Cuba. Dag 3, donderdag 10 september 2015

Santiago de Cuba-El Cobre-Bayamo

We  vertrokken om 9 uur voor een bezoek aan El Cobre (iets buiten Santiago) waar zich de beroemdste kerk van Cuba bevindt; de Basilica de Nuestra Señora de la Caridad del Cobre. 

Dit is het heiligdom van de Virgen del Cobre, de beschermvrouwe van Cuba. 

Het verhaal gaat dat dit beeldje door vissers in zee gevonden is, juist toen ze dachten door een orkaan te zinken. Het werd windstil en ze zagen deze Madonna drijven. Toen ze uit zee werd gevist bleken haar kleren kurkdroog.

Nu staat ze hoog in de kerk in een vitrine.

Mensen komen hier bidden en laten dan iets achter als offergave. De gekste dingen, zoals allemaal stethoscopen, medailles, bruidspoppetjes, blikken autootje enz. 

Kaarsje opsteken.

Dit is niet de bruid, maar een meisje wat 15 jaar wordt. Ze krijgt dan een groot feest en laat foto's maken in een bruidsjurk.

De hoofdweg van Cuba, aangelegd in 1930, die van oost naar west voert, zeg maar onze A2, is niet te vergelijken met een normale snelweg. Alles loopt en rijdt op die weg, onze chauffeur moet telkens slalommen. Overal gaten in de weg, soms zo diep dat de bus eromheen moet.

In dit tentje dronken we een plaatselijke specialiteit, vruchtenbowl en werden we getracteerd op muziek. 

En dansles, 1, 2 cha-cha-cha.

We lunchen in Bayamo en verkennen deze fascinerende koloniale stad, gelegen aan de gelijknamige rivier. Bayamo heeft een lange geschiedenis van rebellie en vanwege het feit dat de inwoners de stad in 1869 in brand staken om zo te verhinderen dat het gezag weer in handen zou vallen van koloniale troepen, werd ‘La Bayamesa’ later tot het Cubaanse volkslied verkozen. Deze man Pedro Figueredo, heeft het gecomponeerd. De tekst en muzieknoten staan ernaast.

Loek is helemaal in zijn element met al die mooie klassiekers.

Na een uurtje in Bayamo te hebben vertoefd, bracht de bus ons naar een verzamelpunt, waar we met buitenmaatse 4 WD stationcars met ruimte voor 11 personen inclusief chauffeur in 40 minuten naar boven hobbelden naar ons hotel in Santo Domingo. Midden in de bergen. Met alleen een tasje met kleding en toiletspullen voor morgen, de kofers bleven in de bus. 

Plaatselijk wild.  

Uitzicht vanaf de receptie (met wifi)

Cuba. Dag 2, woensdag 9 september 2015

Santiago de Cuba

Na een belabberde nachtrust, maar toch heerlijk uitgerust gingen we de bus in voor een stadsrondrit.

In de bus kregen we een lesje Cubaanse geschiedenis van Pedro. Het begin van de revolutie op 26 juli 1953. Toen toog Fidel Castro met 106 man naar de stad om de kazerne, het ziekenhuis en het gerechtsgebouw te bezetten. Ze waren gekleed in militaire kleding, maar hun schoenen verraden hun, zodat de militairen alarm sloegen. 6 man werden meteen gedood, 56 man gevangen, gemarteld en alsnog gedood. 2 weken later werden Fidel en zijn broer Raoul en de anderen gevangen genomen en veroordeeld tot 15 jaar gevangenisstraf. Na 22 maanden verleende de toenmalige president Batista hun amnestie, waar hij zeker spijt van gekregen heeft.

Onze eerste stop was bij de voormalige Moncado kazerne waar nu een basisschool en voortgezet onderwijs in zit. De originele kogelgaten zitten er nog in, hoewel volgens onze gids zijn ze niet allemaal authentiek.

De 2e stop was op het plein van de revolutie, waar 23 metalen kapmessen stonden en een bronzen beeld van Antonio Maseo te paard. Hij was een belangrijk onafhankelijkheidsstrijder en militair leider in Cuba in de 19e eeuw.

De 3e stop betrof het kerkhof met daar het mausoleum van Jose Marti. Een van de leiders tijdens de Cubaanse onafhankelijkheidsoorlog en tevens een gewaardeerd dichter en schrijver. Tegenwoordig wordt hij gezien als Cuba's belangrijkste nationale held. 

Er staan constant 2 militairen op wacht, van maandag tot en met vrijdag en elk half uur worden ze afgewisseld. Dat is een heel ritueel, met muziek en marcheren met hoog opgegooide benen, zoiets als Russische militairen doen. We waren erbij.

