan het alleen maar meevallen. Slim gespeeld.

Creatief met colablikjes.

En, dat had ik totaal niet verwacht, er was een brievenbus! Er waren kaarten! En het belangrijkste: er waren postzegels! Kelly, mission accomplished. Voor blog volgers die geen idee hebben waar ik het over heb: http://tinyurl.com/kelly-postcards 

We hebben geen wifi, dus deze log komt er pas over een paar dagen op. Er is geen telefoonverbinding, we zitten echt in het midden van nergens.

In het winkeltje, ja ook die is er, kwamen we een studente tegen, waar we gezellig in het Engels tegen kletsten. Later zei ik wat in het Nederlands tegen Loek, waarop zij in onvervalst Brabants begon te praten. Ze studeerde in Kaapstad en was nu met 2 andere uitwisselingsstudentes op vakantie. Ze hadden een auto gehuurd en wilden morgen naar de hoofdstad. Die volgens onze gids zo gevaarlijk was. Het is maar goed dat de meeste moeders niet weten wat hun kinderen uitspoken in vreemde landen.

Ik ben als een gek kaarten gaan schrijven en was net voor 22.00 uur klaar. Toen zaten we in het complete donker. Er stond wel een kaars met wat lucifers, maar Jeu had een extra zaklamp bij zich, die we deze 2 dagen mogen lenen. Want met donker bedoel ik ook echt pikkedonker. Ogen dicht of open maakt helemaal niks uit.

Dag 10 Drakensbergen

Gisterenavond een kringgesprek gehad met de groep en Hanny, waarbij de gemoederen soms hoog opliepen. Ook is er een telefoongesprek geweest met Chi, er wordt hard gewerkt om de situatie op te lossen. Hilarisch was wel dat nadat de laatste persoon op de bank van dit hippiehotel plaats nam, de bank met een kreun door z'n poten zakte. Even lekker gelachen.

We hebben ons reisprogramma vergeleken met dat wat Hanny had gekregen en nadat we alle dagen hadden doorgenomen kwam ze er ook achter dat de programma's hier en daar afwijkten. Nadat Martin had uitgelegd hoe het Reishuis normaal werkte en dat dit niet hun stijl was, snapte ze onze frustraties helemaal.

Het eten was heerlijk, we hadden bloemkoolsoep, keuze uit vlees of vegetarisch en applecrumble met ijs na. Of je kon kiezen voor een Bob Marley coctail.

Het zou overdag rond de 18 graden worden en vannacht afkoelen naar 3 graden. Dat is even ander weer dan we gewend zijn. Ik heb 1 lange broek bij me. Eigenlijk had ik wat kleren willen laten wassen hier, maar ze gooien alles bij elkaar, er hoeft maar 1 felgekleurd item bij te zitten en alles loopt door. Dus nog maar even wachten dan.

Vanmorgen werden we gewekt door de schreeuw van de Hadeda, een vogel met hoogtevrees, dus als hij opvliegt schreeuwt hij. Lijkt me een lastige fobie voor een vogel.

Ontbijt was ook prima. Je kon een keuze opgeven bij de receptie en dat werd dan gebracht. Muesli met fruit en yoghurt. En koffie, grote bakken koffie.

We twijfelden nog wel of we een lange broek zouden aantrekken, het zag er namelijk naar uit dat het wel warmer dan de voorspelde 18 graden zou worden. Toch maar de raad van de gids opgevolgd. Ook wel zo veilig met wandelen of "stappen" zoals Hanny het noemt, er zitten grasslangen en teken in  het gras. We gingen pas om 10 uur, dus ik kon nog even genieten van ons uitzicht.

We gingen op weg naar het Royal Nationaal Natal Park. Bij de ingang stond onze Zoeloe gids ons op te wachten. Zijn naam is Sizweh, tenminste zo spreek je het uit. 

We hadden een leuke klim naar boven over rotsen en boomstammetjes.

Hier heb je uitzicht op de Amphitheatre, tussen die 2 uitstekende rotsen. Het is een gedeelte van de 250 km lange Drakensbergen, sinds een paar jaar een werelderfgoed.

