Italie. Limone, Malcesine, Mont Baldo en Torri. Dag 4

Het was zulk mooi weer dat we op het terras hebben ontbeten. Telkens als we wilden gaan zitten kwam de ober zeggen dat we daar niet mochten zitten, dat was "fur die Gruppe" Oké,we schoven een paar plaatsen op, was ook niet goed, totdat we uiteindelijk ver genoeg opgeschoven waren. Daar mochten we blijven zitten. Een bordje met gereserveerd op de tafels was best wel handig geweest.

Mijn persoonlijke cappuccuno verzorger:

Om half 8 's ochtends was het al heerlijk weer.

Onze eerste stop was in, jawel, Limone.  De pilaren die je ziet zijn de restanten van kassen. Voorheen was Limone het centrum van de citroenteelt en ze bouwden daar speciale kassen voor.

De citroenen zijn gigantisch.

Limone is een gezellig plaatsje, we zijn naar de andere kant gelopen van het dorp om een kapelletje te bekijken. Er was ook een markt met de gebruikelijke sjaals, lederwaren en souveniers.  En hier zomaar een leuk inhammetje. Wat opvalt zijn de schone straten in alle plaatsjes waar we zijn geweest. Er staat ook een overvloed aan afvalbakken en dat heeft zeker invloed.

Overzicht over Limone vanaf het kapelletje. Toen een citroenijsje gegeten, wel toepasselijk vonden we.

Om 12 uur reden we naar Malcesine waar we een lunchplekje zochten. We hadden net het warme broodje geserveerd gekregen toen de stroom uitviel. We hadden geluk, de klanten daarna moest nee verkocht worden. Geen koffie, thee, piza e.d. De uitbaatster kon haar tent wel sluiten.

Na de lunch verzamelden we ons om naar de kabelbaan te lopen die naar de Monte Baldo ging. Paul had al kaartjes gekocht dus we waren snel aan de beurt. Met de eerste gondel naar het station halverwege.

Als haringen in een tonnetje.

In de 2e gondel pasten het dubbele aantal mensen, zo'n 80.

We zaten hoog genoeg om nog door de sneeuw te kunnen lopen.

Prachtig uitzicht op de besneeuwde toppen met in de verte het kabelbaan station.

Het was warm boven, maar toch ook fris. In de zon zat je te puffen. Stak de wind een beetje op dan moest je weer een vestje aan.

Alsmaar rechtdoor lopen, dan kwam je vanzelf weer beneden.

Wij namen gewoon weer de kabelbaan. Na nog wat rondgekeken te hebben in Malsecine, wilden we op een terrasje nog een cappuccino bestellen. Helaas er was nog steeds geen stroom. Dan maar iets kouds. Naar het toilet gaan, die beneden in de (raamloze) kelder was, was een gewaagd avontuur. Bij mijn eerste poging met het licht van mijn telefoon zag ik nog niks. Terug op het terras maakte iemand de terechte opmerking dat het misschien beter zou gaan als ik mijn zonnebril zou afzetten. Oeps. Inderdaad, de 2e poging ging beter, ik kwam heelhuids beneden en na alle deuren te hebben bekeken bij het licht van mijn mobiel vond ik de w.c. Ik zat net weer op het terras toen de lichten aanfloepten.

Om half 6 werden we bij de busopstapplaats verwacht, vanwaar we naar Torri zouden rijden om met bus en al op de ferry naar Toscolano te varen.

Het werd een rustige overtocht van krap een half uurtje. We konden bijna meteen aan tafel in het hotel. Voor een lauwe hap.

Italië. Torbole Brescia en Lago d'Iseo. Dag 3

Gisterenavond hadden we met ons gezelschap een eigen ruimte om te dineren. We zaten met Els, Nora en Stanley aan tafel. De dames vertelden honderduit, Stanley luisterde. Het was zo gezellig dat we pas opstonden toen de obers gingen opruimen.

Vanmorgen even de vogels begroet die in de ontbijtzaal staan. Ze fluiten een heel bekend deuntje, het zal uit een opera zijn, ik ken het alleen van een hele oude reclamespot: bergop gaan wij met Unterberg.

In de bus was Paul net aan het vertellen dat we via Limone, de stad die we de eerste dag hadden gemist vanwege de vertraging, naar Torbole gingen. Daarvoor gingen we rechtsaf. Prompt draait de chauffeur de bus naar links. Er ontstond enige verwarring, maar we reden toch echt goed, er bestaan namelijk 2 Torboles. Wij moesten Torbole Brescia hebben. Meteen werd het programma omgegooid. Dat kan allemaal. Limone is weer opgeschoven.

Paul vertelde nog wat typische dingen over Italie. We hadden het de eerste avond allemaal echt warm gehad op de kamer. Dat komt omdat de (stads)verwarming van november tot en met april brandt. De gemeente regelt dat en als particulier doe je daar niks aan. Toen het een keer in oktober al steenkoud was, hadden de inwoners pech. Maar gelukkig voor ons ging de cv gisterenavond toch uit.