Vervolgens zagen we het graf van Tomas Estrada Palma, in 1902 de eerste president van Cuba en het graf van Emilio Bacardi die zoveel heeft gedaan voor de dorstigen onder ons.

De rumfabriek staat er nog steeds maar er wordt nu een andere rum gemaakt. Bacardi wordt in Puerto Rico gefabriceerd.

De 4e stop was het huis van Diego Velasquez, de ontdekker van Cuba. Het huis stamt uit 1511.

Stukje origineel huis, de rest is bijna allemaal gerestaureerd. 

In de originele oven werd het goud omgesmolten om te vervoeren naar Spanje. Hier komt onze Piet Hein ook ergens om de hoek kijken. (Zijn naam was groot enzovoort)

Daarna kregen we even tijd om zelf rond te kijken op het plein en we stormden allemaal naar het dakterras van het hotel  om wat te drinken.

Daarna nog getracht deze kerk van binnen te bekijken maar helaas, hij werd opgeknapt voor de komst van de paus 21 september.

Inmiddels was het 40 graden. We liepen nog wat door een winkelstraatje waar we vergast werden door uitlaatgassen. Katalysator? Wasda? Twee dingen vallen op: nergens zwerfvuil en lange rijen in de winkels.

Santiago heeft 500.000 inwoners. Het was in eerste instantie de hoofdstad van 1522 tot 1607. Daarna werd Havanna de hoofdstad. Deze stad heeft nu 2 1/2 miljoen inwoners.

We stapten de bus weer in voor het tochtje naar de kade waar we op een bootje stapten naar een eiland waar de lunch werd geserveerd. Club Punta Gorda.

Chauffeur en gids Pedro

Ons reisgezelschap

Restaurant in de verte op het eiland Granma. Ja, ja, die vlekken in de lucht zijn de laatste stuiptrekkingen van ons fototoestel. Er gaat een nieuw toestel komen.

Als laatste gingen we naar Fort Morro, wat bij nader inzien ook wel kasteel San Pedro de la Roca wordt genoemd en dus UNESCO is. 

Terug op de koele kamer, zagen we dat de kamermeisjes weer hun best hadden gedaan.

Onze kamer met royaal balkon 1 hoog.

's Avonds bracht de bus ons naar het centrum waar we in Casa ....... Het Cubaanse nachtleven gingen meemaken. Optredens van een meidengroep en een mannengroep die authentieke Cubaanse muziek maakten.

Deze jongens waren waarschijnlijk ingehuurd om de dames ten dans te vragen. Hier met onze Belgische Tamara.

• 
  

Cuba. Dag 1, dinsdag 8 september 2015

• PGisterenavond zijn we naar Badhoevedorp gereden omdat we wilden overnachten in het Ibishotel aldaar. Een overnachting met transfer naar Schiphol, waarbij de auto er drie weken kan blijven staan. Dat was goedkoper dan parkeren op een parkeerplaats. 

  
  

  

  
  

  's Avonds zijn we naar Ton en Annemiek geweest, waar Hans en Martine ook op bezoek kwamen. Gezellig!

  Vanochtend op ons gemak ontbeten in het hotel, waarbij ik wil opmerken dat het ontbijt in verhouding tot wat je ervoor betaald heel summier is. Doen we niet meer. 

  
  

  

  De shuttlebus was keurig op tijd en om half 9 waren we al op Schiphol. Het gebruikelijke loopje: inchecken, 20 en 21 kg, handbagage door de scanner, zelf door de scanner, door de douane en op naar Starbucks. Toen even met Kim in Thailand geappt en wat rondgelopen. Al snel liepen we naar gate G8 waar we wachten om te boarden.

  
  

  

  Momenteel zijn we ongeveer halverwege de vlucht ergens boven de Atlantische oceaan. Om kwart voor 3 plaatselijke tijd hopen we in Holguin aan te komen. Het is daar 6 uur vroeger.

  ----------

  
  

  

  
  

  Het werd even na half 3. Een rij voor de douane, je wilt het niet weten. Daarna nog ik weet niet hoe lang op onze koffers gewacht. Ik zag een eenzame kofferriem over de band komen en dacht dat die van mij was. De tekst klopte in ieder geval. Toen mijn koffer kwam zat de riem er nog omheen, dus nu heb ik een reserve. Daarna meldden we ons bij de gids. Die vond onze naam en verwees ons direct door naar het wisselkantoor om onze euro's om te wisselen in CUC's. 1 Cubaanse peso is ongeveer 90 eurocent. Daar stond wederom een rij en wederom duurde het lang. Om 5 uur reed onze bus pas weg.  We hadden nog een 2 1/2 uur durende rit voor de boeg naar hotel  Versalles in Santiago de Cuba.

