Tenerife, 15 januari 2015

Met de busjes en 5 man minder werden we naar ons vertrekpunt gebracht alwaar de gidsen ons alvast wat informatie gaven over de geschiedenis van het gebied.

Route 3; Degollada de Peraza –  Ermita de Las Nieves - Las Lajas – Degollada de Peraza. We wandelen naar het hoge gedeelte van het gebied waar de hoofdstad van het eiland San Sebastian gelegen is; Chejelipes Het is een typisch dorpje gelegen in de ravijn van La Villa (San Sebastian de La Gomera). Het heeft slechts 40 inwoners maar heeft 3 dammen. Deze route gaat 3 kilometer door een gebied zonder enig verkeer en ligt op een hoogte van 620 meter boven de zeespiegel. Start en eindpunt;
·  Soort wandeling; Rondwandeling
·  Tijdsduur: 4.30 uur
·  Afstand: 13 kilometer
·  Moeilijkheidsgraad: Medium
·  Hoogteverschil: 620 m.

We waren nog geen half uur onderweg, constant dalend, toen we dit kapelletje zagen met bankjes. Waarop de hele groep al zelf een pauze inlaste, wat volgens Paul niet de bedoeling was.

En verder ging het, we hebben voornamelijk gedaald.

Even een groepsfoto. Onze gids was ook dol op groepsfoto's en wilde ons vaak bijeen hebben voor de kiek, waarop ze van de rest van de groep ook de fototoestellen toegeworpen kreeg.

Over rotsen en keien dalen, wat moordend is voor je knieën.

Kleine stapjes!!!!

Het landschap was prachtig.

Halverwege kwamen we bij een ingestort huis met de toepasselijke naam casa del manco, waar we lunchten.

Gids Kathe sleurde een enorme rugzak mee.

En weer verder naar beneden, mijn linkerknie protesteerde nu echt hevig. We kwamen kort na de lunchplek de andere groep tegen, die vertelden dat Mien in een taxi gezet was naar het hotel, die was van haar stokje gegaan. Volgens Sebasriaan vocht tekort.

Mooie vetplanten tegen de helling, sommigen namen stekjes mee voor thuis.

Op een gegeven moment waren we zover gedaald dat we alleen nog maar omhoog konden. Zien jullie daar op de heuvel die zendmast staan. Daar moeten we naar toe. De gids deed het in 1 1/4 uur, ze schatte dat wij er 2 uur over deden. En we moesten om kwart over 3 uur terug zijn voor de boot.

Dus dat werd doorlopen bergop.

6 van ons besloten om dan toch maar een taxi terug te nemen, waaronder ondergetekende en Loek, die vond: samen uit en samen thuis. Ik had die berg wel op gekund, maar niet als er tijdsdruk achter zat. We moesten nog wel een halve kilometer omhoog naar de weg, maar daar kwamen na een tijdje 2 taxies aan die ons in 40 minuten terug reden naar San Sebastian.

Zodoende hebben we daar ook nog wat rond kunnen lopen, op een terrasje gezeten, voordat de hele meute naar de boot moest. Ze hadden de top sneller bereikt dan de gids had verwacht en bij nader inzien was het alleen maar geleidelijk stijgen en geen trappen lopen, wat ik verfoei.

Paul liep met een grote taartdoos te sjouwen op de boot en we moesten allemaal bij elkaar gaan staan. Ja hoor, ik en nog een jarige (ook op 12 januari) werden toegezongen en wij mochten trakteren.

Lekkere gebakjes voor iedereen. Na de overtocht gingen 2 busjes naar Shoyoffa of zoiets, in the middle of nowhere. Bij het rijden met de busjes rijdt Paul voorop en het is zaak dat de andere drie volgen, wat de volgende taferelen oplevert. Constant zitten we te tellen of er drie busjes achter ons rijden en soms denken we dat we ze kwijt zijn zodat we weer aan de kant gaan staan om te wachten. En de opluchting is dan ook weer groot als we er weer 3 zien.

Wij reden naar Castle Harbour, een appartementen complex, waarvan elke studio van een particulier is die 'm verhuurd. We hebben er een keukentje bij, tafel en stoelen, bankje, tafeltje een balkon met stoelen en tafel. Prima allemaal. 

Uitzicht op het zwembad vanaf kamer 611

De grote koffers zouden de volgende dag komen, maar na protest van ons( we hadden geen schone kleren meer) bracht Paul ze 's avonds mee voordat we naar het restaurant gingen. Dat was een enorme ding in een gewezen kas. We kregen weer verschillende soorten tapas als vooraf, waarbij de bloedworst met amandelen en speculaaskruiden erg lekker was. Ik zat vol, maar daarna kwamen er schalen met bergen grote stukken gegrild vlees erop op tafel. Niet normaal zeg. Worsten, karbonades, kip, Loek had de tijd van zijn leven. Daarna nog een toetje, een neutje en koffie. Spanjaarden kunnen eten!

Weer naar het hotel, waar we de koffers meekregen. Het was inmiddels bij elven en iedereen dook meteen in bed. Welterusten.