We reden naar een kaasboerderij, gerund door een familie. De dochter gaf tekst en uitleg, in het Italiaans en Sebas vertaalde het.

Voor 40 kg pardano kaas is 1000 liter melk nodig.  De melk wordt verwarmd tot 47 graden, er wordt een stukje leb van een kalfje toegevoegd (sielug) en na een tijdje scheidt de wrongel zich af

Het is een beginnetje

Deze wordt in vormen geperst.

Na een tijdje gaan de kazen in een zoutbad voor zo'n 22 dagen.

En dan op grote stellages waar ze 9 maanden liggen te drogen. Die groene machine draait de kazen om en borstelt ze schoon.

De melkproducentes. Koeien in Italië komen dus nooit buiten.

Dit is hun voer, fijngemalen mais. Elke koe eet zo'n 8 kilo per dag.

Zo'n schattig kalfje, met, helaas voor hem, een lebmaag.

Daarna konden we aan tafels plaatsnemen in de tuin en kon de kaasproeverij beginnen.

De grana pardano sprong er bovenuit, heerlijk. Ik heb een kilootje gekocht in het winkeltje. Van de overgebleven melk na kaasbereiding wordt nog yoghurt en ijs gemaakt, we kregen ook nog een ijsje van het huis. En wat er dan nog over is gaat naar de fabriek waar van de wei baby en sportvoeding gemaakt wordt.

Daarna stapten we weer op de bus voor de rit naar Lago d'Iseo, waar we de veerboot naar het eiland Monte Isola namen.

Sebas kwam met het werkelijk geniale idee om naar boven te lopen naar de Sanctuario della Ceriola.

Dat Loek en ik de enige 2 waren die mee wilden had al te denken moeten geven. Eerst nog even een kerkje binnengelopen met prachtige fresco's op het plafond.

De wandeling naar boven, nou ja wandeling, meer een uitputtingstocht, zou 70 minuten duren, enkele reis. We begonnen met trappen, maar even later liepen we over de enige weg naar boven. Die af en toe zo steil werd dat ik naar voren moest leunen om niet om te vallen. Ik overdrijf niet. 

Maar ik kan mededelen dat we het gehaald hebben, ik kon meteen aan de zuurstof, maar dat terzijde. Sebas had er een flink tempo op zitten. We kwamen nog een jong stel tegen, die op de terugweg waren. Ze hadden het halverwege opgegeven.

Het klooster

Het werkelijk prachtige uitzicht

We have climbed the great wall.......en de monte Isola.

Yes we can!

Terug zouden we de route door het bos nemen. Dat was een, ahum, interessante weg, vol met losse keitjes. Je moest heel goed kijken waar je je voeten neerzette.

Kijk, daar helemaal rechts ligt het klooster.

Nadat we weer beneden waren hebben we een welverdiend drankje op het terras gedronken. Het was heerlijk weer, we zaten lekker daar, maar de boot vertrok om 4 uur en daar moesten we op zitten. De bus liet even op zich wachten, maar ook dat kwam goed. 

Italië. Sirmione, Borghetto en Sola. Dag 2

Gisterenavond zaten we bij Paul en Sebas aan tafel bij het diner en de laatste wist te vertellen dat er luiken voor de ramen zaten die dicht konden. Ooooh. Op zo'n manier. Toch wel handiger dan een deken.

Het eten was goed. Keuze uit 2 voorgerchten, hoofdgerecht vis of vlees. Salade buffet en ijs toe. 

Na een heerlijke nachtrust zaten we om half 8 aan het ontbijt. Vind ik een hele mooie tijd voor een vakantie. Ik kan me ontbijtjes herinneren om half 6 of vroeger.

Na het ontbijt was er nog tijd over voor een wandeling. Dit is ons hotel: Monastero Antico. Wij slapen op de bovenste verdieping. Voorheen was dit een klooster.

De poort waar onze bus net doorheen paste.

Via de camping naast ons hotel liepen we naar het Gardameer, die een stuk minder onstuimig was dan gisteren.

Om 9 uur zat iedereen in de bus voor de rit naar Sirmione, een eiland die door middel van een brug verbonden is met het vastenland en zodoende gedegradeerd is tot schiereiland. Via deze burcht liepen we het zeer toeristische stadje binnen.

Eerst maar eens een schandalig lekker ijsje. Oh hemel, de keuze. 

Het stadje was zoals alle toeristische stadjes, bezaaid met restaurantjes, ijszaken en souveniers. Het weer werd steeds beter, in het zonnetje was het zelfs warm. 

Alle zijstraatjes kwamen uit op het Gardameer.

De terrasjes waren heel uitnodigend en voor we het wisten zaten we aan een soepkom cappuccinno. Ook al zo schandalig lekker.