De eerste bewoners van dit land kwamen 30.000 jaar aan geleden, de bosjesmannen. Zij maakten tekeningen op de rotsen en daar gebruikten zij zand voor vermengd met water, bloed, urine, plantensappen e.d. Hier legt Sizweh het een en ander uit.

Deze tekening is 800 jaar oud.

Nadat we alle tekeningen hadden gezien, sommigen zo verbleekt dat het enige uitleg van de gids vereiste om er wat in te zien, daalden we weer af naar de bus. Je ziet 'm net achter Loek staan.

Op het programma stond ook het bezoek aan een schooltje. Dat had Nomad op een zondag gepland. Dat was dus een beetje dom. Gelukkig hebben we een goede gids, die snel wat had geregeld met de Clover Kwamiyac.p. School. 

De kinderen hadden op de vrijdag tot 1 uur school, normal tot 2 uur. Ze eten ook tusen de middg op school. Dat is gratis. Het enige dat niet gratis is, zijn de computerlessen. Als er niet betald wordt, komt er geen leraar. Ria had kladblokjes en potloden bij zich en begon al bij het hek met uitdelen. Dat had ze beter niet kunnen doen. Volgens mij kwamen alle 800 kinderen erop afgestormd. Uit alle hoeken en gaten kwamen kinderen aangevlogen. 

Nadat we ons bevrijd hadden uit de kluwen kinderen liepen we, op de voet gevolgd door de koters een lokaal binnen waar de lerares de kinderen liet zingen en een som maken. Klassikaal werd elke handeling van de staartdeling opgedreund.

Heel nieuwsgierig bleven alle kinderen buiten het lokaal staan kijken.

In het volgende lokaal zongen jongens en meisjes voor ons en hebben wij een liedje voor hen gezongen: vader Jacob. Ook voor ons werd geklapt.

Het hoofd sprak de kinderen toe, die muisstil waren en op al zijn vragen yes! antwoorden. Daarna was het voor groep 1 t/ m 7 en hun 28 leerkrachten een lang weekend. Maandag is het Freedomday.

Veel kinderen moeten nog een uur naar huis lopen, sommigen speelden nog een potje voetbal.

Met een gekke blanke.

Terug naar de winkel en toiletgebouw waar we buiten op de stoep ons lunchpakketje opaten en wat we niet opkregen werd in dank aanvaard door 4 mannen die langs liepen.

Daarna weer terug met Sizweh naar het Park voor de tocht naar de Arcade waterval.

We kwamen langs de geelhoutboom, het nationale symbool van Zoeloeland.

Deze waterval is de een na grootste ter wereld in verval. Het is niet zo spectaculair als de Niagara, maar wel hoger.

Onderweg terug zagen we nog de karakteristieke hutjes bij de huizen. Dat is hun tempeltje waar de zielen van de voorvaderen rusten.

Er zitten heel veel bavianen in het Nationale Park, maar we hebben er geen een gezien. Op de weg terug naar de lodge liepen er opeens 3 langs de weg, maar we waren te laat voor een foto.

Gert, de chauffeur reed ons nog even naar een waterkrachtcentrale en gaf ons uitleg over de verschillende dammen.

Loek ruikt hier kansen, kan zijn werkgever hier niet een energiecentrale neerzetten?

Bij het avondeten tracteerde Hanny op amarula, het smaakt heel erg naar Baileys, dus mmmmmm.

Dag 9, Drakensbergen

Gisterenavond deelde Tiny vanwege haar 60e verjaardag sleutelhangers uit aan de deelnemers.

Wat een leuk idee. Loek vond het maar raar dat er geen taart of zo was, de vorige 2 vakanties van het reishuis was er altijd taart als iemand jarig was, dus heeft hij wat geregeld bij een ober. Op het moment dat het taartje arriveerde stond de jarige net bij het buffet, dus heeft de bereidwillige ober haar ook nog gehaald.

We hebben twee keer voor haar gezongen, ze mocht zelfs op de stoel staan.

Het was weer reuze gezellig, tot we moesten betalen. Volgens de obers moesten we het eten zelf bekostigen, volgens onze reispapieren zat het er bij in. Vervolgens werden we zowat in gijzeling genomen, niemand mocht weg. Het heeft even tijd gekost, Lizan is zelfs geld moeten gaan pinnen bij een bank, maar toen werd dat deel van de rekening geschrapt.