Tenerife, 14 januari 2015

Gisterenavond zijn we in een plaatselijk familierestaurant gaan eten, een wijnboer. Zolang er wijn in de vaten zit mogen ze een restaurant houden.

We kregen me daar toch veel te eten. Niet normaal, niemand kreeg het op, wat de eigenaren hogelijk verbaasden. We hadden  3 zakken met doggybags over, waarvan er 2 meegenomen zijn.

We aten:

Verse kaas met kruiden en een hard broodjes

Dadels in spek 

Viskroketjes met frites

Gebakken octopus met friet, toen zat ik eigenlijk al vol

Friet en gebakken eieren met spekjes

Een schaal met gegrilde worst en varkenslappen en friet

Toetje, ei met melk gebakken in de oven met caramelsiroop, wat smaakte naar natte cake. 

Ik mis wel weer de groente, er zit nergens ook maar een flintertje groen bij.

Met alle drank erbij kostte dat 16 euro. Mudjevol vertrokken we naar het hotel.

Vandaag lopen we de langste route van de hele vakantie. Met 1 deelnemer minder, die last van zijn voet had, vertrokken we om 9 uur.

Omhoog en omlaag, wat me opbreekt zijn die trappen, ik loop veel liever gewoon omhoog dan over van boomstammen gemaakte trappen.

Eerste kilometers volbracht.

Over de brug naar het volgende deel. We liepen door het nationale park welke op de Unesco werelderfgoedlijst staat. Kelly, we zoeken morgen naar ansichtkaarten.

Even een korte pauze om wat brandstof te tanken in de vorm van water en een koffiebroodje.

Omlaag

Maar ja, dan moet je ook weer omhoog.

Jan, een mede wandelaar die hier is met drie zussen, vraagt vanalles aan de gids en zegt dan telkens op het eind: dus als ik het goed begrijp dan is het....... Waarop hij het verhaal nog eens naverteld.

Wij lopen het liefst door, want telkens als je rust, koelen je spieren af en moet je weer op gang komen.

Er was ook een vraag bij of je zelfvoorzienend kon leven op La Gomera. Hij kwam zelf tot de conclusie dat je gewoon naar het restaurant beneden moest lopen voor eten.

Hier vlakbij pauzeerden we een half uurtje voor de lunch.

Toen de andere groep arriveerden zijn wij weer verder gegaan. Ik bedwing rotsen en rivieren alsof het niks is.

En weer omhoog.

Maar het uitzicht is fenomenaal. In de verte Tenerife met de Teide.

.

Hijg, puf, hijg, je krijgt er een droge strot van. We waren al aan het eind van de wandeltocht toen de gids met het meesterlijke idee kwam om de hoogste top van La Gomera te beklimmen. Dat zou nog een uurtje lopen zijn. En ik zei ja. Weer ik weet niet hoeveel trappen, maar wel de voldoening het gehaald te hebben.

Op de top van de Alto de Garajonay

We zagen La Palma, Tenerife, Gran Canaria liggen

Loek was er ook.

Kortom, we hebben het gehaald. De andere groep was niet gegaan en drie van ons waren ook afgehaakt. Een ervan zat al aan de pufjes, last van zijn luchtwegen, dus het was niet zo'n strak plan voor ze.

Tenerife, 13 januari 2015

Dag 2, La Gomera

Gisterenavond gegeten bij de beste kok van het eiland, we kregen verrassende gerechten. En lekker.  

Na ruim 2 uur daar gezeten te hebben vonden we het welletjes en zijn met een paar anderen terug gelopen naar het hotel. Slapen!

Na een doorwaakte nacht, altijd leuk als je een leeg doosje oordopjes aantreft, ging om 7 uur de wekker. Het ontbijt was summier, maar de koffie maakte alles goed.

Om 9 uur liepen we naar de busjes waar onze Tjechische gids Kathe, die al lang op Gomera woont en perfect Spaans spreekt, maar afgestudeerd is in de Engelse taal, ons vandaag zou begeleiden.

Na een uurtje rijden kwamen we aan bij ons vetrekpunt. De groep werd in tweeen gedeeld en wij liepen met Paul en de gids rechtsom, terwijl de andere groep met een gids en Sebas en Paul linksom liep. Hier zie je de hoofdstad van La Gomera met in de verte Tenerife met zijn hoogste bergtoppen.

Onderweg naar het begin deden we nog een mooi uitkijkpunt aan.

Met z'n allen gebogen over de kaart met de route.

Paul legt ons uit dat die kale struiken daar druivenstruiken zijn, die groeien hier in een soort grevel, wat het water vasthoud.

Het is heel groen op La Gomera, ondanks de weinige regen. Dat komt door de horizontale regen. De wolken die laag hangen (vandaag niet) laten hun water achter in de naaldbomen, die zo wel 30 liter water per dag kunnen vasthouden. De andere bomen profiteren daar ook van.

We liepen over rotsachtig terrein, klimmend en dalend. Vandaag was een makkelijke dag om te zien wat het wandelniveau was. Ik vond het goed te doen. Na een klim moest ik wel even uithijgen, maar de vlakke stukken waren genoeg om mijn adem terug te krijgen. Ik was gelukkig niet de enige.