De toiletten zijn iets minder uitnodigend, maar ja, als je moet, moet je.

En daarna werd het tijd om naar de bus te gaan. We reden het dorp uit en zagen een rij auto's die aan het begin van de weg, toch een paar kilometer verderop, tegengehouden werden. Het dorp zat vol. Het beleid was, 1 auto eruit, dan weer 1 erin. En anders ver weg parkeren en gaan lopen naar het dorp. 

Wij reden door naar het waterdorp Borghetto. Alwaar een oude brug is gebouwd, waar eens per jaar een grote tafel wordt neergezet en er tortelini wordt gegeten. Ik verzin dit niet.

Er bloeide een prachtige blauwe regen.

Wij hebben een panini Caprese gegeten die ter plekke werd klaargemaakt, alles versgesneden.

De laatste stop was Salo, ook een heel toeristisch stadje met een grote boulevard. De Duomo is een bekende trekpleister en daar zijn we even binnen geweest. Die marmeren vloer lijkt net een tekening van Esscher.

Een typisch Italiaans balkonnetje.

Paul had bedacht dat degene die dat wilden een ijsje konden halen bij de lekkerste gelateria van Toscolano Maderno. En dan de rest van de route naar het hotel lopen olv Sebas. Inderdaad heel lekker ijs. Kitty: Nutella ijs! En daarna over de boulevard terug naar het hotel. Jammergenoeg was de boulevard halverwege afgesloten en moesten we via sluipweggetjes terug.

Nog een stukje hoteltuin met in het wild groeiende citrusvruchten.

En uiteraard palmbomen, heel veel palmbomen.

Italie. Weeze, 18 april 2015 Dag 1

Zaterdag 18 April; Nederland-Bergamo-Toscolano-Maderno (D)

Vertrek vanaf diverse opstapplaatsen naar het vliegveld van Weeze voor de vlucht met Ryanair FR8606.

Vertrek 12.20 uur naar Bergamo.  Aankomst in Bergamo om 13.55 uur. Na het inchecken in ons sfeervolle hotel ****hotel Antico Monastero in Toscolano Maderno dat vroeger een klooster is geweest met zijn prachtige tuinen volgt het diner.

Om 9.15 bracht Kitty ons naar de opstapplaats in Horst, waar niet lang daarna de bus arriveerde met Paul op de 1e rij. "Hebben we eigenlijk voor 1 of 2 koffers ruimbagage gekocht?"

"Ik dacht 2".

Paul bracht de instapkaarten langs en ja hoor, 1 koffer als ruimbagage. Daar zaten we met 2 grote koffers. Dat werd extra betalen en flink meer, omdat je  niet van te voren hebt gereserveerd.

Na een vlotte rit langs diverse opstapplaatsen arriveerden we op Vliegveld Weeze. Ons vliegtuig vertrok om 12.20 en we konden na inchecken en douane bijna meteen doorlopen. Dat ging lekker vlot.

Het vliegtuig in, installeren bij het raam en wachten op vertrek. De piloot: "Dames en heten, ik heb slecht nieuws, vanwege een technisch mankement gaat dit vliegtuig nergens heen. Er komt een vers vliegtuig vanuit Bergamo hier naar toe om ons op te halen. De vertraging zal tussen 3 en 4 uur gaan duren.

We mochten allemaal weer het vliegtuig verlaten, op de bus naar de vertrekhal, waar we nu zitten met een veel te dure kop koffie uit een kartonnetje.

Paul liet ons de sms van Ryanair zien, die hij kreeg het moment dat hij het vliegtuig verliet, veel excuses e.d. Na 2 uur vertraging hadden we recht op een bon van 5 euro om eten en drinken te kopen. Dat wordt een broodje bockwurst met mosterd.

Om 16.25 zaten we weer in het vliegtuig en dit keer vertrokken we echt. Ik had inmiddels behoordlijke dorst. Eerst kwam de catering langs met snacks, daarna met loten, toen de trolly met parfummetjes en daarna werd de daling ingezet, dus iets te drinken moest wachten.

Kwart voor 6 waren we in Bergamo, een klein vliegveld. Vroeger militair maar omgebouwd voor de burgerluchtvaart. Omdat het zo klein is, is de bagageafhandeling heel snel. In een mum van tijd stonden we met koffer buiten, waar Sebastiaan ons stond op te wachten.

Het is somber weer, alsof er elk moment een bui kon losbarsten. We reden over de Povlakte, Lombardijen, langs druiven en olijven, marmergroeven en veel pijnbomen richting Toscolano-Maderno. 

Paul had weer bericht van Ryanair, dit keer dat we niets konden claimen. Terwijl je bij meer dan 3 uur vertraging recht hebt op een vergoeding. Dat zullen we dus nog wel eens zien.

En nu zitten we in een kamer in het oude klooster. Zonder gordijnen, dus Loek heeft iets creatiefs met een deken gedaan.