Vanmorgen om 7 uur was onze wake up call. Het is een prachtig hotel, met een schitterrend uitzicht, jammer dat we hier geen 2 dagen zitten. Maar we moeten door naar Drakensbergen.

De koffers werden keurig op tijd opgehaald, de gids was gisterennacht aangekomen, die had er 2000 km opzitten vanuit Kaapstad. Ze heet Hanny Smuts en de chauffeur heet Gert. 

Onze cowboy uit Kaapstad.

Walt en Neil stonden buiten en we hebben afscheid genomen. In de bus werd meteen duidelijk waarom een gids zo belangrijk is bij een groepsreis. Ze vertelde in een half uur al meer dan we in de afgelopen week hadden gehoord. 

Even een stukje geschiedenis over Zuid Afrika. De oorspronkelijke mensen waren de Hottentotten (Koi) en de bosjesmannen (San) In 1652 stichten de Nederlanders een bevoorradingsplaats bij Kaap de Goede Hoop. In 1795 namen de Britten dat over en trokken de boeren, zoals wij heten over de bergen met ossenwagens naar het binnenland en vestigden daar Oranje Vrijstaat. En Transvaal. De Britten hadden de Kaap en Natal.

Toen er in de 19e eeuw diamant en goud werd gevonden door de boeren werd het oorlog tussen hen en de Britten. Vandaag de dag telt Zuid Afrika 9 provincies en de hoofdstad is Pretoria. De hoofdstad van Kwazulunatal is Pietermaritzburg.

Hanny bleef vertellen, ze was dan ook een beetje hyper, want ze had veel koffie gedronken zei ze.

We hadden een stop bij een BP sation met heerlijke koffie en daarna nog een bezichtiging in Howick, waar een waterval was en veel souvenierwinkeltjes. 

Kaartjes van de Drakensbergen gekocht zoals bevolen door dochterlief. Een brievenbus is nog even niet in zicht, maar dat gaat goedkomen hoor Kelly.

We zouden naar het Drakensville *** resort in Drakensbergen gaan, we arriveerden bij de Amphitheatre backpak lodge. Bedoeld voor backpackers dus. En niet voor mensen die een beetje luxe wel op prijs stellen. Hanny dacht dat we dit liever hadden dan een luxe groot hotel, waar ze dat vandaan haalt? En ja hoor, we zitten hier weer 2 dagen en er is helemaal niks te doen, weer in the middle of nowhere. We hebben wel een magnifiek uitzicht op de Drakensbergen, maar daar ga je ook geen 2 dagen naar staren. 

We kwamen de kamer binnen en als eerste viel ons het stapelbed op, gelukkig was er nog een ander bed. Ook de kale betonnen vloer was niet uitnodigend. Geen handdoeken, die hebben we moeten huren en we kregen er eentje voor 2 dagen. Zelf terug brengen.

Net zijn ze het raam en de deur  wassen, een half uur lang, met 3 vrouwen. Lol.

Dag 8, onderweg naar Durban

Vanmorgen om half 5 opgestaan, het is vakantie, je moet er wat voor over hebben. De koffers konden we in de truck zetten en wij gingen zonder ontbijt in 2 jeeps. 

Onze chauffeur/gids heette Rick en jawel, hij sprak verstaanbaar Afrikaans. Hij had een vriendin in Noordwijk en tijdens de rit whatsappte hij met haar, wat we afleidden aan de vele hartjes die met de berichtjes vergezelt gingen. Loek kon het precies zien. 

We reden in een uurtje naar het Hluhluwe Imfolozi park en al snel kwamen we impala's ( rooibokken) tegen, daarna giraffen ( kameelpaarden) Zij hebben een hartspier van 8 kg om het bloed rond te kunnen pompen. Verder kunnen ze 360 graden in de rondte schoppen en ze zijn in staat een leeuwenschedel te vermorzelen. Ze praten met elkaar in lichaamstaal en hun tong is 30 cm lang. Even zomaar wat weetjes over de giraf.

Het park is 96 hectare groot, waarvan 33 hectare niet toegankelijk is voor de mens, dat is wildernis erfgebied.