  Op het vliegveld de eerste Amerikaanse klassieker uit 1954 gespot, met daarachter onze bus, de 1425.

  
  

  

  De gids stelde zich inmiddels voor als Pedro. Zijn Nederlands is behoorlijk voor een zelf didact. Halverwege de rit stapten we nog even uit om een foto te maken van de grond waarop ooit het geboortehuis van Fidel Castro heeft gestaan. 

  

  Aan de overkant werden al die toeristen eens bekeken.

  
  

  
  

  

  
  

  Even na half 8 waren we in het hotel. Weer in de rij voor de kamersleutel, Loek had het inmiddels wel gehad. We zitten in een cabana op de 1e verdieping met een heel groot privé balkon. Grote kamer, vergane glorie. Douchen met een ieniemienie straaltje water, ik was bang dat hij er als ik met een ingezeept hoofd stond helemaal mee op hield.

  Het eten was goed, maar we waren zo moe dat we niet lang hebben gegeten. Het stel dat bij ons aan tafel zat, hield het al eerder voor gezien.

  Nu alleen nog uitvogelen hoe we de nachtlampjes uit krijgen, want nergens is een knopje of een stopcontact te zien, en dan slapen.

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

Mexico. Dag 9, 24 juni 2015

Na een lange, lange zit, waarbij ik nog even naar het strand ben gewandeld om de benen te strekken, werden we iets voor vijven opgehaald door het busje. Bij de incheckbalie kregen we elk een voucher van 5 euro vanwege de vertraging. Daar hebben we deels een hamburger van gehaald, want het was tenslotte etenstijd en wie weet hoe lang het nog zou duren voordat je te eten kreeg in het vliegtuig.

Probeer dat maar eens elegant naar binnen te werken.

Het vliegtuig vertrok 20 minuten eerder en na een vlucht van bijna 9 uur waren we weer op Schiphol.

Daar waren onderhand de laatste koffers die van de band rolden de onze en het shuttlebusje bleek te klein voor al die passagiers die stonden te wachten, gelukkig stuurden ze niet snel daarna een grote bus. Al met al duurde het 2 uur van landen tot aan auto.

En nu weer terug naar de dingen van alle dag. Wassen, boodschappen doen, koken, poetsen. Jottum.

Mexico. Dag 8, 23 juni 2015

Vanmorgen eens a la carte gaan ontbijten. Verse jus, cappuccino, wafels, vers fruit, dat hadden we eerder moeten doen.

Restanten van het ontbijt.

Het heeft vanochtend vroeg geonweerd en gehoosd. De vloer van het restaurant was nog helemaal nat, het water loopt natuurlijk zo naar binnen.

Juist op het moment dat we de koffers naar de receptie wilden brengen barstte het weer los.

Om 12 uur moesten we de kamer af zijn, maar we mochten nog tot 2 uur gebruik maken van het restaurant. 

Om kwart voor drie zouden we dan opgehaald worden om naar het vliegveld te gaan. Helaas kwam Loek net met de mededeling dat we al 2 1/2 uur vertraging hebben. We worden pas om kwart over 5 opgehaald. Dat wordt een lange zit in de bar. Met uitzicht op de sigarenmaker.

Mexico. Dag 7, 22 juni 2015

Gisteren Dora het kamermeisje een fooi gegeven en haar dankbaarheid kwam tot uiting in deze hond, gemaakt van handdoeken.

Voor de laatste keer liepen we naar de overkant van de straat om te ontbijten, morgen ontbijten we a la carte.

Dit is ons hotel, de ingang naast het busje is onze ingang naar de kamer.

Nog een paar coctails uitgeprobeerd vandaag, je denkt dat er geen alcohol inzit. Het Breezer effect.

Sexo en la playa.

De hele dag trekken er mannen met gitaren, viool, accordeon, harp en trompet langs de terrasjes om te vragen of ze mogen spelen voor ons. Ook mannen met rozen, mannen die sprinkhanen maken van palmbladeren, kinderen met gevlochten armbandjes, bedelaars.

De eerste categorie wenst je nog een fijne dag als je negatief antwoord, de laatste is wat hardnekkiger en blijft een tijdje staan. Oma kan daar niet tegen en geeft dan wat.

Na het avondeten afscheid genomen van Victor. Ja hoor jong, volgend jaar weer:-)