Op 5 km kwamen we bij de picknickplek waar we ons meegebrachte lunchpakket konden opeten.

Na een half uur arriveerde ook de andere groep die er ruim 6 km op had zitten.

Die 6 km hadden wij nog te gaan.

Net voor de finish.

De laatste loodjes

We kwamen weer uit bij het restaurant waar we begonnen waren en daar zat de andere groep al een uur te genieten van koffie of ander vocht. 

Na ook van onze drankjes te hebben genoten ging het weer terug naar het hotel. 

Mooie punt rots onderweg.

En ook een man die precies in de bocht van de weg in een bepaalde houding stond die deed vermoeden dat hij een sanitaire stop maakte. In het volle zicht van alle auto's die voorbij reden. Toen we dichterbij kwamen zagen we hem een fles vasthouden voor z'n gulp. De hele bus lag dubbel, het was zo'n vreemd gezicht.

Om de hoek van het hotel zat een pharmacie die tamponada de dinges verkocht. Jeeh.

Vanavond gaan we met de busjes naar een restaurant. Nu lekker douchen en onze voeten rust geven. De tocht morgen wordt langer en meer klimwerk. Ze hadden het er al over om een snelle en een langzame groep te maken. Eentje die niet elke keer op achterblijvers moet wachten en eentje die het kassie an doet.

Tenerife, 12 januari 2015

Om  2 uur vannacht begon mijn verjaardagsfeestje al. We moesten opstaan om op tijd in Sevenum te zijn waar de bus van Van Den Munckhof ons naar het vliegveld van Weeze zou brengen. Loek en ik hadden elk 2 koffers bij ons. Een grote voor op Tenerife, een kleintje voor op Gomera. De grote koffers zouden meteen naar het hotel in Los Christianos gaan, de kleine namen we mee in de busjes naar Gomera. Het begon al goed, op de parkeerplaats in Sevenum heb ik nog snel mijn wandelschoenen in de kleine koffer gedaan. Oeps. 

Keurig op tijd draaide de touringcar de parkeerplaats op en Chi stapte uit om ons welkom te heten en ons te voorzien van een E-ticket. Paul was al op Tenerife.

03.10 uur - Sevenum; Kerk Raadhuisplein 
03.20 uur - Horst; Noordsingel 54 (Reishuis)
03.35 uur - Leunen Gemeenschapshuis Albionstraat
03.40 uur - Venray Parkeerplaats De Wetteling
03.45 uur - Venray Stationsweg Bushalte Kwikfit
03.50 uur - Oostrum H. Dunantstraat Bij spoorwegovergang = NS Station
04.30 uur - Weeze

Na diverse stops kwamen we uiteindelijk op het vliegveld, waar we incheckten.

Zowel de grote als de kleine koffer gingen mee als ruimbagage, omdat ze geen ruimte meer hadden in de bagagevakken. Onze vlucht was de eerste die vertrok. 

06.30 uur Vertrek met Ryanair FR6228 Weeze-Tenerife 

10.15 uur Aankomst op Tenerife Reina Sofia

We waren keurig op tijd in Tenerife, alwaar Paul, Sebastiaan en Lisanne ons stonden op te wachten. 

De vrijwillige chauffeurs mochten met Paul mee om de sleutels van de busjes op te halen.

Daarna werden de grote koffers naar een busje gebracht en deze gingen met Sebas mee naar zijn kelder, waar ze drie dagen mogen logeren.

Wij gingen met de handbagage naar de 4 gereedstaande busjes 

en reden naar de haven van Los Christianos. Onderweg zagen we nog een vrouw vreselijk hard onderuit gaan op een mountainbike, waarop Paul foeterde dat Tenerife een wandeleiland was en geen fietseiland. Er zijn ook geen fietspaden, men fietst gewoon op de grote weg.

Bij de veerboot aangekkmen werden de busjes in de rij gezet en hadden wij nog even om de boulevard op te lopen om ergens wat te eten en te drinken. Dames en heren, het is 26 graden hier.

Ik bestelde een tonijnsalade en kreeg een behoorlijke portie. We moesten om kwart voor 1 terug zijn bij de ferry, dus dat werd nog dooreten.

We kregen de tickets van Paul en een kwartier later kregen we de goede tickets van Paul.

Die van de heenvaart. Het was 1 uur en 15 minuten varen. 

Aan boord kwamen we Sebas tegen, die juist afscheid had genoemn van ons met de woorden tot vrijdag. Het was een verrassing zei hij. Dan krijg je zulke foto's. Sebas staat boven en Paul, geheel onwetend, een verdieping lager met Lisanne.

Het was een deinend tochtje, 1 keer zagen we in de verte dolfijnen en alleen maar omdat Sebas ons erop wees. Te ver weg om een foto te maken. De rook links kwam uit de schoorsteen van de boot. 

Gomera komt dichter en dichterbij.

Om 3 uur stonden we op de kade waar we naar ons hotel reden. Hotel La Colombina in de hoofdstad San Sebastian de la Gomera.