De lunch kregen we buiten, de tafel werd gedekt en er waren zachte broodjes, kaas, jam, melk, koffie en thee, cornflakes, yoghurtjes, een soort beschuitbolletjes, mangosap. Heerlijk in de buitenlucht opgegeten. Gerard had van te voren nog een leeuw zien lopen, dus we verwachten hem elk moment op de thee te zien komen. Helaas.

Verder ging het, over de Imfolezi rivier en er waren leeuwen. Heel in de verte en als Rick zei heel in de verte dan kon ik de afstand waarop ik dacht ze te zien verdubbelen. Eerst heb ik heel lang een rots voor een leeuw aangezien, maar toen de jeep iets terug reed, zag ik ze ergens anders. Tenminste een staart die bewoog. Nou ja, de big five compleet.

En uitzoomen maar, verder, nog verder, zie je ze?

We kwamen olifanten tegen, heel dicht bij de Jeep, dichterbij dan in het Krugerpark, waarbij de chauffeur, meteen achteruit reed als ze een stap in onze richting zette. Hier zei Rick dat we stil moesten zijn en niet bewegen en hij bleef gewoon staan. Ook was hij niet zo hysterisch over armen buitenboord zoals in het Kruger. Ik vond dit patk veel relaxter en niet zo commercieel. Niet telkens via de boordradio anderen waarschuwen, zodat ze er met ik weet niet hoeveel op af stormden. Het was ook niet zo druk, maar dat kan ook aan de dag gelegen hebben.

Olifantenjong is aan het drinken.

En toen, wanneer je het niet meer verwacht, waren daar dan toch de leeuwen. Midden op de weg, op nog geen 10 meter afstand. "Ik ga niet opzij, ga jij maar opzij!" 

Jongens we hebben even een vrijwilliger nodig die even dat beest opzij zet! Wie? Niemand?

3 Vrouwtjes en een jong mannetje, zijn manen zijn nog niet zo groot. Aaibaar beest hè?

Daarna reden we verder door het park. Een zebra met jong

Een zebra zonder jong, maar dat duurt niet lang meer aan haar buik te zien.

Een mannetjes gnoe met wilde gedachten. 

En Pumba was ook weer van de partij.

Na de toer reden we nog zo'n half uurtje door waar op een parkeerplaats Janis alweer op ons stond te wachten. Op naar Durban.

De lunch kregen we onderweg in de truck, dat was klaargemaakt door de mensen van het resort in St. Lucia. Had Neill ook een vrije dag. Dat jong zal niet snel moe worden, vanmorgen liep hij mee met Lizan naar de bus, zij sjouwen met de koffer, maar denk maar niet dat hij haar helpt. Nee, die zal van werken niet doodgaan.

Een uurtje later verraste Walt ons met de vraag of we koffie wilden. Nadat ik mijn kaak van de grond had opgeraapt -je verwacht het niet hè- was het: Ja graag! Bij een tankstation eruit, cappuccino gedronken bij een Wimpie, de keus was beperkt, maar de koffie smaakte er niet minder om. 

Toen Janis weer in en door naar Durban. Nog een sanitaire stop gemaakt.

En er was ook softijs, vooruit maar, het is vakantie. Het smaakte goed hoor, maar Loek weet me altijd op mijn allercharmantst te fotograferen.

Toen we bij het hotel aankwamen kwam Walt ons vertellen dat er morgen een andere bus met gids voor ons klaar stond en dat we alles uit de truck mee moesten nemen. Zij zouden morgen vroeg terug rijden naar Johannesburg en daar een reis naar Malawi gaan doen. Jammer voor ze, want ze wonen in Kaapstad en ik neem aan dat ze daar ook wel even naar toe hadden gewild.

Even nog een sfeerplaatje van de bus, let op de gele veters, die zijn van mij.

En nu zitten we op de 8e etage van het Garden Court South Beach Resort Hotel. Een mond vol, maar dat mag. Eindelijk wifi op de kamer, een wc die wel fatsoenlijk doorspoelt, een winkel met postkaarten en postzegels, koffersjouwers, snelle service, we hebben het slechter gehad. En een uitzicht. Maar ook hier zitten we maar een nachtje. Morgen weer door.